Ναι, αυτός είναι ο σκοπός

Οι ει­κό­νες των πτω­μά­των αμά­χων στη μικρή πόλη Μπού­τσα, με­ρι­κές δε­κά­δες χι­λιό­με­τρα από το Κίεβο, έχουν προ­κα­λέ­σει διε­θνή απο­τρο­πια­σμό, οργή και κα­τα­κραυ­γή. Κι έχου­με κι εκεί­νους -που εάν δεν ισχυ­ρί­ζο­νται πως τα πτώ­μα­τα είναι ηθο­ποιοί- μας λένε πως όσοι ανε­βά­ζουν φω­το­γρα­φί­ες από τον πό­λε­μο και τα θύ­μα­τα, το κά­νουν προ­κει­μέ­νου να δη­μιουρ­γή­σουν ένα συ­γκι­νη­σια­κό πλαί­σιο. Ως «εκ­βια­σμό συ­ναι­σθή­μα­τος». Τι εν­νο­ούν με αυτό; Να μην προ­σπα­θού­με να τους συ­γκι­νή­σου­με για τους αμά­χους που σκο­τώ­νο­νται ή σα­κα­τεύ­ο­νται; Μα φυ­σι­κά και  αυτός ακρι­βώς είναι ο σκο­πός, να συ­γκι­νη­θού­με, να ευαι­σθη­το­ποι­η­θού­με, να σκε­φτού­με πως κα­θα­ρά από τύχη δεν εί­μα­στε εμείς ανά­με­σά τους και με λίγα λόγια μας προ­σφέ­ρε­ται μια ευ­και­ρία να εί­μα­στε άν­θρω­ποι. Ευ­τυ­χώς που υπάρ­χουν οι φω­το­γρα­φί­ες, οι κά­με­ρες, οι αυ­τό­πτες μάρ­τυ­ρες προ­κει­μέ­νου να αντι­λη­φθού­με όλοι εμείς από τον κα­να­πέ του ασφα­λούς σπι­τιού μας, τι ση­μαί­νει πό­λε­μος.