Το Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου απέρριψε αγωγή της ΕΔΕΜ κατά ξενοδοχείου κρίνοντας ατεκμηρίωτη τη δημόσια εκτέλεση μουσικού ρεπερτορίου

• Η απόφαση ανα­δει­κνύει το αυστηρό απο­δει­κτικό βάρος για την από­δειξη δημό­σιας εκτέ­λε­σης και απορ­ρί­πτει το αίτημα ηθικής βλάβης ως αόριστο, επι­δι­κά­ζο­ντας δικα­στική δαπάνη 300 ευρώ υπέρ της ενα­γό­με­νης

Μία υπόθεση με ευρύ­τε­ρες προ­ε­κτά­σεις για τον ξενο­δο­χειακό κλάδο και τους οργα­νι­σμούς συλ­λο­γι­κής δια­χεί­ρι­σης πνευ­μα­τι­κών δικαιω­μά­των κρίθηκε στη Ρόδο.

Το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, με απόφασή του που δημο­σιεύ­θηκε σε έκτακτη δημόσια συνε­δρί­αση, απέρ­ριψε την αγωγή της «Ένωσης Δικαιού­χων ΕΔΕΜ» κατά της ανώ­νυ­μης εται­ρείας η οποία εκμε­ταλ­λεύ­ε­ται ξενο­δο­χείο στα Κολύ­μπια.

Στο επί­κε­ντρο βρέθηκε το αν υφί­στα­ται, απο­δει­κτικά και νομικά, δημόσια εκτέ­λεση μου­σι­κών έργων χωρίς σχετική άδεια, καθώς και το εάν στοι­χειο­θε­τεί­ται ηθική βλάβη του οργα­νι­σμού.

Η ΕΔΕΜ, οργα­νι­σμός συλ­λο­γι­κής δια­χεί­ρι­σης με έδρα την Αθήνα, προ­σέ­φυγε στη δικαιο­σύνη, αξιώ­νο­ντας αμοιβές για χρήση ρεπερ­το­ρίου που φερόταν να εκτε­λεί­ται δημόσια στην ξενο­δο­χειακή μονάδα από το 2018 έως και το 2023.

Ο οργα­νι­σμός επι­κα­λείτο το διπλά­σιο της συνή­θους αμοιβής, κατά το άρθρο 65 του ν. 2121/1993, συνο­λικά 17.422,50 ευρώ, καθώς και 3.000 ευρώ για ηθική βλάβη. Παράλ­ληλα, προ­βλή­θηκε επι­κου­ρικά βάση αδι­καιο­λό­γη­του πλου­τι­σμού για 8.711,25 ευρώ.

Στις σκέψεις της από­φα­σης ανα­λύ­ε­ται διε­ξο­δικά το θεσμικό πλαίσιο της πνευ­μα­τι­κής ιδιο­κτη­σίας. Το δικα­στή­ριο υπεν­θύ­μισε ότι ο δημιουρ­γός αποκτά εξ αρχής περιου­σιακό και ηθικό δικαί­ωμα επί του έργου του, ενώ οι οργα­νι­σμοί συλ­λο­γι­κής δια­χεί­ρι­σης δύνα­νται να εκπρο­σω­πούν τους δικαιού­χους και να εισπράτ­τουν εύλογες αμοιβές. Καίρια έννοια είναι η «δημόσια εκτέ­λεση», δηλαδή η χρήση που καθιστά το έργο προσιτό σε κύκλο προ­σώ­πων πέρα από το στενό οικο­γε­νειακό ή άμεσο κοι­νω­νικό περι­βάλ­λον.

Στο ξενο­δο­χειακό περι­βάλ­λον, δημόσια εκτέ­λεση μπορεί να συντρέ­χει όταν ο επι­χει­ρη­μα­τίας οργα­νώ­νει συστη­μα­τικά τη μετά­δοση μου­σι­κής σε κοινό πελατών ή μέσω κεντρι­κών συστη­μά­των δια­νο­μής—προ­ϋ­πό­θεση που πρέπει να απο­δει­κνύ­ε­ται με σαφή­νεια.

Το απο­δει­κτικό βάρος «κλειδί» της υπό­θε­σης

Κατά την εκτί­μηση των εγγρά­φων, των φωτο­γρα­φιών και της μίας ένορκης βεβαί­ω­σης που προ­σκο­μί­στηκε υπέρ της αγωγής, το δικα­στή­ριο δεν πεί­σθηκε ότι το ξενο­δο­χείο προέβη σε δημόσια εκτέ­λεση έργων που ανήκουν στο ρεπερ­τό­ριο που δια­χει­ρί­ζε­ται η ΕΔΕΜ. Καθο­ρι­στική ήταν η αντι­πα­ρα­βολή του δειγ­μα­το­λη­πτι­κού ελέγχου με τον δημο­σιευ­μένο πίνακα ρεπερ­το­ρίου του έτερου οργα­νι­σμού «ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ», από τον οποίο η ενα­γό­μενη είχε ήδη λάβει άδειες για τα έτη 2021, 2022 και 2023.

