Πρώτη παγκόσμια προσπάθεια για συνθήκη προστασίας των ωκεανών

Τα Ηνωμένα Έθνη ξεκι­νούν επι­σή­μως την Τρίτη μια φιλό­δοξη προ­σπά­θεια για τη σύνταξη της πρώτης διε­θνούς συν­θή­κης για την προ­στα­σία των ανοι­χτών θαλασ­σών, εν μέσω προει­δο­ποι­ή­σεων από επι­στή­μο­νες για τους κιν­δύ­νους της υπε­ρεκ­με­τάλ­λευ­σης και της ασυ­δο­σίας.

Τα επόμενα δύο χρόνια, εκπρό­σω­ποι κυβερ­νή­σεων και επι­στή­μο­νες θα κατα­θέ­τουν τις απόψεις τους για τη σωτηρία των ανοι­χτών θαλασ­σών, δηλαδή των διεθνών υδάτων μακριά από τις ζώνες απο­κλει­στι­κής οικο­νο­μι­κής εκμε­τάλ­λευ­σης, οι οποίες εκτεί­νο­νται συνήθως στα 200 ναυτικά μίλια (370 χιλιό­με­τρα) από την ακτο­γραμμή.

Σχεδόν οποια­δή­ποτε δρα­στη­ριό­τητα, από την αλιεία μέχρι την κατο­χύ­ρωση φυσικών ουσιών που θα μπο­ρού­σαν να χρη­σι­μο­ποι­η­θούν ως φάρμακα, επι­τρέ­πε­ται στις ανοι­χτές θάλασ­σες χωρίς καμία επο­πτεία.

Παρα­μέ­νει ωστόσο άγνωστο αν οι ΗΠΑ, η Ρωσία και άλλες χώρες θα στη­ρί­ξουν και θα εφαρ­μό­σουν τη μελ­λο­ντική διεθνή συνθήκη.

Οι ανοι­χτές θάλασ­σες έχουν μιάμιση φορά την έκταση της ξηράς σε παγκό­σμιο επίπεδο και φιλο­ξε­νούν φυτο­πλαγ­κτόν που παράγει το μεγα­λύ­τερο μέρος του οξυ­γό­νου της ατμό­σφαι­ρας.

Οι ωκεανοί απορ­ρο­φούν επίσης το 90% της πλε­ο­νά­ζου­σας θερ­μό­τη­τας της παγκό­σμιας θέρ­μαν­σης και το 26% του διο­ξει­δίου του άνθρακα, που είναι το κύριο αέριο του θερ­μο­κη­πίου, επι­ση­μαί­νει το BBC.

«Το ήμισυ του πλανήτη μας που αντι­στοι­χεί στην ανοιχτή θάλασσα προ­στα­τεύει τη ζωή στην ξηρά από τις χει­ρό­τε­ρες συνέ­πειες της κλι­μα­τι­κής αλλαγής» σχο­λί­ασε ο καθη­γη­τής Άλεξ Ρότζερς του Πανε­πι­στη­μίου της Οξφόρ­δης, ένας από τους επι­στή­μο­νες που θα προ­σφέ­ρουν τις γνώσεις τους στη δια­δι­κα­σία του ΟΗΕ.

«Παρόλα αυτά κάνουμε πολύ λίγα για να προ­στα­τεύ­σουμε τη ζωή των ωκεανών που έχει ζωτική σημασία για τη συλ­λο­γική επι­βί­ωσή μας».

«Η προ­στα­σία της βιο­ποι­κι­λό­τη­τας στις ανοι­χτές θάλασ­σες υιο­θε­τώ­ντας καλή δια­κυ­βέρ­νηση και νόμους είναι το κυριό­τερο που μπο­ρούμε να κάνουμε για να ανα­στρέ­ψουμε την παλίρ­ροια» είπε.

Ένα πρώτο βήμα είχε γίνει το 1982, όταν ο ΟΗΕ υιο­θέ­τησε τη Σύμβαση για το Νόμο της Θάλασ­σας, η οποία μεταξύ άλλων θέτει περιο­ρι­σμούς στην υπο­βρύ­χια εξόρυξη ορυκτών και την ανά­πτυξη τηλε­πι­κοι­νω­νια­κών καλω­δίων.

Ο νέος, υπο­σχό­με­νος κλάδος των υπο­βρύ­χιων ορυ­χείων ανα­μέ­νε­ται να προ­κα­λέ­σει νέες, δρα­μα­τι­κές επι­πτώ­σεις στα οικο­συ­στή­ματα του βυθού.

Όπως επι­ση­μαί­νει το BBC, οι ΗΠΑ ουδέ­ποτε απο­δέ­χτη­καν τη Σύμβαση για το Νόμο της Θάλασ­σας και δεί­χνουν τώρα απρό­θυ­μες να στη­ρί­ξουν και τη νέα προ­σπά­θεια. Την ίδια στάση φέρεται να τηρεί και η Ρωσία, ενώ οι χώρες που συνε­χί­ζουν τη φαλαι­νο­θη­ρία –Ιαπωνία, Ισλαν­δία, Νορβηγία- φέρο­νται να ανη­συ­χούν για περι­στολή των δρα­στη­ριο­τή­των τους στους ωκε­α­νούς.

Η μελ­λο­ντική διεθνής σύμβαση θα είχε τρία σκέλη: πρώτον, θα επέ­τρεπε την οριο­θέ­τηση Θαλάσ­σιων Προ­στα­τευό­με­νων Περιο­χών στους ωκε­α­νούς. Δεύ­τε­ρον, θα προ­έ­βλεπε μελέτες περι­βαλ­λο­ντι­κών επι­πτώ­σεων για κάθε δρα­στη­ριό­τητα στους ωκε­α­νούς· και τρίτον θα επέ­τρεπε στα φτω­χό­τερα κράτη να αντλούν οφέλη από ανα­κα­λύ­ψεις γενε­τι­κών πόρων στους ωκε­α­νούς.

πηγή newpost.gr