Μετέτρεψε τον πόνο της μάνας σε δύναμη και την απελπισία σε ελπίδα

Η Κα­τε­ρί­να Πα­πα­χα­τζή, με­τέ­τρε­ψε τον πόνο της μάνας σε δύ­να­μη και την απελ­πι­σία σε ελ­πί­δα, κά­νο­ντας τη Ρόδο αλλά και όλη την Ελ­λά­δα, να μιλά για το έργο της «Ρο­δαυ­γής», που στα 5,5 χρό­νια λει­τουρ­γί­ας της έχει 10.000 δότες μυ­ε­λού των οστών, πέντε εκ των οποί­ων έχουν σώσει ζωές…

Στην συ­νέ­ντευ­ξή της σή­με­ρα στην «δη­μο­κρα­τι­κή», μιλά με υπε­ρη­φά­νεια για το «τέ­ταρ­το παιδί της», την «Ρο­δαυ­γή», πε­ρι­γρά­φει τις δρα­μα­τι­κές ώρες που έζησε όταν χρειά­στη­κε το παιδί της να με­τα­μο­σχευ­θεί, μιλά για τις δύ­σκο­λες μέρες της προ­ε­τοι­μα­σί­ας και της ανα­μο­νής, εξο­μο­λο­γεί­ται ότι δεν μπο­ρεί να ξε­χά­σει ακόμα κι όταν κοι­μά­ται, και στέλ­νει ένα ηχηρό μή­νυ­μα σε όσους έχουν δεύ­τε­ρες σκέ­ψεις για να γί­νουν δότες μυ­ε­λού των οστών…

• Πότε συ­στά­θη­κε η «Ρο­δαυ­γή»;

Στις 14 Αυ­γού­στου του 2011

• Με ποια αφορ­μή;

Όταν χρειά­στη­κε το τρίτο παιδί μου, ο Μι­χά­λης, να κάνει με­τα­μό­σχευ­ση μυ­ε­λού των οστών.

• Πόσων χρο­νών ήταν τότε το παιδί;

Ηταν 5 ετών.

• Γιατί χρειά­στη­κε την με­τα­μό­σχευ­ση;

Είχε με­σο­γεια­κή αναι­μία και η μόνη απο­θε­ρα­πεία για να γίνει καλά, ήταν να βρε­θεί συμ­βα­τός δότης.

• Από πού πήρε το μό­σχευ­μα;

Από την με­γά­λη μου κόρη.

• Πόσα παι­διά έχεις;

Εχω τρία παι­διά. Την Τσα­μπί­κα, τον Γιάν­νη και τον Μι­χά­λη.

• Εγι­ναν προ­σπά­θειες τότε να βρε­θεί δότης ή γνω­ρί­ζα­τε εξαρ­χής ότι η κόρη σας είναι συμ­βα­τή;

Η δια­δι­κα­σία αυτή είναι χρο­νο­βό­ρα, για να δει κα­νείς αν η μαμά, ο μπα­μπάς ή τα αδέλ­φια είναι συμ­βα­τοί δότες. Εί­χα­με κάνει ανα­κοι­νώ­σεις με τον πρώην σύ­ζυ­γό μου για να βρε­θεί συμ­βα­τός δότης και η αντα­πό­κρι­ση του κό­σμου ήταν με­γά­λη. Το τη­λέ­φω­νό μου δεν στα­μα­τού­σε να χτυ­πά­ει… Θυ­μά­μαι ότι το μόνο που ήθελα τότε ήταν να κοι­μά­μαι 15 ώρες το 24ωρο. Τα συ­ναι­σθή­μα­τά μου ήταν ανά­μει­κτα. Και χαρά για όλη αυτή την κι­νη­το­ποί­η­ση του κό­σμου αλλά και πολύ άγχος για όλα όσα συ­νέ­βαι­ναν στο παιδί.

• Βγαί­νουν, λοι­πόν, τα απο­τε­λέ­σμα­τα και προ­κύ­πτει ότι συμ­βα­τός δότης 100%, είναι η κόρη σου.

