Η περιγραφή του τραπεζικού σκανδάλου από τον Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Ρόδου

Τα απο­δει­κτικά στοι­χεία της δικο­γρα­φίας που συγκε­ντρώ­θη­καν κατά την προ­δι­κα­σία ήταν αυτά που θεμε­λί­ω­σαν τη βασι­μό­τητα των πραγ­μα­τι­κών περι­στα­τι­κών που απο­τέ­λε­σαν τη βάση για τις απο­δο­θεί­σες κατη­γο­ρίες σε βάρος του πρώην τρα­πε­ζι­κού διευ­θυ­ντή και κατ’ επέ­κταση στην παρα­πεμ­πτική πρόταση του Εισαγ­γε­λέα Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου προς το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου.

Σύμφωνα με την Εισαγ­γε­λική πρόταση το ύψος της ζημίας που προ­κά­λεσε ο κατη­γο­ρού­με­νος στο διά­στημα από 2 Φεβρουα­ρίου 2012 έως και 19 Ιουνίου 2015 ανέρ­χε­ται στο ποσό του 1.804.392,44 ευρώ!

Ειδι­κό­τερα, προ­έ­κυψε ότι ο πρώην τρα­πε­ζι­κός διευ­θυ­ντής, εμφο­ρού­με­νος από άμεσο δόλο πρώτου βαθμού (επι­δί­ωξη) τέλεσε επι­μέ­ρους πράξεις εξα­πά­τη­σης σε βάρος τόσο της Τρά­πε­ζας όσο και των πελατών της, ζημιώ­νο­ντας αμφό­τε­ρους και απο­κο­μί­ζο­ντας ο ίδιος παρά­νομο περιου­σιακό όφελος άνω των 120.000 ευρώ, κατήρ­τισε εξυ­παρ­χής πλαστά έγγραφα με σκοπό να παρα­πλα­νή­σει τους ανωτέρω παθό­ντες με περαι­τέρω σκοπό επί­τευ­ξης παρά­νο­μου περιου­σια­κού όφελους άνω των 120.000 ευρώ, νόθευσε τα προ­α­να­φερ­θέ­ντα γνήσια έγγραφα με τα ίδια απο­τε­λέ­σματα και σκοπούς, επη­ρέ­ασε άνευ δικαιώ­μα­τος τα στοι­χεία των ηλε­κτρο­νι­κών υπο­λο­γι­στών της Τρά­πε­ζας δια της επεμ­βά­σεως στα προ­γράμ­ματα αυτής και ειδι­κό­τερα ενήρ­γησε τις προ­α­να­φερ­θεί­σες ηλε­κτρο­νι­κές μετα­φο­ρές ποσών από λογα­ρια­σμούς των παθό­ντων, που αθέμιτα διείσ­δυσε εκμε­ταλ­λευό­με­νος την ιδιό­τητά του και προ­κά­λεσε ζημία στους δικαιού­χους τους άνω των 120.000 ευρώ, με αντί­στοιχο δικό του παρά­νομο όφελος και προ­σέ­δωσε νομι­μο­φά­νεια στα παρα­νό­μως κτη­θέ­ντα έσοδα από τις ανωτέρω εγκλη­μα­τι­κές συμπε­ρι­φο­ρές απο­κτώ­ντας, κατέ­χο­ντας, δια­χει­ρι­ζό­με­νος και χρώ­με­νος για την κάλυψη ίδιων και οικο­γε­νεια­κών βιο­τι­κών αναγκών τα ποσά που απε­κό­μισε από τις πράξεις της απάτης και της πλα­στο­γρα­φίας, αλλά και χρη­σι­μο­ποιώ­ντας το τρα­πε­ζικό σύστημα για την συγκά­λυψη εσόδων που απε­κό­μισε από την ανωτέρω πράξη της απάτης με υπο­λο­γι­στή.

Η εισαγ­γε­λική πρόταση κατα­λή­γει στο συμπέ­ρα­σμα ότι, όλες τις παρα­πάνω αληθώς συρ­ρέ­ου­σες πράξεις της κακουρ­γη­μα­τι­κής απάτης κατ’ εξα­κο­λού­θηση, της κακουρ­γη­μα­τι­κής πλα­στο­γρα­φίας με τη μορφή της κατάρ­τι­σης κατ’ εξα­κο­λού­θηση, της κακουρ­γη­μα­τι­κής πλα­στο­γρα­φίας με τη μορφή της νόθευ­σης κατ’ εξα­κο­λού­θηση, της κακουρ­γη­μα­τι­κής απάτης με υπο­λο­γι­στή κατ’ εξα­κο­λού­θηση και της δια­κε­κρι­μέ­νης κακουρ­γη­μα­τι­κής νομι­μο­ποί­η­σης εσόδων κατ’ εξα­κο­λού­θηση, τέλεσε ο κατη­γο­ρού­με­νος στη Ρόδο, εντός των ετών 2011 έως 2015, επα­νει­λημ­μένα και εκμε­ταλ­λευό­με­νος την υποδομή που είχε δια­μορ­φώ­σει, με σκοπό πορι­σμού εισο­δή­μα­τος.

