Γιώργος Χατζημάρκος: “Κάθε ψήφος που χάνεται για το Μπροστά πάει αυτόματα στο Πίσω”

“Ζητώ από τους νη­σιώ­τες, με την ψήφο τους να μας δώ­σουν την δυ­να­τό­τη­τα να συ­νε­χί­σου­με την απο­στο­λή μας, για να πάμε τα νησιά μας ακόμα πιο μπρο­στά, ακόμα πιο ψηλά”

• Κύριε Πε­ρι­φε­ρειάρ­χα, σε λίγα 24ωρα οι πο­λί­τες θα κλη­θούν στις κάλ­πες για να εκλέ­ξουν την Πε­ρι­φε­ρεια­κή Αρχή του Νο­τί­ου Αι­γαί­ου για την επό­με­νη πε­ντα­ε­τία. Είναι γε­νι­κή πε­ποί­θη­ση ότι θα είστε εκ νέου Πε­ρι­φε­ρειάρ­χης, για τρίτη θη­τεία. Ποια είναι τα συ­ναι­σθή­μα­τά σας αυτές τις ώρες;

Κύριε Αθα­να­σί­ου, με βρί­σκε­τε να έχω μόλις επι­στρέ­ψει από μια πο­λυ­ή­με­ρη πε­ριο­δεία μου στα νησιά της Πε­ρι­φέ­ρειάς μας. Πραγ­μα­τι­κά, δεν έχω λόγια για να πε­ρι­γρά­ψω αυτό που βίωσα όλες αυτές τις μέρες. Την αγάπη, την απο­δο­χή, το χα­μό­γε­λο, τη στι­βα­ρή χει­ρα­ψία της ει­λι­κρί­νειας, την φι­λι­κή αγκα­λιά της εμπι­στο­σύ­νης. Είναι τόσο έντο­νη η συ­γκί­νη­σή μου, η ευ­γνω­μο­σύ­νη μου απέ­να­ντι σε αυ­τούς τους αν­θρώ­πους, τους νη­σιώ­τες μας που όλα αυτά τα χρό­νια, πέ­ρα­σαν μέσα από τις συ­μπλη­γά­δες των απα­νω­τών κρί­σε­ων, κι όμως άντε­ξαν, έμει­ναν όρ­θιοι, δού­λε­ψαν σκλη­ρά, δια­τή­ρη­σαν το χα­μό­γε­λο και την αι­σιο­δο­ξία τους, που με­τέ­τρε­ψαν σε αστεί­ρευ­τη δη­μιουρ­γι­κό­τη­τα, που δί­δα­ξαν πρω­τα­θλη­τι­σμό, που έγι­ναν πρό­τυ­πα σε όλο τον κόσμο. Η πα­ρου­σία μου εκεί είχε στόχο να μπο­ρέ­σω να δω όσο γί­νε­ται πε­ρισ­σό­τε­ρους αν­θρώ­πους από κοντά. Να τους ακού­σω για κάθε προ­βλη­μα­τι­σμό τους, να τους σφίξω το χέρι, να τους πω, το δικό μου “ευ­χα­ρι­στώ” για όλη αυτήν την κοινή πο­ρεία, για την εμπι­στο­σύ­νη που δεν δια­τα­ρά­χτη­κε παρά τις δυ­σκο­λί­ες που πε­ρά­σα­με.

• Έχω την εντύ­πω­ση ότι αυτή τη φορά, εί­χα­τε το πιο πυκνό πρό­γραμ­μα επι­σκέ­ψε­ων στα νησιά, από κάθε προη­γού­με­νη προ­ε­κλο­γι­κή πε­ρί­ο­δο, παρά το γε­γο­νός ότι η νίκη σας θε­ω­ρεί­ται από όλους δε­δο­μέ­νη, ακόμη και από τους αντι­πά­λους σας. Θα μπο­ρού­σα­τε να είστε πιο … χα­λα­ρός.

