Μητσοτάκης: Οφείλω μια μεγάλη ΣΥΓΓΝΩΜΗ. Τόσο προσωπική, όσο και στο όνομα όλων όσοι κυβέρνησαν τη χώρα

Σε δήλωση, μέσω ανάρ­τη­σης στα social media, για την τρα­γω­δία στα Τέμπη προέβη την Κυριακή ο πρω­θυ­πουρ­γός, Κυριά­κος Μητσο­τά­κης, ο οποίος μεταξύ άλλων ανα­φέ­ρει ότι «αυτο­νό­ητα, οφείλω σε όλους, αλλά πάνω από όλα στους συγ­γε­νείς των θυμάτων, μια μεγάλη συγ­γνώμη».

Ο πρω­θυ­πουρ­γός σημειώ­νει: «Στην Ελλάδα του 2023, δεν γίνεται δυο τρένα να κινού­νται αντί­θετα στην ίδια γραμμή και να μην το έχει αντι­λη­φθεί κανείς. Δεν μπο­ρούμε, δεν θέλουμε και δεν πρέπει να κρυ­φτούμε πίσω από το ανθρώ­πινο σφάλμα».

Επι­πλέον, εκφρά­ζει τη δέσμευση ότι «η Δικαιο­σύνη θα ερευ­νή­σει ταχύ­τατα τη τρα­γω­δία και θα απο­δώ­σει ευθύνες», προ­σθέ­το­ντας ότι «τις επό­με­νες μέρες ο αρμό­διος υπουρ­γός θα ανα­κοι­νώ­σει παρεμ­βά­σεις άμεσης βελ­τί­ω­σης της ασφά­λειας των σιδη­ρο­δρό­μων μέχρι να ολο­κλη­ρω­θεί το Ηλε­κτρο­νικό Σύστημα Διοί­κη­σης».

Παράλ­ληλα, ανα­φέ­ρει ότι θα ζητήσει «αμέσως από την Ευρω­παϊκή Επι­τροπή και από φίλες χώρες τη συν­δρομή τους σε τεχνο­γνω­σία, ώστε να απο­κτή­σουμε, επι­τέ­λους, σύγ­χρονα τρένα», όπως επίσης και ότι θα προ­τεί­νει «σε όλα τα κόμματα να δεσμευ­τούμε από τώρα ότι, στην επόμενη Βουλή, θα συστα­θεί Ειδική Επι­τροπή που θα διε­ρευ­νή­σει την πονε­μένη ιστορία των ελλη­νι­κών σιδη­ρο­δρό­μων όλη την τελευ­ταία εικο­σα­ε­τία».

Ολό­κληρη η ανάρ­τηση του Κυριά­κου Μητσο­τάκη

Σήμερα θα ήθελα να γράψω για την ανεί­πωτη τρα­γω­δία στα Τέμπη. Χωρίς ξύλινα λόγια, χωρίς να επα­να­λαμ­βάνω τα τετριμ­μένα. Να κάνω μια προ­σπά­θεια να βάλω σε σειρά τις σκέψεις μου και σε λόγια τα συναι­σθή­ματα μου.

Και ξεκινώ με τα αυτο­νό­ητα. Ως πρω­θυ­πουρ­γός, οφείλω σε όλους, αλλά πάνω από όλα στους συγ­γε­νείς των θυμάτων, μια μεγάλη ΣΥΓΓΝΩΜΗ. Τόσο προ­σω­πική, όσο και στο όνομα όλων όσοι κυβέρ­νη­σαν τη χώρα εδώ και χρόνια. Γιατί, πράγ­ματι, στην Ελλάδα του 2023, δεν γίνεται δυο τρένα να κινού­νται αντί­θετα στην ίδια γραμμή και να μην το έχει αντι­λη­φθεί κανείς.

Δεν μπο­ρούμε, δεν θέλουμε και δεν πρέπει να κρυ­φτούμε πίσω από το ανθρώ­πινο σφάλμα. Αν το έργο της Τηλε­διοί­κη­σης είχε ολο­κλη­ρω­θεί, αυτό το δυστύ­χημα θα ήταν πρα­κτικά αδύνατο να είχε συμβεί. Το γεγονός ότι το Ψηφιακό Σύστημα Ελέγχου θα λει­τουρ­γεί πλήρως μέσα στους επό­με­νους μήνες δεν είναι δικαιο­λο­γία. Το αντί­θετο. Κάνει τον πόνο μου ακόμα μεγα­λύ­τερο που δεν προ­φτά­σαμε να το ολο­κλη­ρώ­σουμε πριν συμβεί το κακό.

