ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Η συγκλονιστική ιστορία δύο Κούρδων που έγιναν πρόσφυγες στην Ελλάδα

news room 3 λεπτά ανάγνωση
Πρόσφυγες

Ο Αγκίντ και η Σερίν είναι ένα ζευγάρι Κούρδων από το Αφρίν της Συρίας που έφτασαν στην Ελλάδα ως πρό­σφυ­γες και σήμερα δια­δη­λώ­νουν στην πλατεία Συντάγ­μα­τος.

Το ταξίδι τους από τη Συρία ξεκί­νησε οκτώ μήνες πριν. Τελικός τους προ­ο­ρι­σμός ήταν η Βόρεια Ευρώπη. Ύστερα από επτά συνο­λικά από­πει­ρες να φύγουν από την Ελλάδα, και έχοντας πλέον χάσει τις οικο­νο­μίες μιας ζωής έχουν βυθι­στεί σε πλήρη από­γνωση.

«Το Σύνταγμα είναι η τελευ­ταία μας ελπίδα. Αν δεν λει­τουρ­γή­σει κι αυτό, δεν μας μένει πια άλλη επιλογή από το γυρί­σουμε και να πεθά­νουμε στην πατρίδα μας», λένε στην Ύπατη Αρμο­στεία του ΟΗΕ.

Η περι­πέ­τειά τους ξεκί­νησε στις αρχές του 2004, όταν ο Αγκίντ, σε ηλικία 21 ετών συνε­λή­φθη λόγω της συμ­με­το­χής του στο κουρ­δικό κίνημα.

«Κατα­δι­κά­στηκα, χωρίς την παρου­σία δικη­γό­ρου, σε πέντε χρόνια φυλά­κιση και μετα­φέρ­θηκα στην πτέρυγα των πολι­τι­κών κρα­του­μέ­νων της φυλακής Άντρα. Τον πρώτο μήνα μου έκαναν απε­ρί­γρα­πτα βασα­νι­στή­ρια τρεις φορές την ημέρα. Τον επόμενο τον πέρασα στην απο­μό­νωση σε ένα μικρο­σκο­πικό σκο­τεινό κελί. Μου έλεγαν ‘θα σε κάνουμε να εύχεσαι να πεθά­νεις, αλλά αυτή η ώρα δεν θα έρχεται ποτέ’. Και έτσι ήταν. Με βασά­νι­ζαν μέχρι που πιστέψα ότι δεν είμαι πια άνθρω­πος…»

Δύομιση χρόνια μετά δόθηκε αμνη­στία και ο Αγκίντ αφέθηκε ελεύ­θε­ρος.

Χωρίς πολι­τικά δικαιώ­ματα και έχοντας υποστεί μεγάλο σοκ, επέλεξε να περάσει στην Τουρκία για μια πιο ήσυχη ζωή.

Δούλεψε εκεί για περίπου έξι χρόνια, μέχρι που ξεκί­νησε για τα καλά ο πόλεμος στη Συρία. Τότε ένοιωσε ότι δεν μπο­ρούσε να μείνει αμέ­το­χος σε όσα συνέ­βαι­ναν στο λαό του και γύρισε στο Ρασαλέν.

Στις αρχές του 2013, κατά τις μάχες μεταξύ Κούρδων και τζι­χα­ντι­στών για τον έλεγχο της πόλης ο Αγκίντ τραυ­μα­τί­στηκε πολύ σοβαρά σε μια επίθεση αυτο­κτο­νίας.

«Πέρασα ένα μήνα στο νοσο­κο­μείο. Όλη η αρι­στερή μου πλευρά είναι γεμάτη θραύ­σματα. Αν δεν κάνω σύντομα θερα­πεία κιν­δυ­νεύω να χάσω την όραση μου από το ένα μάτι. Από τότε αντι­με­τω­πίζω προ­βλή­ματα και με τη μνήμη μου».

