Τα μπάνια του λαού

Της Νε­κτα­ρί­ας Μπίλ­λη

Σύμ­φω­να με τον Ου­μπέρ­το Έκο, τον Αύ­γου­στο δεν υπάρ­χουν ει­δή­σεις. Και πράγ­μα­τι παλιά τον Αύ­γου­στο δεν υπήρ­χαν ει­δή­σεις. Είναι ο μήνας κατά τον οποίο προ­έ­χουν οι πα­ρα­λί­ες, οι πι­σί­νες, τα πο­τά­μια, οι λί­μνες τα μπά­νια τέλος πά­ντων του ελ­λη­νι­κού λαού. Μια έκ­φρα­ση που μας την κλη­ρο­δό­τη­σε ο αεί­μνη­στος Αν­δρέ­ας Πα­παν­δρέ­ου όταν το 1987 του ζη­τή­θη­κε να οδη­γή­σει τη χώρα σε εκλο­γές, αρ­νή­θη­κε λέ­γο­ντας χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ότι δεν θα χα­λά­σει τα μπά­νια των πο­λι­τών. Με θε­μα­το­φύ­λα­κα της αξίας των θε­ρι­νών δια­κο­πών τον Αν­δρέα λοι­πόν, τί­πο­τα δεν κου­νιό­ταν τον μήνα Αύ­γου­στο, όλα με­τα­φέ­ρο­νταν για τον Σε­πτέμ­βρη.

Τα πα­ρα­πά­νω ωστό­σο ανή­κουν στο απώ­τε­ρο πα­ρελ­θόν διότι έκτο­τε πέ­ρα­σε πολύς και­ρός, με με­τα­βο­λές και ανα­τρο­πές στην πο­λι­τι­κή ιστο­ρία.

Ση­μειώ­θη­καν σο­βα­ρές με­ταρ­ρυθ­μί­σεις εκ­συγ­χρο­νι­στή­κα­με, μέχρι που φτά­σα­με στο αλή­στου μνή­μης 2010 όπου από το Κα­στε­λό­ρι­ζο ανα­κοι­νώ­θη­κε η εί­σο­δος του ΔΝΤ στην χώρα, η διαρ­κής δη­μο­σιο­νο­μι­κή επι­τρο­πεία, και τα μνη­μό­νια δια­δέ­χο­νταν το ένα μετά το άλλο. Τρία στον αριθ­μό.

Η επι­βο­λή των μνη­μο­νί­ων επέ­φε­ρε δε­σμεύ­σεις και πε­ριο­ρι­σμούς και κα­τ΄ε­πέ­κτα­ση πε­ριό­ρι­σε σε λίγες έως ελά­χι­στες τις δια­κο­πές των Ελ­λή­νων. Φτά­νο­ντας στο σή­με­ρα, κλεί­νου­με ένα χρόνο από την έξοδο της χώρας από τα μνη­μό­νια, έχου­με νέα Κυ­βέρ­νη­ση που πυ­ρε­τω­δώς έχει επι­δο­θεί στην υλο­ποί­η­ση των βα­σι­κών τομών των εξαγ­γε­λιών της, επο­μέ­νως όλα δεί­χνουν ότι αυτόν τον Αύ­γου­στο θα υπάρ­χουν ει­δή­σεις και όπως φαί­νε­ται θα είναι καλές και θε­τι­κές .

Τα νο­μο­σχέ­δια που προ­ω­θεί η Κυ­βέρ­νη­ση έρ­χο­νται να απο­κα­τα­στή­σουν και να θε­ρα­πεύ­σουν δυ­σλει­τουρ­γί­ες αγκυ­λώ­σεις και βα­ριές δυ­σκαμ­ψί­ες που λει­τούρ­γη­σαν ανα­σταλ­τι­κά και ανα­χρο­νι­στι­κά στην πο­ρεία και την διοί­κη­ση της χώρας σχε­δόν σε όλους τους το­μείς όπως στην υγεία στην δη­μό­σια ασφά­λεια στην παι­δεία κ.οκ. Η προ­ώ­θη­ση του νο­μο­σχε­δί­ου για την κα­τάρ­γη­ση του πε­ρι­βό­η­του «Πα­νε­πι­στη­μια­κού ασύ­λου» απο­τε­λεί εκ των ων ουκ άνευ για την λει­τουρ­γία της δη­μο­κρα­τί­ας.

Σε καμία δη­μο­κρα­τι­κή χώρα στον κόσμο δεν υπάρ­χει «Πα­νε­πι­στη­μια­κό άσυλο με την έν­νοια της προ­στα­σί­ας της ελεύ­θε­ρης δια­κί­νη­σης ιδεών και της ελεύ­θε­ρης επι­στη­μο­νι­κής έρευ­νας.