Δεν θα ξε­χά­σω την ημέρα που χτύ­πη­σε το τη­λέ­φω­νό μου… Οδη­γού­σα, έβρε­χε κα­ταρ­ρα­κτω­δώς, στα­μά­τη­σα το αυ­το­κί­νη­το στην άκρη του δρό­μου και μου είπαν «Κυρία Πα­πα­χα­τζή, ο μι­κρός σας γιος, ο Μι­χα­λά­κης, είναι συμ­βα­τός 100% με την κο­ρού­λα σας την Τσα­μπί­κα και θα μπο­ρέ­σει να του δώσει μό­σχευ­μα». Το μόνο που θυ­μά­μαι είναι ότι έκλαι­γα για 20 λεπτά αστα­μά­τη­τα, δεν μπο­ρού­σα να το πι­στέ­ψω… Ηταν μία από τις λίγες στιγ­μές της ζωής μου που έλεγα συ­νέ­χεια «Σ΄ευ­χα­ρι­στώ Θεέ μου, σ΄ευ­χα­ρι­στώ Θεέ μου…».

• Μετά από το τη­λε­φώ­νη­μα, σε πόσο διά­στη­μα ξε­κί­νη­σε η προ­ε­τοι­μα­σία για την με­τα­μό­σχευ­ση;

Σε 20 ημέ­ρες ήμουν στην πόρτα του Ογκο­λο­γι­κού Νο­σο­κο­μεί­ου «Ελ­πί­δα» με τον Μι­χα­λά­κη. Πριν την με­τα­μό­σχευ­ση, έπρε­πε να γί­νουν χη­μειο­θε­ρα­πεί­ες, να «μη­δε­νί­σει» ο ορ­γα­νι­σμός του, να μην έχει κα­θό­λου λευκά αι­μο­σφαί­ρια και να έχει πολύ χα­μη­λό αι­μα­το­κρί­τη. Αυτές οι ει­κό­νες, είναι οι πιο συ­γκλο­νι­στι­κές. Τότε βλέ­πεις την αντί­στρο­φη μέ­τρη­ση, από την ζωή, παίρ­νο­ντας την κα­τη­φό­ρα και οδεύ­ο­ντας προς τον θά­να­το… Βλέ­πεις να καί­γε­ται το σώμα του παι­διού, αρ­χί­ζουν να πέ­φτουν τα μαλ­λιά του, να κάνει εμε­τούς, να ανε­βά­ζει πυ­ρε­τό, να μην έχει καμία επαφή με το πε­ρι­βάλ­λον, ίσως να χρειά­ζε­ται και πα­ρο­χή οξυ­γό­νου… Τότε σε κυ­ριεύ­ει ο φόβος. Φο­βά­σαι για την ζωή του παι­διού σου, το βλέ­πεις να σβή­νει… Θυ­μά­μαι μια φορά, πήγα κοντά, του μι­λού­σα και δεν μου απα­ντού­σε και άρ­χι­σα να στριγ­γλί­ζω σαν υστε­ρι­κή. Νό­μι­ζα ότι κάτι κακό είχε συμ­βεί. Αυτό είναι το πιο δύ­σκο­λο κομ­μά­τι, αυτές οι 15 ημέ­ρες της προ­ε­τοι­μα­σί­ας.

• Τι σκέ­φτε­ται μια μάνα εκεί­νη την ώρα;

Κενό. Δεν σκέ­φτε­σαι τί­πο­τα. Μπαί­νεις σε ένα δω­μά­τιο, το οποίο είναι 5Χ5, υπάρ­χει ένα πα­ρά­θυ­ρο το οποίο είναι κλει­στό, υπάρ­χει μια πόρτα που έχει μόνο ένα τζάμι για να βλέ­πεις έξω, φοράς 24 ώρες το 24ωρο μια μάσκα, μια στολή και γά­ντια. Με αυτά κοι­μά­σαι και με αυτά ξυ­πνάς. Βλέ­πεις την ει­κό­να του παι­διού σου μόνο, δεν μπο­ρείς να δεις τί­πο­τα άλλο. Δεν μπο­ρείς να σκε­φτείς τί­πο­τα άλλο. Δεν υπάρ­χει «έξω», δεν υπάρ­χει τί­πο­τα πέρα από εκεί­νη την πόρτα με το τζάμι, δεν υπάρ­χει ζωή.

• Περ­νά­νε λοι­πόν οι δύ­σκο­λες ώρες της προ­ε­τοι­μα­σί­ας του Μι­χά­λη κι έρ­χε­ται στην Αθήνα η Τσα­μπί­κα για να δώσει το μό­σχευ­μα.

