Ενσταση ξενοδοχειακής ΙΚΕ για την απαράδεκτη ρήτρα αναπροσαρμογής

Ενσταση – δήλωση μετ’ επι­φυ­λά­ξεως δικαιω­μά­των προς την ΔΕΗ ΑΕ υπέβαλε χθες ξενο­δο­χειακή ΙΚΕ της Ρόδου, κοι­νο­ποιώ­ντας την ταυ­τό­χρονα στον Συνή­γορο του Κατα­να­λωτή, δια­μαρ­τυ­ρό­μενη για την απα­ρά­δε­κτη ρήτρα ανα­προ­σαρ­μο­γής στους λογα­ρια­σμούς κατα­νά­λω­σης ρεύ­μα­τος, που μαζί με την ακρί­βεια οδηγούν σε αφα­νι­σμό επι­χει­ρή­σεις.

Η ΙΚΕ ενί­στα­ται και προ­βάλ­λει έγγρα­φες αντιρ­ρή­σεις για τον τρόπο υπα­γω­γής της σε ρύθμιση εξό­φλη­σης οφειλών, για συνο­λικά ανε­ξό­φλη­τους λογα­ρια­σμούς ρεύ­μα­τος ύψους 12.080 €, για την παροχή του ακι­νή­του της.

Πιο συγκε­κρι­μένα, λόγω των ως άνω οφειλών απο­φά­σισε να υπο­βά­λει αίτημα περί υπα­γω­γής σε δοσο­ποί­ηση, ήτοι σε ρύθμιση εξό­φλη­σης οφειλών των 25 δόσεων, αρχής γενο­μέ­νης από 17-02-2022 και με τελευ­ταία δόση στις 19-02-2024.

Μετά την έγκριση του άνω αιτή­μα­τός της, για την ρύθμιση των οφειλών της, παρέ­λαβε έγγραφο, κατά του οποίου ενί­στα­ται, ανα­φε­ρό­μενη στις λεγό­με­νες «ρήτρες ανα­προ­σαρ­μο­γής», τις οποίες αφενός δεν γνώριζε εξ αρχής (αφού εάν είχαν λάβει γνώση αυτών, δεν θα προ­χω­ρούσε στις προ­α­να­φε­ρό­με­νες ενέρ­γειές της σχετικά με την υπαγωγή της σε καθε­στώς δοσο­ποί­η­σης) και αφε­τέ­ρου η ΔΕΗ δεν ανα­φέ­ρει ξεκά­θαρα ούτε τις προσ­διο­ρί­ζει επα­κρι­βώς, παρά μόνο προ­βαί­νει σε μια εντελώς αόριστη αναφορά, ακόμα και τώρα.

Η εται­ρεία, μεταξύ άλλων, έχει στην ιδιο­κτη­σία της και εκμε­ταλ­λεύ­ε­ται ξενο­δο­χείο, οπότε όπως είναι ευκόλως αντι­λη­πτό, οι εν λόγω «ρήτρες ανα­προ­σαρ­μο­γής», για τις οποίες ουδεμία προη­γού­μενη ενη­μέ­ρωση είχε, είναι κατα­στρο­φι­κές, αφού ως επαγ­γελ­μα­τίες και δη ιδιο­κτή­τες ξενο­δο­χείου, έχουν ήδη προ­ϋ­πο­λο­γί­σει τα οικο­νο­μικά τους (έσοδα και έξοδα), με απο­τέ­λε­σμα να ζημιώ­νο­νται άμεσα αφενός και αφε­τέ­ρου να μην μπορούν να αντε­πε­ξέλ­θουν εν τέλει στις υπο­χρε­ώ­σεις τους.

Η ΔΕΗ όπως τονίζει θα πρέπει να λάβει υπόψιν της την κείμενη νομο­θε­σία, ήτοι ενδει­κτικά και όχι περιο­ρι­στικά:

1. Τις δια­τά­ξεις του άρθ. 4 του Ν.2251/1994, όπως ισχύει και τις παρ. 6, 7, 8, και 10 του άρθ. 2 του Κώδικα Κατα­να­λω­τι­κής Δεο­ντο­λο­γίας, ο οποίος εγκρί­θηκε με το Π.Δ. 10/2017 (Α’ 23), ιδίως σχετικά με την πλήρη και έγκαιρη προ­συμ­βα­τική ενη­μέ­ρωση του κατα­να­λωτή από τον Προ­μη­θευτή να προσ­διο­ρί­ζει με σαφή­νεια και δια­φά­νεια κατά την πρόταση για τη σύναψη σύμ­βα­σης

