Αλλοθι…

Θα  ειδο­ποι­η­θούν λέει οι πολίτες από το 112 με αφορμή την κακο­και­ρία «Barbara» . Ανα­τρι­χια­στι­κός ήχος και το γνωστό «Απο­φεύ­γετε τις άσκοπες μετα­κι­νή­σεις».Τι είναι άραγε, η άσκοπη μετα­κί­νηση; Πώς ορί­ζε­ται;  Προ­φα­νώς, είναι για παρά­δειγμα να αποφύγω κατέβω για «shopping» εν μέσω καται­γί­δας ή να κινηθώ σε χιο­νι­σμένο δρόμο χωρίς αλυ­σί­δες,. Η πλειο­ψη­φία όμως είναι ήδη εκεί έξω, όταν έρχεται το μήνυμα από το 112.Το έχουμε δει να συμ­βαί­νει. Πάει στη δουλειά, ή ήδη βρί­σκε­ται εκεί, πάει ν’ αφήσει το παιδί στο σχολείο ή να το πάρει… Άρα, τι να απο­φύ­γει; Και γιατί να το απο­φύ­γει; Επειδή μια βρο­χό­πτωση -έντονη και διαρκής, έστω- τείνει να μετα­τρα­πεί κάθε φορά σε φονικό φαι­νό­μενο; Επειδή επι­σύ­ρει, σχεδόν νομο­τε­λειακά, τον κίνδυνο πλημ­μύ­ρας, γιατί έχουμε μπα­ζώ­σει σχεδόν τα πάντα και η Πολι­τεία δεν καθα­ρί­ζει τα φρεάτια; Επειδή δεν υπάρ­χουν πυρο­σβε­στικά ή εκχιο­νι­στικά (το ζήσαμε τον Ιανουά­ριο του 2022) ; Φτάσαμε δηλαδή, από σύστημα έκτα­κτης ανάγκης, το 112 να είναι το… άλλοθι μιας Πολι­τείας. Γιατί ως τέτοιο χρη­σι­μο­ποιεί­ται πλέον, κατά κόρον. Ως… επι­κοι­νω­νιακό εργα­λείο. «Ορίστε, εμείς σας ειδο­ποι­ή­σαμε, κόψτε το λαιμό σας τι θα κάνετε». Ατομική ευθύνη… Το 112 δεν είναι πανά­κεια. Δεν επαρκεί, για να καλύψει ή υπο­κα­τα­στή­σει την έλλειψη κρα­τι­κής ευθύνης, αφή­νο­ντας τα πάντα στην ατομική. Από μόνο του δεν φτάνει, αν η ανευ­θυ­νό­τητα και ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα της εξου­σίας είναι ακόμα παρούσα. Κι ότι εν τέλει, δεν γίνεται και να είναι «σε πλήρη ετοι­μό­τητα ο κρα­τι­κός μηχα­νι­σμός» και μόλις «σκάσει» το έκτακτο ή το δυνη­τικά επι­κίν­δυνο φαι­νό­μενο, ο ίδιος ο κρα­τι­κός μηχα­νι­σμός να σου λέει «φύγε, εξα­φα­νί­σου, τρέξε να σωθείς» ή, ανάλογα με την περί­σταση, «μην το κουνάς από το σπίτι, αν θες να σωθείς».