Η έν­νοια του είχε νόημα σε αυ­ταρ­χι­κά κα­θε­στώ­τα όπου τα δη­μο­κρα­τι­κά δι­καιώ­μα­τα δεν ήταν σε­βα­στά. Επί πα­ρα­δείγ­μα­τι στα Πα­νε­πι­στή­μια της Ανα­γέν­νη­σης δεν δί­δα­σκαν τον ηλιο­κε­ντρι­σμό του Κο­πέρ­νι­κου ή στα Πα­νε­πι­στή­μια του 19ου την Δαρ­βι­νι­κή θε­ω­ρία.

Στις σύγ­χρο­νες δη­μο­κρα­τί­ες όμως καμία ιδέα δεν διώ­κε­ται που­θε­νά οπότε κα­νέ­νας Ακα­δη­μαϊ­κός χώρος δεν χρή­ζει ασυ­λί­ας. Αντι­θέ­τως όπου δη­μιουρ­γού­νται χώροι όπου δεν μπο­ρεί να ει­σέλ­θει η Αστυ­νο­μία τότε ανα­πτύσ­σο­νται άσυλα πα­ρα­νο­μί­ας. Και αυτό το βίωσε η χώρα μας τα τε­λευ­ταία χρό­νια με την επα­να­φο­ρά του ασύ­λου.

Οι ει­κό­νες που πα­ρα­κο­λου­θή­σα­με όπως τις κα­τέ­γρα­φε η κά­με­ρα σε Κα­πο­δι­στρια­κό σε Αρι­στο­τέ­λειο και σε άλλα Πα­νε­πι­στη­μια­κά ιδρύ­μα­τα απα­ρά­δε­κτες.

Συμ­μο­ρί­ες κλε­φτών, λη­στών, τρο­μο­κρα­τών, δια­κι­νη­τών, λα­θρε­μπό­ρων να επω­φε­λού­νται από το ακα­τα­δί­ω­κτο, με τον Υπουρ­γό να καλεί τα παι­διά μας σε ρω­μα­λέα κι­νή­μα­τα για να πα­τά­ξουν την πα­ρα­βα­τι­κό­τη­τα. Έλεος. Πράγ­μα­τα απα­ρά­δε­κτα και αδια­νό­η­τα για οποια­δή­πο­τε κοι­νω­νία στον κόσμο.

Πράγ­μα­τι υπάρ­χει πλέον μια Κυ­βέρ­νη­ση με αρ­κε­τούς έμπει­ρους υπουρ­γούς, υφυ­πουρ­γούς, γε­νι­κούς γραμ­μα­τείς κα­ταρ­τι­σμέ­νους, κά­ποιοι βέ­βαια εξ αυτών με βαριά βιο­γρα­φι­κά που ξε­κί­νη­σαν δυ­να­τά και ορε­ξά­τοι εστιά­ζο­ντας στα σο­βα­ρά, στα κρί­σι­μα και στα μεί­ζο­να θέ­μα­τα. Είναι βα­σι­κό ότι τεί­νουν ώτα ευ­ή­κοα και πα­ρου­σιά­ζουν άμεσα αντα­να­κλα­στι­κά στην όποια κρι­τι­κή. Άλ­λω­στε καμία Κυ­βέρ­νη­ση δεν έχασε ακού­γο­ντας την κρι­τι­κή που της ασκεί­ται.

Οι οιω­νοί λοι­πόν είναι αί­σιοι και όλα δεί­χνουν ότι σιγά-σιγά η χώρα οδεύ­ει προς την κα­νο­νι­κό­τη­τα. Με­γά­λη κου­βέ­ντα, διότι η κα­νο­νι­κό­τη­τα είναι σαν το ταγκό που χρειά­ζε­ται δύο και εν προ­κει­μέ­νω δεν γνω­ρί­ζου­με τις αντι­δρά­σεις της αντι­πο­λί­τευ­σης το αμέ­σως επό­με­νο διά­στη­μα εκεί κατά το φθι­νό­πω­ρο όταν ξε­κού­ρα­στοι από τις δια­κο­πές, ηλιο­κα­μέ­νοι και με όπλο το πο­σο­στό 31% της κάλ­πης επι­δο­θούν σε αγώ­νες ακόμη και στα πε­ζο­δρό­μια, εκ­φρά­σεις που ει­πώ­θη­καν από το βήμα της Βου­λής. Ίδο­μεν