“Θέλω να παραμείνω στη Ρόδο και στον Κολοσσό”!

Ο Άντριου Γκά­ου­ντλοκ φιλο­ξε­νή­θηκε στο επι­τυ­χη­μένο podcast Man to Man Powered by Stoiximan έκανε μία μεγάλη ανα­δρομή στην καριέρα του. Ιστο­ρίες δίπλα στον Κόμπι Μπράιαντ, τα όσα έζησε στην ΕuroLeague και ο Κολοσ­σός H Hotels Collection. Ο Αμε­ρι­κα­νός ολο­κλή­ρωσε τη δεύτερη σεζόν του στη Stoiximan GBL και τον Κολοσσό H Hotels Colection έχοντας κατα­φέ­ρει να βοη­θή­σει και πάλι την ομάδα του να πετύχει τους στόχους της, αλλά και να ανα­δει­χθεί δεύτερο σκόρερ της λίγκας. Στα 36 του χρόνια, έχοντας εμπει­ρία τόσο στο NBA, όσο και στα ευρω­παϊκά και ασια­τικά γήπεδα, απο­τε­λεί έναν παίκτη σημείο ανα­φο­ράς του πρω­τα­θλή­μα­τος.

Ο Αμε­ρι­κα­νός γκαρντ είναι ο νέος καλε­σμέ­νος στο επι­τυ­χη­μένο podcast Man to Man powered by Stoiximan και φρο­ντί­ζει να κάνει μία μεγάλη ανα­δρομή στην καριέρα του. Θυμάται ιστο­ρίες δίπλα στον Κόμπι Μπράιαντ, τα όσα έζησε στην Ευρω­λί­γκα, αλλά τα όσα κρατά από τις πολλές χώρες στις οποίες έχει αγω­νι­στεί. Παράλ­ληλα ξεχω­ρί­ζει τα καλύ­τερα ελλη­νικά φαγητά, αλλά παρα­δέ­χε­ται πως προτιμά τα ιταλικά, ενώ μιλά για τα μελ­λο­ντικά του σχέδια που σχε­τί­ζο­νται άμεσα με τη Ρόδο!

Για την παρου­σία του στη Ρόδο: «Αυτό που μου αρέσει περισ­σό­τερο στη Ρόδο, είναι οι άνθρω­ποι. Είναι πολύ φιλικοί. Στις περισ­σό­τε­ρες περι­πτώ­σεις που πηγαί­νουμε κάπου, ούτε καν χρειά­ζε­ται να πλη­ρώ­σουμε. Νιώθεις ότι αυτός είναι ο τρόπος ζωής που πρέπει να έχεις. Στην Αμερική είναι λίγο δια­φο­ρε­τικά. Όταν ήρθαμε στη Ρόδο, είπαμε: “Έτσι πρέπει να ζούμε”. Οπότε, ναι, έτσι νιώ­θουμε».

Γι αυτό που τον έκανε να ξεχω­ρί­σει στην καριέρα του: «Νομίζω σίγουρα είναι ένας συν­δυα­σμός πραγ­μά­των. Και το ότι έχω εμπι­στο­σύνη στον εαυτό μου και δεν με απα­σχο­λεί πραγ­μα­τικά ποιος είναι απέ­να­ντί μου ή ποιος είναι στην ομάδα μου ή τι έχει κάνει κάποιος άλλος στο παρελ­θόν. Δεν με νοιάζει. Για μένα, το μπάσκετ ήταν πάντα ένας τρόπος έκφρα­σης. Όπως κι αν νιώθω, όταν πατάω στο γήπεδο, είμαι σαν παιδί. Αλλάζω τελείως όταν μπαίνω στο παρκέ. Και πάντα είχα αυτή την αίσθηση ότι πρέπει να απο­δείξω πράγ­ματα. Δεν είχα πολλές προ­τά­σεις από κολέγια, ούτε ιδιαί­τερο ενδια­φέ­ρον από το NBA όταν τελεί­ωσα το κολέγιο. Πάντα ήμουν κάπως υπο­τι­μη­μέ­νος, ας πούμε. Αυτό με κρατάει ενεργό. Και με έχει φτάσει μέχρι εδώ».

Για το ίνδαλμά του: «Ο αγα­πη­μέ­νος μου παίκτης όταν ήμουν παιδί ήταν ο Άλεν Άιβερ­σον. Ήθελα να του μοιάσω ακριβώς. Ήταν φοβερός. Επη­ρέ­ασε πολύ την κουλ­τούρα. Ο τρόπος που ντυ­νό­ταν, που μιλούσε. Και ήταν και κοντός. Οπότε μπο­ρού­σαμε να ταυ­τι­στούμε μαζί του. Ήταν σαν ένας από εμάς. Αλλά επίσης, μου άρεσε πολύ ο Καρμέλο Άντονι, φυσικά ο Μάικλ Τζόρ­νταν, ο Στιβ Φράνσις. Υπήρχαν πολλοί που με επη­ρέ­α­σαν. Ο Ρέι Άλεν επίσης. Ήθελα να σουτάρω σαν τον Ρέι Άλεν και τον Καρμέλο Άντονι. Αυτοί οι δύο ήταν τα πρότυπά μου στο σουτ».

