Η ΔΕΥΑΡ έχει υπερβεί τα εσκαμμένα!

Εντο­νό­τα­τες συ­νε­χί­ζουν να είναι οι αντι­δρά­σεις και οι δια­μαρ­τυ­ρί­ες των κα­τα­να­λω­τών για «φου­σκω­μέ­νους» λο­γα­ρια­σμούς της ΔΕΥΑΡ, αλλά «στου κου­φού την πόρτα όσο θέ­λεις βρό­ντα».

Την ώρα μά­λι­στα που η επι­χεί­ρη­ση, ασκώ­ντας πε­λα­τεια­κή πο­λι­τι­κή, εις βάρος των καλώς εν­νο­ού­με­νων συμ­φε­ρό­ντων της, δεν ει­σπράτ­τει εκα­το­ντά­δες χι­λιά­δες ευρώ από τους «κα­τέ­χο­ντες», κά­ποιοι «ξύ­πνιοι» εκεί μέσα στέλ­λουν, συ­νε­χώς και αδια­λεί­πτως, λο­γα­ρια­σμούς για ανύ­παρ­κτες συν­δέ­σεις και για ανύ­παρ­κτους με­τρη­τές.

Και το ερώ­τη­μα είναι πώς εκ­δί­δο­νται αυτοί οι λο­γα­ρια­σμοί. Και αν αυτό δεν είναι συ­νει­δη­τή απάτη, τότε τι είναι;

Εις μάτην δια­μαρ­τύ­ρο­νται φυ­σι­κά οι κα­τα­να­λω­τές.

Αυτό που εκ­πλήσ­σει, όμως, πε­ρισ­σό­τε­ρο είναι ότι το αρ­μό­διο υπουρ­γείο, όλως πε­ριέρ­γως, δεν στέλ­λει επι­θε­ω­ρη­τές για να διε­νερ­γή­σουν οι­κο­νο­μι­κό και δια­χει­ρι­στι­κό έλεγ­χο, παρά τις εντο­νό­τα­τες δια­μαρ­τυ­ρί­ες και τα δη­μο­σιεύ­μα­τα.

Τώρα οι κα­τα­να­λω­τές ελ­πί­ζουν και προσ­δο­κούν σε ει­σαγ­γε­λι­κή επέμ­βα­ση, γιατί υπάρ­χει «σκα­στή» πε­ρί­πτω­ση (και μά­λι­στα χρό­νια) πα­ρά­βα­σης κα­θή­κο­ντος, κα­τά­χρη­σης εξου­σί­ας και απι­στί­ας κατά του Δη­μο­σί­ου, με τους ανεί­σπρα­κτους λο­γα­ρια­σμούς εκα­τομ­μυ­ρί­ων και το «κυ­νή­γι» των οι­κο­νο­μι­κά αδυ­νά­των και εξα­θλιω­μέ­νων.

Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή είναι η πε­ρί­πτω­ση συ­μπο­λί­τη μας, που τα­λαι­πω­ρεί­ται αδί­κως επί σει­ράν ετών και κα­λεί­ται να πλη­ρώ­νει λο­γα­ρια­σμούς επί ανύ­παρ­κτων συν­δέ­σε­ων και ανύ­παρ­κτων με­τρη­τών.

Η αγα­νά­κτη­σή του πλέον, όπως δή­λω­σε, είναι ασυ­γκρά­τη­τη με τα «κα­μώ­μα­τα» των κυ­ρί­ων που διοι­κούν την επι­χεί­ρη­ση γι’ αυτό και ανέ­θε­σε σε δι­κη­γό­ρο την υπο­βο­λή μη­νύ­σε­ων και αγω­γών, ενώ το ίδιο θα πρά­ξει και κατά του προ­έ­δρου, γιατί, όταν ζή­τη­σε ακρό­α­ση (καθώς ο γε­νι­κός διευ­θυ­ντής τον έγρα­ψε στα πα­λαιό­τε­ρα των υπο­δη­μά­των του), όχι μόνο του αρ­νή­θη­κε το δι­καί­ω­μα, αλλά του συ­μπε­ρι­φέρ­θη­κε σκαιό­τα­τα και τον πέ­τα­ξε έξω από το γρα­φείο «του», σχε­δόν με τις κλω­τσιές, μη σε­βό­με­νος καν την ηλι­κία του.

Είναι προ­φα­νές ότι ο άν­θρω­πος αυτός έχει υπερ­βεί και τα πιο ακραία όρια ανο­χής και ότι δεν είναι ο πλέον κα­τάλ­λη­λος για την υπεύ­θυ­νη αυτή θέση.