ΔΕΥΑΡ vs Περιφέρεια: Στις 26 Μαρτίου 2027 μετατίθεται η δικαστική αναμέτρηση για τη βεβαιωμένη οφειλή άνω των 6,5 εκατομμυρίων ευρώ

Παράταση παίρνει η δικαστική διαμάχη για τη διαχείριση των έργων ύδρευσης που τροφοδοτούνται από μεγάλο φράγμα της Δωδεκανήσου.
Η υπόθεση, που επρόκειτο να συζητηθεί ενώπιον του αρμόδιου Τριμελούς διοικητικού εφετείου μετατέθηκε για την 26η Μαρτίου 2027.
Η εκδίκαση δεν κατέστη όμως δυνατή, καθώς εκείνο το διάστημα βρισκόταν σε εξέλιξη η αποχή του δικηγορικού σώματος, εξέλιξη που οδήγησε στην αναβολή της συζήτησης.
Στον πυρήνα της υπόθεσης βρίσκεται βεβαίωση οφειλής ύψους 6.537.312,36 ευρώ που καταλογίστηκε σε βάρος δημοτικής επιχείρησης ύδρευσης και αποχέτευσης. Στο ποσό αυτό περιλαμβάνονται προσαυξήσεις 153.218,26 ευρώ, ενώ το κεφάλαιο διαμορφώνεται στα 6.384.094,10 ευρώ. Η επιχείρηση, νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου με μοναδικό μέτοχο τον οικείο δήμο, διαπίστωσε την ύπαρξη της βεβαίωσης μέσω του ηλεκτρονικού φορολογικού συστήματος και, αφού ζήτησε διευκρινίσεις από την αρμόδια φορολογική υπηρεσία, προχώρησε σε άσκηση προσφυγής ανακοπής κατά της περιφερειακής αρχής και της φορολογικής διοίκησης.
Η αντιπαράθεση ανάγεται σε προγραμματική σύμβαση που υπεγράφη στις 6 Ιουνίου 2022 και αφορούσε την οργάνωση και ανάθεση της λειτουργίας, συντήρησης και παρακολούθησης των έργων ύδρευσης για διάστημα 5 ετών. Στη συνέχεια η περιφερειακή αρχή συνήψε εργολαβική σύμβαση παροχής υπηρεσιών με ανάδοχο εταιρεία, ύψους 18.344.717 ευρώ πλέον ΦΠΑ, με το κόστος να μετακυλίεται στη δημοτική επιχείρηση μέσω περιοδικών λογαριασμών. Από την πρώτη στιγμή η επιχείρηση αμφισβήτησε τον τρόπο υπολογισμού των χρεώσεων, υποστηρίζοντας ότι επιβαρύνεται με ποσά μεγαλύτερα από τα πραγματικά κόστη λειτουργίας, και καταψήφισε διαδοχικά τους σχετικούς λογαριασμούς μέσω των εκπροσώπων της στην αρμόδια επιτροπή παρακολούθησης, χωρίς ωστόσο οι αντιρρήσεις της να γίνουν αποδεκτές από την πλειοψηφία.
Από την πλευρά της, η περιφερειακή αρχή έχει καταγγείλει δημόσια τη δημοτική επιχείρηση για ασυνέπεια στην εκπλήρωση των συμβατικών της υποχρεώσεων, ενώ έχει υποστηρίξει ότι η επιχείρηση δημιούργησε τεχνητά την ένδικη διαφορά προκειμένου να αποφύγει την καταβολή των οφειλόμενων.
Η δημοτική επιχείρηση στηρίζει το αίτημά της για ακύρωση των προσβαλλόμενων πράξεων σε 4 αυτοτελείς νομικούς λόγους. Ο πρώτος αφορά την αοριστία των πράξεων, καθώς, κατά τους ισχυρισμούς της, δεν προσδιορίζονται η αιτία της οφειλής, ο χρόνος γένεσής της και ο τρόπος υπολογισμού της. Ο δεύτερος αναφέρεται στη μη οριστικοποίηση του νόμιμου τίτλου, με τον φορέα να διατείνεται ότι ουδέποτε του κοινοποιήθηκε καταλογιστική πράξη. Ο τρίτος θέτει ζήτημα μη νόμιμης χρέωσης, με το επιχείρημα ότι η εργολαβική σύμβαση χρηματοδοτείται εξ ολοκλήρου από δημόσιους επενδυτικούς πόρους και επομένως τα καταβληθέντα ποσά είναι αχρεωστήτως καταβληθέντα. Ο τέταρτος επικαλείται παραβίαση των αρχών της καλής πίστης και της χρηστής διοίκησης, καθώς και κατάχρηση εξουσίας. Σε όλους τους ισχυρισμούς η περιφερειακή αρχή έχει τοποθετηθεί απορρίπτοντάς τους.
Με το δικόγραφο των πρόσθετων λόγων που κατατέθηκε στο μεσοδιάστημα, η δημοτική επιχείρηση προβάλλει αυτοτελή λόγο ακύρωσης που πλήττει τη νομιμότητα της σύνθεσης της επιτροπής παρακολούθησης. Όπως υποστηρίζει, μέλη της επιτροπής που εκπροσωπούσαν την περιφερειακή αρχή συμμετείχαν ταυτόχρονα και στην επιτροπή παρακολούθησης και παραλαβής της εργολαβικής σύμβασης, εγκρίνοντας τους λογαριασμούς του αναδόχου που αποτελούν τη βάση των χρεώσεων. Στη συνέχεια κλήθηκαν, υπό διαφορετική ιδιότητα, να αποφανθούν επί λογαριασμού που στηριζόταν σε πράξεις τις οποίες οι ίδιοι είχαν εκδώσει, κάτι που, κατά τον φορέα, προσκρούει στην αρχή ότι κανείς δεν μπορεί να κρίνει τις δικές του πράξεις.