Για την επι­στροφή του στο NBA και τους Λέικερς όταν τραυ­μα­τί­στηκε ο Κόμπι Μπράιαντ: «Υπέ­γραψα στο Πουέρτο Ρίκο για καλά λεφτά, γύρω στα 100.000 δολάρια. Επι­στρέ­ψαμε από μια εκτός έδρας απο­στολή και όλοι έβλεπαν τηλε­ό­ραση. Μου λέγανε, “Άκουσες για τον Κόμπι;” Βάζουμε την τηλε­ό­ραση και τον βλέ­πουμε να κλαίει. Είχε κόψει τον αχίλ­λειο. Και λέω, “Ωχ, τι κρίμα”. Την επόμενη μέρα ξυπνάω και με παίρνει ο μάνα­τζέρ μου και μου λέει, “Οι Λέικερς μας πήραν τηλέ­φωνο, πρέπει να είσαι εκεί αύριο.” Και ήμουν σε φάση, “Τι;!” Είχα ολό­κληρη σεζόν στη D-League χωρίς να με καλέσει κανείς. Είχα πάρει το MVP, τα είχα κάνει όλα τέλεια και ήμουν πολύ απο­γοη­τευ­μέ­νος. Και τότε ήρθε το τηλε­φώ­νημα. Νομίζω ήμουν από τους τελευ­ταί­ους που κάλεσαν εκείνη τη χρονιά. Ήταν τρέλα, αλλά και υπέροχο συναί­σθημα».

Για τo ρεκόρ που έκανε στην Ευρω­λί­γκα με τα 10 εύστοχα τρί­πο­ντα, ως παίκτης της Φενέρ­μπα­χτσε: «Όταν έφυγα από τις ΗΠΑ δεν ήξερα τίποτα για τα ρεκόρ εδώ. Δεν ήξερα σχεδόν τίποτα για την Ευρω­λί­γκα, για το Eurocup. Δεν ήξερα τίποτα, απο­λύ­τως τίποτα. Έπαιζα απλώς το παι­χνίδι όταν έβαλα 10 τρί­πο­ντα. Δεν ήταν η πρώτη φορά που έκανα κάτι τέτοιο, οπότε ένιωθα απλά ότι “παίζω καλά”. Κανείς δεν μου είπε ότι πλη­σιάζω κάποιο ρεκόρ ή ότι είμαι δύο τρί­πο­ντα μακριά. Δεν είχα ιδέα. Μετά τον αγώνα, όταν πήγα στα απο­δυ­τή­ρια, άρχισαν να μου λένε ότι έσπασα το ρεκόρ και είπα: “Α, πολύ ωραίο”».

Για το αν είχε την ευκαι­ρία να παίξει στον Ολυ­μπιακό ή τον Πανα­θη­ναϊκό: «Ναι, πολλές φορές. Όταν ήμουν στην EuroLeague, κάθε χρόνο ήταν από τις ομάδες που ενδια­φέ­ρο­νταν. Ο Πανα­θη­ναϊ­κός σίγουρα προ­σπά­θησε να με υπο­γρά­ψει, αλλά το budget τους τότε δεν ήταν όπως είναι τώρα. Οπότε, οι προ­σφο­ρές τους δεν πλη­σί­α­ζαν καν αυτά που μου έδιναν ομάδες από την Κίνα ή η Μακάμπι ή άλλες αντί­στοι­χες».

Για το αν θα επέμενε περισ­σό­τερο στο NBA, αν μπο­ρούσε να γυρίσει τον χρόνο πίσω: «Όχι. Η δια­δρομή μου ήταν αυτή που ήταν. Αν ήταν γραφτό να παίξω στο NBA, τότε εκεί θα ήμουν. Πιστεύω πως θα μπο­ρούσα άνετα να παίξω – είμαι εξίσου καλός με πολλούς από αυτούς που παίζουν εκεί. Το ξέρω σίγουρα. Κάθε καλο­καίρι όταν γυρνάω σπίτι, παίζω με παίκτες όπως ο Άντονι Έντουαρντς και κάνω ακριβώς τα ίδια πράγ­ματα που κάνω κι εδώ. Δεν είναι ότι δεν μπορώ, απλά έτσι ήρθαν τα πράγ­ματα. Και είμαι ευγνώ­μων για τη δια­δρομή που είχα, γιατί μου δόθηκε η ευκαι­ρία να δω τον κόσμο, να γνωρίσω δια­φο­ρε­τι­κές κουλ­τού­ρες. Και η οικο­γέ­νειά μου επίσης. Κάναμε μια καλή ζωή. Οπότε, όχι, δεν έχω μετα­νιώ­σει. Προ­φα­νώς, θα ήθελα να είχα πάρει έναν από εκεί­νους τους παχυ­λούς μισθούς του NBA – θα ήταν υπέροχο. Αλλά κι έτσι έχουμε βγάλει καλά λεφτά, έχουμε ζήσει σε ωραία μέρη, και δεν έχω κανένα παρά­πονο».

