Στο εδώλιο για υπεξαίρεση ο πρ. δ/ντής της ΑΤΕ-Καρπάθου

Στο εδώλιο του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου επί κακουρ­γη­μά­των κατη­γο­ρού­με­νος για υπε­ξαί­ρεση αντι­κει­μέ­νου ιδιαι­τέ­ρως μεγάλης αξίας, το οποίο είχαν εμπι­στευ­τεί στον υπαίτιο, λόγω της ιδιό­τη­τάς του ως εντο­λο­δό­χου και δια­χει­ρι­στή ξένης περιου­σίας, θα καθίσει ο πρώην διευ­θυ­ντής της Αγρο­τι­κής Τρά­πε­ζας Καρ­πά­θου, που ενε­πλάκη στην πολύ­κροτη υπόθεση παρα­τρα­πε­ζι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας, που συγκλό­νισε το νησί.

Σύμφωνα με το παρα­πεμ­πτικό βού­λευμα στην Κάρπαθο την 5η Σεπτεμ­βρίου 2008, ημέρα Παρα­σκευή και περί ώρα 14.30 και ενώ το ταμείο της ανωτέρω τρά­πε­ζας είχε κλείσει, εμφα­νί­στηκε στο κατά­στημα ο μηνυτής, προ­κει­μέ­νου να προβεί σε χρη­μα­τική κατά­θεση 90.000 ευρώ, σε μετρητά.

Μόλις εισήλθε εντός του ανωτέρω υπο­κα­τα­στή­μα­τος φέρεται να κατευ­θύν­θηκε προς τον ταμία, ο οποίος όμως του είπε ότι λόγω πέρατος του ωραρίου τα ταμεία είχαν κλείσει και κάλεσε τον διευ­θυ­ντή. Αφού κατέ­φτασε ο διευ­θυ­ντής, φέρεται να προ­έ­τρεψε τον πελάτη να αφήσει τα χρήματα εντός του υπο­κα­τα­στή­μα­τος ούτως ώστε να κατα­με­τρη­θούν και να κατα­τε­θούν την επόμενη εργά­σιμη ημέρα, ήτοι την Δευτέρα, 8 Σεπτεμ­βρίου 2008. Μετά ταύτα ο κατα­θέ­της πεί­στηκε, έχοντας εμπι­στο­σύνη στον κατη­γο­ρού­μενο και στην αξιο­πι­στία της τρά­πε­ζας, άφησε τα χρήματα και απο­χώ­ρησε.

Εντού­τοις μέχρι και την 15η Φεβρουα­ρίου 2012, παρά τις επα­νει­λημ­μέ­νες οχλή­σεις του δεν πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε η κατά­θεση του ποσού στον λογα­ρια­σμό του.

Για τα ανωτέρω κατέ­θεσε και ο ταμίας, επι­βε­βαιώ­νο­ντας ότι ο πελάτης προ­σήλθε στην τράπεζα προ­κει­μέ­νου να κάνει κατά­θεση και ότι ο ίδιος του είπε ότι τα ταμεία είχαν κλείσει, παρα­πέ­μπο­ντάς τον στον διευ­θυ­ντή. Περαι­τέρω άλλος μάρ­τυ­ρας κατέ­θεσε ότι συνό­δευσε μέχρι την τράπεζα τον πελάτη προ­κει­μέ­νου ο τελευ­ταίος να προβεί στην κατά­θεση ποσού 90.000 ευρώ.

Ο ισχυ­ρι­σμός του διευ­θυ­ντή ότι δανεί­στηκε από τον πελάτη το ανωτέρω ποσό, σύμφωνα με το δικα­στικό συμ­βού­λιο, καταρ­ρί­πτε­ται, αφενός μεν από τις προ­α­να­φερ­θεί­σες κατα­θέ­σεις μαρ­τύ­ρων, αφε­τέ­ρου από το γεγονός ότι τα αντί­γραφα των επι­τα­γών που προ­σκό­μισε, με τον ισχυ­ρι­σμό ότι εκδό­θη­καν υπέρ του πελάτη και προς εξα­σφά­λιση του για δάνειο, δεν προ­έ­κυψε ότι είναι εις χείρας του πελάτη καθόσον αυτός ουδέ­ποτε εμφά­νισε αυτές και προσέτι κατα­θέ­τει ότι ουδέ­ποτε έλαβε γνώση για την έκδοσή τους.