Το ντροπή είναι λίγο

Οι εικόνες με τους εξα­ντλη­μέ­νους πυρο­σβέ­στες να κοι­μού­νται στο πάτωμα, του πλοίου κατά το πολύωρο ταξίδι της επι­στρο­φής τους από τη Ρόδο στην Αθήνα, μετά την πολυ­ή­μερη μάχη με τις φλόγες καθώς το πλοίο λόγω του­ρι­στι­κής σεζόν ήταν πλήρες, δεν τιμά κανένα. Δε γνωρίζω τίνος αρμο­διό­τητα είναι αυτές οι μετα­κι­νή­σεις. Προ­φα­νώς, θα υπήρχε και κάποιος άλλος τρόπος μετα­κί­νη­σής τους. Ενα οχη­μα­τα­γωγό ίσως; Οσο τους κοι­τά­ζει κανείς, ακου­μπι­σμέ­νους στα τρα­πέ­ζια ή ξαπλω­μέ­νους στα πατώ­ματα του πλοίου, τόσο μοι­ρά­ζε­ται την εξου­θέ­νωσή τους. Σε μια χώρα που προ­σπα­θεί διαρκώς να δικαιο­λο­γή­σει εκ των υστέρων ότι αδυ­να­τεί να σχε­διά­σει εκ των προ­τέ­ρων. Το να τους απο­κα­λούμε ήρωες δεν αρκεί. Μάλιστα είναι και υπο­κρι­τικό όταν δεν τους σεβό­μα­στε στα στοι­χειώδη. Δηλαδή σε μια επι­στροφή στη βάση τους χωρίς ταλαι­πω­ρία και προ­σβολή της αξιο­πρέ­πειάς τους.

Σημ: Οι φωτο­γρα­φίες είναι από τη φωτιά στη Ρόδο, όταν ξαπό­σται­ναν για λίγο στο χώμα. Σ’ αυτούς επε­φύ­λα­ξαν το πάτωμα του πλοίου…