Για το αν θα παρα­μεί­νει στη Ρόδο: «Σίγουρα. Θα το ήθελα πολύ. Αν ήταν στο χέρι μου, αυτό θα γινόταν. Θα έπαιρνα ένα σπίτι στη Ρόδο. Θέλω να απο­κτήσω ένα ακίνητο εκεί, σίγουρα. Δεν ξέρω πού ακριβώς θα ζήσω, αλλά θέλω να έχω ένα μέρος εκεί. Θέλω να επι­στρέφω. Η οικο­γέ­νειά μου, η γυναίκα μου, το λατρεύ­ουν αυτό το μέρος. Αν ήταν στο χέρι μου, θα έκλεινα την καριέρα μου εκεί και μετά… Θα δούμε τι θα φέρει η ζωή».

Για το πότε μέχρι θα παίζει: «Θα παίζω μέχρι να μην μπορώ άλλο. Δεν ξέρω πόσα χρόνια θα είναι αυτό. Πλη­σιάζω τα 37 φέτος, οπότε δεν ξέρω πόσα χιλιό­με­τρα έχουν ακόμα αυτά τα πόδια. Αλλά προς το παρόν νιώθω καλά. Αυτή ίσως είναι από τις καλύ­τε­ρες σεζόν της καριέ­ρας μου, οπότε δεν βλέπω τον λόγο να στα­μα­τήσω».

Για τη δυνα­μική της Stoiximan GBL και αν γίνεται συνεχώς και δυνατή: «Σίγουρα. Πολλοί πολύ καλοί παίκτες περνούν από το ελλη­νικό πρω­τά­θλημα. Δεν ήξερα καν ότι ο Κέβιν Πάντερ είχε παίξει εδώ. Ο Μάικ Τζέιμς το ίδιο. Φαί­νε­ται πως πολλοί μεγάλοι πέρασαν από την Ελλάδα κάποια στιγμή. Είναι πολύ δυνατή λίγκα. Είναι πολύ δύσκολο να κερ­δί­σεις εκτός έδρας. Και, ναι, η υπο­στή­ριξη από τους φιλά­θλους σε όλες τις ομάδες είναι καλή. Ήθελα εδώ και καιρό να έρθω στην Ελλάδα, οπότε χάρηκα πολύ που μου δόθηκε η ευκαι­ρία πέρυσι».

Για τον πιο απαι­τη­τικό προ­πο­νητή που είχε: «Ο Ομπρά­ντο­βιτς, 100%. Χωρίς αμφι­βο­λία».

Για το πως είναι μια τυπική μέρα του στη Ρόδο: «Ξυπνάω στις 7:30. Ετοι­μάζω τα παιδιά για το σχολείο, τους φτιάχνω πρωινό. Εγώ και η γυναίκα μου – έχουμε τέσσερα παιδιά – μοι­ρά­ζουμε αρμο­διό­τη­τες: εκείνη παίρνει τα δύο, εγώ τα άλλα δύο. Τα αφήνω στο σχολείο γύρω στις 8:30. Γυρίζω σπίτι για καμιά ώρα, αν προλάβω, ρίχνω κι έναν ύπνο. Μετά έχω προ­πό­νηση. Τελειώνω κατά τις 2:00–2:30 και μετά πάω να πάρω τα παιδιά. Έχουν διά­φο­ρες δρα­στη­ριό­τη­τες – ένα έχει κολύμ­βηση, άλλο έχει μπάσκετ – οπότε είμαι συνεχώς πήγαινε-έλα. Μετά έχει μελέτη, γιατί το σχολείο δεν είναι αγγλό­φωνο και πρέπει να μετα­φρά­ζουμε, να βοηθάμε. Γινό­μα­στε ουσια­στικά δάσκα­λοι μέχρι τις 6:30–7:00. Μετά ετοι­μά­ζουμε τα παιδιά για ύπνο, κοι­μού­νται γύρω στις 8:30–9:00 και μετά έχουμε με τη γυναίκα μου δυο ώρες για να χαλα­ρώ­σουμε λίγο».