Η αντιπολίτευση του απύθμενου θράσου

Υπάρ­χει αντι­πο­λί­τευ­ση σκλη­ρή, υπάρ­χει και αντι­πο­λί­τευ­ση άθλια, και ο Πα­να­γιώ­της Λύ­μου­ρας φρό­ντι­σε να μας δεί­ξει με ακρί­βεια πού περνά η δια­χω­ρι­στι­κή γραμ­μή. Την ώρα που η χώρα πά­γω­νε από τη δο­λο­φο­νία της Βά­γιας Νέ­στο­ρα στη Θεσ­σα­λο­νί­κη, το στέ­λε­χος του ΠΑΣΟΚ από τη Ρόδο βρήκε την ευ­και­ρία να αφή­σει υπαι­νιγ­μούς ότι πίσω από το έγκλη­μα μπο­ρεί να κρύ­βε­ται η εξου­σία. Χωρίς στοι­χείο, χωρίς έν­δει­ξη, χωρίς καν τη στοι­χειώ­δη ανα­μο­νή να μι­λή­σουν οι αρχές. Μόνο με τη βε­βαιό­τη­τα ότι ένας νε­κρός άν­θρω­πος είναι καλή πρώτη ύλη για μια ανάρ­τη­ση που θα κάνει θό­ρυ­βο. Αυτό δεν λέ­γε­ται πο­λι­τι­κός λόγος, λέ­γε­ται πο­λι­τι­κή τυμ­βω­ρυ­χία, και το χει­ρό­τε­ρο είναι ότι ο ίδιος μάλ­λον τη θε­ώ­ρη­σε ευ­φυ­ΐα.

Δι­καί­ως λοι­πόν ση­κώ­θη­κε κύμα αντι­δρά­σε­ων από πα­ντού, από τη ΔΕΕΠ Δω­δε­κα­νή­σου της ΝΔ μέχρι την Ομάδα Αλή­θειας, και δι­καί­ως το ερώ­τη­μα φτά­νει πλέον στην πόρτα του Νίκου Αν­δρου­λά­κη: ένα κόμμα που θέλει να λέ­γε­ται σο­βα­ρό δεν μπο­ρεί να ανέ­χε­ται στε­λέ­χη που χτί­ζουν κα­ριέ­ρα πάνω σε φέ­ρε­τρα. Η δια­γρα­φή εδώ δεν είναι εκ­δί­κη­ση, είναι στοι­χειώ­δης υγιει­νή.

Όποιος πα­τά­ει πάνω σε έναν θά­να­το για να ακου­στεί, έχει ήδη πει για τον εαυτό του όσα χρεια­ζό­μα­σταν να ξέ­ρου­με.