Με άλλα λόγια, δεν τεκ­μη­ριώ­θηκε ότι παί­ζο­νταν, ζωντανά ή μηχα­νικά, έργα που βρί­σκο­νται στη δια­χεί­ριση της ΕΔΕΜ χωρίς την απαι­τού­μενη άδεια.

Ιδιαί­τερη αναφορά γίνεται στον ισχυ­ρι­σμό ότι υπήρξε δημόσια εκτέ­λεση μέσω των τηλε­ο­πτι­κών συσκευών στα δωμάτια.

Ο μάρ­τυ­ρας του ενά­γο­ντος, που επι­σκέ­φθηκε το ξενο­δο­χείο ως πελάτης για μία ημέρα (11 Οκτω­βρίου 2023) χωρίς διαμονή, ανέφερε ότι «είναι σε θέση να βεβαιώ­σει» δημόσια εκτέ­λεση ρεπερ­το­ρίου. Ωστόσο, το δικα­στή­ριο έκρινε ότι δεν εξήγησε πώς απέ­κτησε αυτή τη γνώση, αφού δεν διέ­μεινε σε δωμάτιο και παρέ­μεινε μόνο στους κοι­νό­χρη­στους χώρους. Ενόψει αυτού, ο συγκε­κρι­μέ­νος ισχυ­ρι­σμός δεν βρήκε επαρκές απο­δει­κτικό έρεισμα.

Το αίτημα χρη­μα­τι­κής ικα­νο­ποί­η­σης λόγω ηθικής βλάβης απορ­ρί­φθηκε ως αόριστο. Η απόφαση υπο­γραμ­μί­ζει ότι για νομικά πρόσωπα η ηθική βλάβη πρέπει να εμφα­νί­ζει συγκε­κρι­μένη υλική απο­τύ­πωση: προ­σβολή εμπο­ρι­κής πίστης, απώλεια συνερ­γα­σιών, υπο­χώ­ρηση μερι­δίου αγοράς ή ακύρωση συμ­βά­σεων. Στην προ­κει­μένη περί­πτωση, η ΕΔΕΜ δεν επι­κα­λέ­στηκε συγκε­κρι­μένα περι­στα­τικά όπως απώλεια δημιουρ­γών ή χρηστών, υπα­να­χω­ρή­σεις ή οικο­νο­μική ζημία με μετρή­σιμο αντί­κτυπο στο εμπο­ρικό της μέλλον. Κατά συνέ­πεια, το σχετικό κονδύλι δεν μπο­ρούσε να σταθεί.

Και η επι­κου­ρική βάση απορ­ρί­φθηκε ως μη νόμιμη, καθώς στη­ρι­ζό­ταν στα ίδια πραγ­μα­τικά περι­στα­τικά με την κύρια αγωγή. Το δικα­στή­ριο υπεν­θύ­μισε ότι ο αδι­καιο­λό­γη­τος πλου­τι­σμός έχει επι­βοη­θη­τικό χαρα­κτήρα και προ­ϋ­πο­θέ­τει δια­φο­ρε­τικά ή πρό­σθετα πραγ­μα­τικά στοι­χεία, τα οποία εδώ δεν υφί­στα­ντο.

Το δικα­στή­ριο έκρινε την αγωγή, κατά τα νόμιμα και παρα­δε­κτά τμήματά της, αβάσιμη στην ουσία και την απέρ­ριψε. Επι­πλέον, επέβαλε στον ενά­γο­ντα την κατα­βολή δικα­στι­κής δαπάνης υπέρ της ενα­γό­με­νης, ύψους 300 ευρώ.

Η απόφαση δεν αμφι­σβη­τεί την κανο­νι­στική αρχή ότι η δημόσια εκτέ­λεση σε επι­χει­ρή­σεις απαιτεί άδεια και αμοιβή υπέρ των δικαιού­χων. Αντι­θέ­τως, καθιστά σαφές ότι το δικαί­ωμα αυτό πρέπει να στη­ρί­ζε­ται σε στιβαρό απο­δει­κτικό υλικό: ακρι­βείς κατα­γρα­φές ρεπερ­το­ρίου, ταυ­το­ποί­ηση έργων, τεχνική τεκ­μη­ρί­ωση της μετά­δο­σης, και δια­χω­ρι­σμός ανάμεσα σε καλυμ­μένο και μη καλυμ­μένο ρεπερ­τό­ριο.

Για τα ξενο­δο­χεία, η υπόθεση υπεν­θυ­μί­ζει την ανάγκη συστη­μα­τι­κής συμ­μόρ­φω­σης και σαφών αδειο­δο­τή­σεων όπου υπάρ­χουν πολλοί οργα­νι­σμοί, οι άδειες πρέπει να αντα­να­κλούν το πραγ­μα­τικό ρεπερ­τό­ριο που χρη­σι­μο­ποιεί­ται. Για τους οργα­νι­σμούς, το μήνυμα είναι ότι η τεκ­μη­ρί­ωση δεν μπορεί να επα­φί­ε­ται σε γενικές ανα­φο­ρές ή δειγ­μα­το­λη­πτι­κές κρίσεις χωρίς επαρκή μεθο­δο­λο­γία.

Την υπόθεση χει­ρί­στηκε ο δικη­γό­ρος κ. Βασίλης Καβου­ριού.