Ναι, ήρθε το παιδί στην Αθήνα με με­γά­λη χαρά για να βοη­θή­σει τον αδελ­φό της. Ελει­ψε για πε­ρί­που 10 ημέ­ρες από το σχο­λείο, έπρε­πε να είναι σε ένα προ­στα­τευ­μέ­νο πε­ρι­βάλ­λον για να μην αρ­ρω­στή­σει από κά­ποια ίωση, γιατί δια­φο­ρε­τι­κά δεν θα μπο­ρού­σε να δώσει το μό­σχευ­μα.

• Πόσων χρο­νών ήταν τότε;

Η Τσα­μπι­κού­λα τότε ήταν 12 ετών. Η λήψη έγινε με τον παλιό τρόπο, έκανε ολική νάρ­κω­ση και μπήκε στο χει­ρουρ­γείο Σή­με­ρα, το μόνο που χρειά­ζε­ται είναι να δώ­σεις αίμα. Την άλλη μέρα, το παιδί έφυγε για την Ρόδο.

• Και τα δύο σου παι­διά, εκεί­νη την πε­ρί­ο­δο, μπή­καν στο χει­ρουρ­γείο.

Ο Μι­χά­λης έκανε μια φορά χει­ρουρ­γείο, όταν έπρε­πε να μπει ο φλε­βο­κα­θε­τή­ρας στον λαιμό για να γί­νο­νται οι χη­μειο­θε­ρα­πεί­ες. Επώ­δυ­νο κι αυτό… Να σου τρα­βά­νε το παιδί από τα χέρια, το παιδί να κλαί­ει, και να πρέ­πει να μπει στο χει­ρουρ­γείο για δύο ώρες. Ακίν­δυ­νο μεν αλλά ψυ­χο­φθό­ρο. Το μό­σχευ­μα της αδελ­φής του, το πήρε με μια απλή με­τάγ­γι­ση, δεν χρειά­ζε­ται χει­ρουρ­γείο. Δί­νεις τρεις ώρες από την ζωή σου και σώ­ζεις μια ζωή. Όταν μπεις μέσα σε ένα Ογκο­λο­γι­κό Νο­σο­κο­μείο και δεις τρεις ορό­φους γε­μά­τους από παι­διά χωρίς μαλ­λά­κια, να κρέ­μο­νται οροί από πάνω τους, τότε λες «δεν αξί­ζει να δώσω δύο ώρες από την ζωή μου για να σώσω ένα παιδί;».

• Η με­τα­μό­σχευ­ση πότε έγινε;

Στις 8 Φε­βρουα­ρί­ου του 2011.

• Μετά από πόσο καιρό επι­στρέ­ψα­τε στη Ρόδο;

Μετά την με­τα­μό­σχευ­ση αρ­χί­ζει και πάλι η αντί­στρο­φη μέ­τρη­ση. Δεν υπάρ­χει η ομάδα αί­μα­τος του παι­διού αλλά του δότη και ξε­κι­νά­νε να ανα­πλά­θο­νται τα κύτ­τα­ρα του δότη στον ορ­γα­νι­σμό του λήπτη. Οι 15 ημέ­ρες μετά την με­τα­μό­σχευ­ση είναι οι πιο κρί­σι­μες μέχρι να δια­πι­στω­θεί αν το μό­σχευ­μα έγινε δεκτό από τον ορ­γα­νι­σμό του λήπτη. Δύο μήνες μεί­να­με στο Ογκο­λο­γι­κό και άλ­λους πέντε μήνες στον ξε­νώ­να του «Ελ­πί­δα» σε προ­στα­τευ­μέ­νο πε­ρι­βάλ­λον.

• Η ιδέα για την ίδρυ­ση της «Ρο­δαυ­γής» σε ποιο στά­διο γεν­νή­θη­κε;

Όταν το παιδί ήταν σε κα­τα­στο­λή, στη διάρ­κεια των χη­μειο­θε­ρα­πειών.

Εβλε­πα έξω από το πα­ρά­θυ­ρο και σκε­φτό­μουν τι θα μπο­ρού­σα να κάνω ώστε να βοη­θη­θούν κι άλλες μα­μά­δες που βιώ­νουν τον ίδιο Γολ­γο­θά και δεν είχαν πού να απευ­θυν­θούν για βο­ή­θεια, για στή­ρι­ξη, όπως κι εγώ.

