Α-τυπος και υπογραμμός: Εστω…

Εστω, ότι με τη δη­μο­πρά­τη­ση των τεσ­σά­ρων τη­λε­ο­πτι­κών αδειών, μπήκε τάξη στο ρα­διο­τη­λε­ο­πτι­κό τοπίο. Εστω, ότι η κυ­βέρ­νη­ση ανέ­λα­βε να σώσει την Ελ­λά­δα και τους Ελ­λη­νες από τους «ντα­βα­τζή­δες της ενη­μέ­ρω­σης». Εστω, ότι μπαί­νει τέλος στην ανο­μία και την ασυ­δο­σία που επι­κρα­τού­σε επί 27 χρό­νια στον τη­λε­ο­πτι­κό χώρο, όπως υπο­στή­ρι­ξε ο πρω­θυ­πουρ­γός. Εστω, ότι πρό­κει­ται για δια­δι­κα­σία πρό­τυ­πο, όπως δή­λω­σε ο κ. Παπ­πάς. Εστω, ότι μας έχουν πεί­σει, πως δεν άλ­λα­ξαν απλώς πιό­νια στην ίδια σκα­κιέ­ρα…

Στις τόσες δη­λώ­σεις που έγι­ναν από τα κυ­βερ­νη­τι­κά στε­λέ­χη και τον ίδιο τον πρω­θυ­πουρ­γό, στον σχε­δια­σμό που προη­γή­θη­κε, στους νο­μι­κί­στι­κους όρους που κα­ταρ­τί­στη­καν, στα ψιλά γράμ­μα­τα των συμ­βο­λαί­ων που συ­ντά­χθη­καν, δεν βρέ­θη­κε ένας, έστω ένας, να ασχο­λη­θεί με τους ερ­γα­ζό­με­νους που θα μεί­νουν στο δρόμο;

Ηταν τέ­τοια η χαρά των κυ­βερ­νη­τι­κών στε­λε­χών που κα­τά­φε­ραν να «μα­ντρώ­σουν» σε ένα κτή­ριο και να απα­ξιώ­σουν, αυ­τούς τους ισχυ­ρούς (;) επι­χει­ρη­μα­τί­ες, που κα­νείς δεν ασχο­λή­θη­κε με τους ερ­γα­ζό­με­νους οι οποί­οι άρ­χι­σαν ήδη να με­τρούν αντί­στρο­φα… 90, 89, 88, 87…

Όταν έπεσε το μαύρο στην ΕΡΤ, οι ερ­γα­ζό­με­νοι και το δράμα τους ήταν σε πρώτο πλάνο. Δι­καί­ως. Οι ση­με­ρι­νοί κυ­βερ­νώ­ντες τότε, ήταν στη­μέ­νοι έξω από τα κά­γκε­λα για να συ­μπα­ρα­στα­θούν σε αν­θρώ­πους που έχα­σαν τη δου­λειά τους. Ορθώς.

Όταν απο­λύ­θη­καν οι κα­θα­ρί­στριες από το Υπουρ­γείο Οι­κο­νο­μι­κών, έγι­ναν συ­ναυ­λί­ες, δό­θη­καν υπο­σχέ­σεις που τη­ρή­θη­καν και εξαρ­γυ­ρώ­θη­καν. Δι­καί­ως ή αδί­κως, είναι μια άλλη συ­ζή­τη­ση. Υπήρ­χε όμως κά­ποιος που στά­θη­κε δίπλα τους όταν αυτές οι γυ­ναί­κες βρέ­θη­καν στον δρόμο.

Με τους ερ­γα­ζό­με­νους των κα­να­λιών όμως, στα οποία η κ. Γε­ρο­βα­σί­λη ξε­κα­θά­ρι­σε ότι σε 90 μέρες θα πέσει μαύρο, τι γί­νε­ται; Ποιος θα δώσει συ­ναυ­λί­ες γι­΄αυ­τούς, ποιος θα πε­ρά­σει να τους σφί­ξει το χέρι και να τους δώσει δια­βε­βαιώ­σεις ότι «αυτό δεν θα πε­ρά­σει»;

Πτω­χοί τω πνεύ­μα­τι, όσοι νο­μί­ζουν ότι οι με­γα­λο­δη­μο­σιο­γρά­φοι-πα­ρά­γο­ντες, αυ­τούς που όλοι ανα­θε­μα­τί­ζουν, θα μεί­νουν εκτός παι­χνι­διού. Στο παι­χνί­δι θα πα­ρα­μεί­νουν, απλώς θα αλ­λά­ξουν πόστο. Κα­νέ­νας «ντα­βα­τζής της ενη­μέ­ρω­σης» δεν επι­βιώ­νει χωρίς του υπο­τα­κτι­κούς τους και καμία κυ­βέρ­νη­ση δεν στέ­κε­ται χωρίς «ελεγ­χό­με­νο τη­λε­ο­πτι­κό τοπίο». Ας μην γε­λιό­μα­στε. Αν πράγ­μα­τι η κυ­βέρ­νη­ση είχε μέ­λη­μα να προ­σφέ­ρει σωστή και αντι­κει­με­νι­κή ενη­μέ­ρω­ση, δεν θα συ­ντη­ρού­σε τέσ­σε­ρα κρα­τι­κά (κρα­τι­κά όχι δη­μό­σια) κα­νά­λια με μη­δε­νι­κή τη­λε­θέ­α­ση, τα οποία πλη­ρώ­νου­με από την τσέπη μας. Θα πε­ριό­ρι­ζε και αυτά.

Πε­ριέρ­γως πώς, η εγ­χώ­ρια αγορά μπο­ρεί να συ­ντη­ρή­σει μόνον τέσ­σε­ρα ιδιω­τι­κά, τα κρα­τι­κά, προ­φα­νώς, ανή­κουν σε άλλη μα­θη­μα­τι­κή εξί­σω­ση…

Εχου­με και λέμε λοι­πόν, τέσ­σε­ρα με­τρη­μέ­να ιδιω­τι­κά κα­νά­λια, γιατί η αγορά δεν ση­κώ­νει άλλα, νέοι εγ­χώ­ριοι με­γα­λο­ε­πι­χει­ρη­μα­τί­ες στην μπίζ­να της τη­λε­θέ­α­σης, με­γα­λο­δη­μο­σιο­γρά­φοι-πα­ρά­γο­ντες που απλώς θα αλ­λά­ξουν αφε­ντι­κά…

Για τους χι­λιά­δες άλ­λους, δη­μο­σιο­γρά­φους, τε­χνι­κούς και διοι­κη­τι­κούς υπαλ­λή­λους δεν φρό­ντι­σε κα­νείς, δεν ασχο­λή­θη­κε κα­νείς, δεν με­ρί­μνη­σε κα­νείς. Αμε­λη­τέα πο­σό­τη­τα. Πα­ρά­πλευ­ρες απώ­λειες, αρι­στε­ροί μου ευαι­σθη­τού­λη­δες. Οι­κο­γέ­νειες τι­νά­ζο­νται στον αέρα και ζωές ναρ­κο­θε­τού­νται, επει­δή έπρε­πε να αλ­λά­ξουν τα πιό­νια στην σκα­κιέ­ρα. Κι ας βα­φτί­στη­κε «εξυ­γί­αν­ση», το παι­χνί­δι με τους ίδιους όρους θα εξα­κο­λου­θεί να παί­ζε­ται…