2. Tις δια­τά­ξεις του άρθ. 3β παρ. 1 και του άρθ. 3δ του Ν.2251/1994, όπως ισχύει σχετικά με την υπο­χρέ­ωση προ­σω­πι­κής και έγγρα­φης ενη­μέ­ρω­σης του κατα­να­λωτή, σχετικά με το ανα­λυ­τικό τίμημα της σύμ­βα­σης

3. τις δια­τά­ξεις των άρθ. 9γ επ. του Ν.2251/1994 (ΦΕΚ Α 191) όπως ισχύει, σύμφωνα με τις οποίες απα­γο­ρεύ­ε­ται ως αθέμιτη, η παρα­πλα­νη­τική πρα­κτική της παρά­λει­ψης ουσιω­δών πλη­ρο­φο­ριών σχετικά με τον καθο­ρι­σμό του τιμή­μα­τος, τις οποίες χρειά­ζε­ται ο μέσος κατα­να­λω­τής για να λάβει τεκ­μη­ριω­μένη απόφαση συναλ­λα­γής

4. Το άρθ. 2 (παρ. 7, εδ. ια) του Ν.2251/1994), το οποίο ανα­φέ­ρει ότι, «είναι κατα­χρη­στι­κοί οι γενικοί όροι συναλ­λα­γών οι οποίοι, χωρίς σπου­δαίο λόγο αφήνουν το τίμημα αόριστο και δεν επι­τρέ­πουν τον προσ­διο­ρι­σμό του με κρι­τή­ρια ειδικά καθο­ρι­σμένα στη σύμβαση και εύλογα για τον κατα­να­λωτή».

5. Τις δια­τά­ξεις της υπ’ αριθ. 409/2020 από­φα­σης ΡΑΕ (ΦΕΚ Β 1364) σχετικά με τους μηχα­νι­σμούς ανα­προ­σαρ­μο­γής του τιμή­μα­τος, σε συν­δυα­σμό με το Παράρ­τημα Ι και ΙΙ του Κώδικα Προ­μή­θειας Ηλε­κτρι­κής Ενέρ­γειας σε πελάτες.

Προ­σθέ­τει ακόμη πως κατά τη δια­δι­κα­σία της ερμη­νευ­τι­κής πλή­ρω­σης των κενών της σύμ­βα­σης θα πρέπει, σύμφωνα με την παρ. 4 του άρθρου 2 του ν. 2251/1994, να ληφθεί υπόψη και η ανάγκη προ­στα­σίας των κατα­να­λω­τών.

Ενί­στα­ται έτσι στην υπαγωγή της εται­ρείας σε καθε­στώς δοσο­ποί­η­σης, αφού στο ως άνω έγγραφο εμπε­ριέ­χο­νται ρήτρες ανα­προ­σαρ­μο­γής (τόκοι, επι­τό­κια και προ­σαυ­ξή­σεις κλπ) για τις οποίες ουδεμία προη­γού­μενη ενη­μέ­ρωση είχε αφενός και αφε­τέ­ρου επι­βλή­θη­καν μονο­με­ρώς, όλως κατα­χρη­στικά και αντί­θετα προς τα συναλ­λα­κτικά και χρηστά ήθη και σε κάθε περί­πτωση κατά παρά­βαση της κεί­με­νης νομο­θε­σίας περί προ­στα­σίας των κατα­να­λω­τών.

Ζητά την μη εφαρ­μογή των ως άνω, αφού σε αντί­θετη περί­πτωση, τέτοιου είδους ρήτρες ανα­προ­σαρ­μο­γής στα επαγ­γελ­μα­τικά τιμο­λό­για ρεύ­μα­τος, θα είχαν ολέ­θριες συνέ­πειες σε βάρος της, αφού θα βρεθεί σε οικο­νο­μική δυσπρα­γία, με απο­τέ­λε­σμα να υποστεί οικο­νο­μι­κές ζημίες, τις οποίες σε δια­φο­ρε­τική περί­πτωση θα είχε φρο­ντί­σει να απο­φύ­γει, αφού δεν θα προ­έ­βαινε ποτέ στην σύναψη μιας τέτοιου είδους σύμ­βα­σης, σε βάρος της εται­ρείας.

Την υπόθεση χει­ρί­ζε­ται η δικη­γο­ρική εται­ρεία «Τσέρκης και Συνερ­γά­τες – Μηνάς Τσέρκης – Μαρίνα Κρανίτη».