• Εκεί­νη την ώρα λοι­πόν, που εσύ είσαι στο δω­μά­τιο και το παιδί σου είναι σε κα­τα­στο­λή, σκέ­φτη­κες και τις άλλες μα­νού­λες…

Πήρα τη­λέ­φω­νο την δι­κη­γό­ρο και καλή μου φίλη, την Βίκυ Μαυ­ρο­νι­κό­λα, της είπα τις σκέ­ψεις μου και με βο­ή­θη­σε με τα δια­δι­κα­στι­κά θέ­μα­τα.

• Η «Ρο­δαυ­γή» από πού πήρε το όνομά της;

Από την κοι­νω­νι­κή λει­τουρ­γό Μαίρη Χα­τζηα­ντω­νί­ου, που ήταν από τους λί­γους αν­θρώ­πους που με κα­λού­σε στο τη­λέ­φω­νο τότε και με νοια­ζό­ταν. Όταν ψά­χνα­με όνομα εγώ, η Ντίνα Μα­χαι­ρί­δου και η Μαίρη Χα­τζηα­ντω­νί­ου, κα­τα­λή­ξα­με στην «Ρο­δαυ­γή», κάτι φω­τει­νό, ένα ξε­κί­νη­μα…

• Μια νέα ζωή…

Ναι, μια νέα ζωή. Εγώ νιώθω ότι ο Μι­χά­λης γεν­νή­θη­κε μέσα στο «Ελ­πί­δα». Όταν ήρθαν για να του κά­νουν την με­τάγ­γι­ση, έκλαι­γα. Ηταν η πιο ευ­τυ­χι­σμέ­νη στιγ­μή της ζωής μου.

• Το παιδί τι θυ­μά­ται από εκεί­νη την πε­ρί­ο­δο;

Ελά­χι­στα πράγ­μα­τα, ήταν μι­κρού­λης. Ο γο­νιός θυ­μά­ται σε αυτές τις πε­ρι­πτώ­σεις. Θυ­μά­μαι κάθε δευ­τε­ρό­λε­πτο που πε­ρά­σα­με εκεί μέσα. Εκεί μέσα γί­νε­σαι άν­θρω­πος… Κοι­μά­σαι και ξυ­πνάς μέσα στη νύχτα από τις κραυ­γές μιας άλλης μάνας, βλέ­πεις φο­ρεία με άσπρα σε­ντο­νά­κια να περ­νούν από μπρο­στά σου, τη μια μέρα το παιδί σου παί­ζει με ένα κο­ρι­τσά­κι και την άλλη μέρα ψά­χνεις το κο­ρι­τσά­κι και μα­θαί­νεις ότι έφυγε κατά τη διάρ­κεια της νύ­χτας… Πώς να τα ξε­χά­σεις όλα αυτά;

• Εκεί μέσα, ανα­πτύσ­σε­τε με­τα­ξύ σας σχέ­σεις οι μα­μά­δες;

Με­τράς και το ψωμί, το μοι­ρά­ζε­σαι. Ο,τι έχεις μοι­ρά­ζε­σαι… Δεν υπάρ­χει η λέξη «χρήμα», δεν υπάρ­χουν υλικά αγαθά, μόνο συ­ναί­σθη­μα. Η μια μαμά να αγκα­λιά­ζει την άλλη.

• Φα­ντά­ζο­μαι από τις δύ­σκο­λες στιγ­μές εκεί μέσα, θα είναι να πα­ρη­γο­ρή­σεις μια μάνα που το παιδί της «έφυγε».

Είναι κάτι το οποίο μπορώ να φα­ντα­στώ, αλλά δεν μπορώ να το νιώσω από­λυ­τα. Είναι το πιο οδυ­νη­ρό πράγ­μα που θα μπο­ρού­σε να συμ­βεί. Να περ­νάς έναν τέ­τοιο Γολ­γο­θά και να χά­νεις τον μα­χη­τή σου…

• Ερ­χε­στε λοι­πόν στο σπίτι σας μετά αρ­κε­τούς μήνες, με το παιδί να είναι πλέον καλά,  και γεν­νιέ­ται η «Ρο­δαυ­γή» την οποία την έχει αγκα­λιά­σει όλη η Ρόδος…

Στα 5,5 χρό­νια λει­τουρ­γί­ας της «Ρο­δαυ­γής» έχου­με κα­τα­χω­ρή­σει 10.000 δότες μυ­ε­λού των οστών εκ των οποί­ων πέντε βρέ­θη­καν συμ­βα­τοί και χά­ρι­σαν ζωή σε πέντε αν­θρώ­πους! Αυτό είναι πάρα πολύ ση­μα­ντι­κό για εμάς. Εί­μα­στε δίπλα σε κάθε μάνα που θα μας χρεια­στεί, δεν είναι βο­ή­θεια μόνο τα χρή­μα­τα ή τα υλικά αγαθά, είναι κι αυτό το τη­λέ­φω­νο που θα χτυ­πή­σει για να σε νοια­στεί ο άλλος…