Μάλιστα στην εισαγ­γε­λική πρόταση επι­ση­μαί­νε­ται ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος κατά την ανα­κρι­τική του απο­λο­γία ομο­λο­γεί εν μέρει την κατη­γο­ρία, δηλώνει μετα­νιω­μέ­νος και εστιά­ζει την υπε­ρα­σπι­στική του γραμμή στην άρνηση κάρ­πω­σης των ποσών που παρα­τύ­πως ανέλαβε από τους τηρού­με­νους στην παθούσα τράπεζα κατα­θε­τι­κούς λογα­ρια­σμούς. Ισχυ­ρί­ζε­ται δηλαδή ότι μετήλθε των απο­δι­δό­με­νων σε αυτών τεχνα­σμά­των (ψευδείς παρα­στά­σεις, πλα­στο­γρα­φίες, νοθεύ­σεις κλπ) όχι προς ίδιον όφελος, αλλά με απο­κλει­στικό σκοπό να ενι­σχύ­σει τη θέση της τρά­πε­ζας στον δια­τρα­πε­ζικό αντα­γω­νι­σμό. Εντού­τοις, σύμφωνα με το σκε­πτικό της εισαγ­γε­λι­κής πρό­τα­σης, ο εν λόγω βασικός υπε­ρα­σπι­στι­κός του ισχυ­ρι­σμός, όπως και όλες οι άλλες προ­βαλ­λό­με­νες αρνή­σεις δια­φό­ρων επι­μέ­ρους πραγ­μα­τι­κών περι­στα­τι­κών οι οποίες του απο­δό­θη­καν, δεν βρίσκει καμία αντα­πό­κριση στο απο­δει­κτικό υλικό της δικο­γρα­φίας, από το οποίο σαφώς προ­κύ­πτει η διά­πραξη των ανωτέρω υπό κρίση κακουρ­γη­μά­των.

Ως προς το μέρος της πρό­τα­σης να μη γίνει κατη­γο­ρία για τέλεση του εγκλή­μα­τος της παρά­βα­σης καθή­κο­ντος στη­ρί­ζε­ται στην έλλειψη στο πρόσωπο του κατη­γο­ρου­μέ­νου της ιδιό­τη­τας του υπαλ­λή­λου. Ομοίως, αιτιο­λο­γεί­ται ότι δεν δύναται να απο­δο­θεί αυτο­τε­λώς κατη­γο­ρία ούτε για την πράξη της κακουρ­γη­μα­τι­κής υπε­ξαί­ρε­σης, ενόψει του γεγο­νό­τος ότι το υλικό αντι­κεί­μενο του εγκλή­μα­τος, ήτοι τα χρήματα που ήταν κατα­τε­θει­μένα στους λογα­ρια­σμούς των πελατών της τρά­πε­ζας, περι­ήλθε στον κατη­γο­ρού­μενο κατόπιν ουσια­στι­κής απο­πε­ρά­τω­σης των εγκλη­μά­των της απάτης και της απάτης με υπο­λο­γι­στή. Η μετα­γε­νέ­στερη δηλαδή ιδιο­ποί­ηση του αυτού ποσού, συνι­στώσα πραγ­μά­τωση του ειδικού σκοπού των εγκλη­μά­των της απάτης και της απάτης με υπο­λο­γι­στή έχει ήδη αξιο­λο­γη­θεί στο πλαίσιο των ανωτέρω δια­τά­ξεων, συρρέει φαι­νο­με­νικά με αυτές και απορ­ρο­φά­ται ως ύστερη μη τιμω­ρητή πράξη.

Για όλους τους ανωτέρω λόγους ειση­γή­θηκε ο Εισαγ­γε­λέας Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου την παρα­πο­μπή του σε δίκη ενώπιον του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου επί κακουρ­γη­μά­των και πιο συγκε­κρι­μένα προ­τεί­νει στο Δικα­στικό Συμ­βού­λιο την παρα­πο­μπή του κατη­γο­ρού­με­νου σε δίκη για τις πράξεις:

-Της πλα­στο­γρα­φίας με την ειδι­κό­τερη μορφή της κατάρ­τι­σης, κατ’ εξα­κο­λού­θηση με συνο­λική ζημία και αντί­στοιχη ωφέλεια άνω των 120.000 ευρώ.

-Της πλα­στο­γρα­φίας με την ειδι­κό­τερη μορφή της νόθευ­σης κατ’ εξα­κο­λού­θηση με συνο­λική ζημία και αντί­στοιχη ωφέλεια άνω των 120.000 ευρώ.

-Της απάτης κατ’ εξα­κο­λού­θηση με περιου­σιακή ζημία και αντί­στοιχο περιου­σιακό όφελος άνω των 120.00 ευρώ.

-Της νομι­μο­ποί­η­σης εσόδων από εγκλη­μα­τική δρα­στη­ριό­τητα κατ’ εξα­κο­λού­θηση, κατ’ επάγ­γελμα τελε­σθείσα.

-Της απάτης με υπο­λο­γι­στή κατ’ εξα­κο­λού­θηση, εκ της οποίας η ζημία που προ­έ­κυψε και το αντί­στοιχο περιου­σιακό όφελος, υπερ­βαί­νουν το ποσό των 120.000 ευρώ.

Προ­τεί­νει επι­πλέον να μην γίνει κατη­γο­ρία εις βάρος του για την πράξη της παρά­βα­σης καθή­κο­ντος κατ’ εξα­κο­λού­θηση καθώς και για την πράξη της εξα­κο­λου­θη­τι­κής υπε­ξαί­ρε­σης ενόψει του ό,τι πρό­κει­ται για φαι­νο­με­νι­κώς συρ­ρέ­ουσα πράξη που απορ­ρο­φά­ται από άλλες για τις οποίες ειση­γεί­ται την παρα­πο­μπή του.

Ειση­γεί­ται τέλος την δια­τή­ρηση των περιο­ρι­στι­κών όρων της απα­γό­ρευ­σης εξόδου από τη χώρα και της εμφά­νι­σης του δύο φορές κάθε μήνα στο αστυ­νο­μικό τμήμα που έχουν ήδη επι­βλη­θεί στον κατη­γο­ρού­μενο.

Ως συνή­γο­ρος υπε­ρά­σπι­σής του παρί­στα­ται ο δικη­γό­ρος κ. Ακης Δημη­τριά­δης.