Η Δικαιο­σύνη θα ερευ­νή­σει ταχύ­τατα τη τρα­γω­δία και θα απο­δώ­σει ευθύνες. Ενώ τις επό­με­νες μέρες ο αρμό­διος υπουρ­γός θα ανα­κοι­νώ­σει παρεμ­βά­σεις άμεσης βελ­τί­ω­σης της ασφά­λειας των σιδη­ρο­δρό­μων μέχρι να ολο­κλη­ρω­θεί το Ηλε­κτρο­νικό Σύστημα Διοί­κη­σης. Τώρα, έχουμε χρέος να στα­θούμε δίπλα στις οικο­γέ­νειες των θυμάτων, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας με θάρρος τα σφάλ­ματα του κράτους.

Όμως, ούτε αυτά φτάνουν. Θα ζητήσω αμέσως από την Ευρω­παϊκή Επι­τροπή και από φίλες χώρες τη συν­δρομή τους σε τεχνο­γνω­σία, ώστε να απο­κτή­σουμε, επι­τέ­λους, σύγ­χρονα τρένα. Και θα αγω­νι­στώ για να έχουμε πρό­σθετη κοι­νο­τική χρη­μα­το­δό­τηση προ­κει­μέ­νου να συντη­ρη­θεί και να ανα­βαθ­μι­στεί γρήγορα το υφι­στά­μενο δίκτυο.

Τέλος, θα προ­τείνω σε όλα τα κόμματα να δεσμευ­τούμε από τώρα ότι, στην επόμενη Βουλή, θα συστα­θεί Ειδική Επι­τροπή που θα διε­ρευ­νή­σει την πονε­μένη ιστορία των ελλη­νι­κών σιδη­ρο­δρό­μων όλη την τελευ­ταία εικο­σα­ε­τία. Όσα δεν έγιναν τόσα χρόνια πρέπει να τα κάνουμε τώρα και γρήγορα.

Γνω­ρί­ζουμε όλοι ότι οι σιδη­ρό­δρο­μοι της πατρί­δας είναι βαθιά προ­βλη­μα­τι­κοί. Είναι ίσως η ακραία έκφραση μιας Ελλάδας που δεν μας ται­ριά­ζει και θέλουμε να την αφή­σουμε πίσω.

Ξέρω ότι πολλοί σήμερα θα θυμού­νται τη φράση ενός προ­κα­τό­χου μου ότι «αυτή είναι η Ελλάδα». Όμως όχι, δεν είναι μόνον αυτή. Υπάρχει και μια άλλη Ελλάδα, εκεί έξω, που μας δίνει ελπίδα, πίστη και δύναμη.

Την είδαμε όλοι και μετά το τραγικό δυστύ­χημα. Στους πυρο­σβέ­στες, στους δια­σώ­στες και στο ΕΚΑΒ που βρέ­θη­καν εκεί από την πρώτη στιγμή. Στους για­τρούς και υγειο­νο­μι­κούς που οργά­νω­σαν αμέσως την περί­θαλψη των τραυ­μα­τιών. Στον Στρατό. Αλλά και στους ειδι­κούς της Αστυ­νο­μίας που διεκ­πε­ραί­ω­σαν με ταχύ­τατα την οδυνηρή απο­στολή της ταυ­το­ποί­η­σης των σωρών. Ώστε να επι­στρα­φούν στις οικο­γέ­νειές τους για να πεν­θή­σουν.

Το πρόσωπο της καλύ­τε­ρης Ελλάδας είδαμε, επίσης, στους επι­βά­τες που ρίσκα­ραν τη ζωή τους για να σώσουν τους συνε­πι­βά­τες τους. Στις Ελλη­νί­δες και τους Έλληνες που έσπευ­σαν ενω­μέ­νοι να δώσουν αίμα. Αλλά και στα νέα παιδιά που δια­δή­λω­σαν βουβά και ειρη­νικά, κρα­τώ­ντας ένα κερί και με σύνθημα «φταίει η κακιά η (χ)ώρα». Ένα σύνθημα που η αλήθεια του μας πονά όλους.

Προ­σω­πικά είμαι στην πολι­τική για να αλλάξω αυτή την «κακιά την χώρα», αυτήν την παλαιά Ελλάδα που μας πλη­γώ­νει. Γι’ αυτό προ­σπαθώ, κάθε μέρα. Άλλοτε τα κατα­φέρνω και άλλοτε όχι. Ξέρω καλά, ωστόσο, πόσο καλύ­τερη μπο­ρούμε να κάνουμε την πατρίδα μας αν σαρώ­σουμε τα απο­μει­νά­ρια του παρελ­θό­ντος που μας κρατάνε πίσω. Και για αυτήν την Ελλάδα που μας αξίζει θα συνε­χίσω να αγω­νί­ζο­μαι.

Εδώ σταματώ. Σήμερα, Κυριακή της Ορθο­δο­ξίας, ανά­βουμε όλοι ένα κερί στη μνήμη αυτών που έφυγαν τόσο άδικα και τόσο πρόωρα.