Η ζωή του Αγκίντ κιν­δύ­νεψε κι άλλες φορές ύστερα από αυτή την επίθεση. Τρεις φορές βρήκαν βόμβα στο αυτο­κί­νητό του και κατά­λα­βαν ότι είχε γίνει στόχος.

«Απο­φα­σί­σαμε με την Σερίν να φύγουμε για την Τουρκία πριν να είναι πολύ αργά. Όμως ούτε εκεί μπο­ρού­σαμε να μεί­νουμε για πολύ. Το κλίμα απέ­να­ντι στους Σύρους πρό­σφυ­γες είναι πια πολύ βαρύ και ακόμη περισ­σό­τερο για τους Κούρ­δους. Για να στή­σουμε μια φυσιο­λο­γική ζωή έπρεπε να φτά­σουμε πάση θυσία στη Βόρεια Ευρώπη».

Στις 6 Σεπτεμ­βρίου το ζευγάρι πέρασε μαζί με έξι ακόμη οικο­γέ­νειες από την Αλι­καρ­νασσό στη Ρόδο. Ένα ταξίδι μίας ώρας κανο­νικά, μετα­τρά­πηκε σε 14 ώρες κόλασης.

«Ήμασταν σίγου­ροι ότι θα πνι­γούμε. Βγάζαμε συνεχώς νερά από το σκάφος ενώ είχαμε χάσει και το δρόμο. Είχαμε μαζί μας οκτώ παιδιά. Ευτυχώς φτάσαμε ζωντα­νοί».

Μετά τη Ρόδο έκαναν επα­νει­λημ­μέ­νες προ­σπά­θειες να περά­σουν με κάθε τρόπο προς την υπό­λοιπη Ευρώπη καθώς γνώ­ρι­ζαν ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να προ­σφέ­ρει στους πρό­σφυ­γες τα στοι­χειώδη για να κάνουν μια νέα αρχή.

«Τρεις φορές προ­σπα­θή­σαμε από το αερο­δρό­μιο της Κρήτης αλλά δεν τα κατα­φέ­ραμε. Στη συνέ­χεια πήγαμε στην Ηγου­με­νί­τσα και κάναμε άλλες τρεις από­πει­ρες να φτά­σουμε μέσω πλοίου στην Ιταλία. Την τρίτη φορά πατή­σαμε σε ιταλικό έδαφος, είπαμε ότι θέλαμε να ζητή­σουμε άσυλο στην Ιταλία αλλά, χωρίς δεύτερη κου­βέ­ντα, μας επι­βί­βα­σαν ξανά στο πλοίο και μας γύρισαν πίσω…

«Πριν λίγο καιρό προ­σπα­θή­σαμε με τα τελευ­ταία χρήματα που μας είχαν απο­μεί­νει να περά­σουμε με τα πόδια από τα Σκόπια. Τετρα­κό­σια μέτρα πριν τα σύνορα όμως ο δια­κι­νη­τής εξα­φα­νί­στηκε μαζί με τα 5.000 ευρώ που του είχαμε δώσει. Μια μεγάλη οικο­γέ­νεια που ήταν μαζί μας και σήμερα βρί­σκε­ται κι αυτή στο Σύνταγμα τού είχε δώσει για το ίδιο πέρασμα 28.000 ευρώ… Πλέον θεωρώ απλά ότι οι δια­κι­νη­τές δεν είναι άνθρω­ποι…» λέει ο Αγκίντ ενώ δίπλα του η Σερίν δεν μπορεί να συγκρα­τή­σει τα δάκρυά της.

«Τώρα δεν μας έχει μείνει απο­λύ­τως τίποτα πια. Συνο­λικά έχουμε ξοδέψει περισ­σό­τερα από 26.000 ευρώ για να αγο­ρά­σουμε τελικά τι; Μια ελπίδα χωρίς αντί­κρι­σμα…».

Πηγή Tribune.gr

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.