• Πώς μπο­ρεί κά­ποιος να γίνει δότης μυ­ε­λού των οστών;

Κα­ταρ­χήν πρέ­πει να είναι με­τα­ξύ 18 και 45 ετών και να μην έχει πε­ρά­σει κά­ποια κα­κο­ή­θεια. Κάνει μια αί­τη­ση, δίνει λίγο σάλιο κι αν βρε­θεί συμ­βα­τός, να δώσει μόνο 250 ml αί­μα­τος. Αυτό είναι όλο.

• Τα όνει­ρά σου για την «Ρο­δαυ­γή» ποια είναι;

Όλα αυτά που έχου­με επι­τύ­χει. Η αγάπη του κό­σμου, το ότι σώ­ζο­νται οι ζωές, η αγκα­λιά της Ντί­νας Μα­χαι­ρί­δη, της Φρό­σως Κου­βί­δη, της Μαί­ρης Χα­τζηα­ντω­νί­ου. Για όλες μας, η «Ρο­δαυ­γή» είναι το παιδί μας.

• Όταν ξε­κι­νού­σες την προ­σπά­θεια για την «Ρο­δαυ­γή», πί­στευ­ες ότι θα έβρι­σκες τόσο με­γά­λη αντα­πό­κρι­ση;

Ναι, γιατί έγινε με αγάπη από έναν άν­θρω­πο που είχε πε­ρά­σει από αυτή την δύ­σκο­λη πόρτα… Εχω πολλή αγάπη να δώσω. Αν μου ζη­τού­σε κά­ποιος να κόψω το χέρι μου και να του το δώσω, θα του το έδινα δεν θα το σκε­φτό­μουν. Αν μου έλεγε μια μάνα ότι είμαι συμ­βα­τή με το παιδί της και χρειά­ζε­ται το ένα μου νεφρό, θα το έδινα.

• Τα άλλα σου παι­διά, πώς πέ­ρα­σαν όλη αυτή την δυ­σκο­λία;

Ηταν λίγο δύ­σκο­λα γιατί υπήρ­χε η απου­σία της μα­νού­λας από το σπίτι. Αλλά υπήρ­χε η τε­ρά­στια αγάπη του πα­τέ­ρα, που έκανε υπε­ράν­θρω­πες προ­σπά­θειες να κα­λύ­ψει όλα τα κενά, δου­λεύ­ο­ντας ατε­λεί­ω­τες ώρες για να μην λεί­ψει τί­πο­τα από κα­νέ­ναν μας και για ένα πολύ με­γά­λο χρο­νι­κό διά­στη­μα είχε δύο ρό­λους, του πα­τέ­ρα και της μάνας. Τα παι­διά μου, σε κάθε εκ­δή­λω­ση της «Ρο­δαυ­γής» είναι εκεί…

• Κάθε φορά που μια μα­νού­λα χρειά­ζε­ται την στή­ρι­ξη της «Ρο­δαυ­γής» τα ξα­να­ζείς όλα από την αρχή, σου έρ­χο­νται στο μυαλό;

Πάντα είναι στο μυαλό μου, ακόμα κι όταν κοι­μά­μαι. Δεν φεύ­γουν ποτέ από το μυαλό μου, τα ζω κα­θη­με­ρι­νά.

• Κλεί­νο­ντας την συ­νέ­ντευ­ξη, τι θα ήθε­λες να πεις στον κόσμο;

Μην πε­ρι­μέ­νεις να σου χτυ­πή­σει ο κίν­δυ­νος την δική σου πόρτα, που εύ­χο­μαι να μην ξα­να­συμ­βεί ποτέ σε κα­νέ­ναν, αλλά δυ­στυ­χώς συμ­βαί­νει. Φα­ντά­σου ότι είναι το παιδί σου και σου λένε ότι είναι άρ­ρω­στο και επεί­γει να βρε­θεί δότης και δεν έχεις κα­νέ­ναν δίπλα σου, θα το ξα­να­σκε­φτό­σουν να γί­νεις δότης μυ­ε­λού των οστών;