Οι εκλο­γές είναι πάντα εκλο­γές και η κάλπη είναι κάλπη κ. Αθα­να­σί­ου. Μα­κριά από εμένα τέ­τοιες λο­γι­κές αλα­ζο­νεί­ας. Ακρι­βώς επει­δή το κλίμα είναι αυτό που πε­ρι­γρά­φε­τε, ένοιω­σα πιο έντο­νο το ηθικό χρέος απέ­να­ντι σε αυ­τούς τους αν­θρώ­πους, τους συ­νο­δοι­πό­ρους μου όλα αυτά τα χρό­νια. Έτσι τους βλέπω. Συ­νερ­γά­τες, συ­νο­δοι­πό­ρους. Ακόμη και στο πιο απο­μα­κρυ­σμέ­νο νησί. Χωρίς αυ­τούς, η Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου δεν θα είχε επι­τύ­χει άθλους, δεν θα είχε κα­τα­κτή­σει τόσες πρω­τιές. Θα σας εξο­μο­λο­γη­θώ κάτι. Τα βρά­δια, όταν τε­λεί­ω­νε μια μέρα επι­σκέ­ψε­ων και έμενα μόνος με αυτά τα πο­λύ­τι­μα συ­ναι­σθή­μα­τα που σας πε­ριέ­γρα­ψα, θυ­μό­μουν την προ­ε­κλο­γι­κή πε­ρί­ο­δο του 2014. Τότε που για πρώτη φορά πή­γαι­να στα νησιά ως υπο­ψή­φιος Πε­ρι­φε­ρειάρ­χης, σε νησιά όπου ήμουν πα­ντε­λώς άγνω­στος. Είχα απο­φα­σί­σει από τότε, να ακο­λου­θή­σω αυτό που εγώ θε­ω­ρού­σα σωστό κι ας απεί­χε έτη φωτός από τις πα­γιω­μέ­νες αντι­λή­ψεις περί πο­λι­τι­κών σε προ­ε­κλο­γι­κή πε­ρί­ο­δο. Μί­λη­σα με όσους πε­ρισ­σό­τε­ρους φο­ρείς και πο­λί­τες ήταν δυ­να­τόν. Άκου­σα τα αι­τή­μα­τα όλων. Που­θε­νά και σε κα­νέ­ναν δεν έδωσα καμία υπό­σχε­ση, δεν ωραιο­ποί­η­σα κα­τα­στά­σεις, δεν έταξα έργα, δεν δη­μιούρ­γη­σα ψεύ­τι­κες προσ­δο­κί­ες. Εξέ­θε­σα πα­ντού την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Το απο­τέ­λε­σμα των εκλο­γών του 2014, ήταν η εντυ­πω­σια­κή από­δει­ξη ότι οι πο­λί­τες ξέ­ρουν να ακούν την αλή­θεια και να την επι­βρα­βεύ­ουν. Και όταν αυτό συμ­βαί­νει σε πε­ρι­βάλ­λον, γε­νι­κευ­μέ­νης απα­ξί­ω­σης της πο­λι­τι­κής, είχε ακόμη με­γα­λύ­τε­ρη ση­μα­σία και έναν πολύ ισχυ­ρό συμ­βο­λι­σμό. Η σχέση ει­λι­κρί­νειας που ανα­πτύ­χθη­κε τότε για πρώτη φορά, έγινε πιο βαθιά, πιο δε­μέ­νη, πιο ισχυ­ρή κι ας προ­σπά­θη­σαν τα απο­μει­νά­ρια του πα­ρελ­θό­ντος να την σπά­σουν, να την ακυ­ρώ­σουν. Αυτό με γε­μί­ζει απέ­ρα­ντη ευ­γνω­μο­σύ­νη, αλλά και ευ­θύ­νη. Μαζί με τους νη­σιώ­τες ξε­πε­ρά­σα­με την πε­ρί­ο­δο των μνη­μο­νί­ων και την απει­λή της φτώ­χειας, κα­τα­φέρ­νο­ντας να μεί­νου­με όρ­θιοι. Μαζί δια­χει­ρι­στή­κα­με τη με­γά­λη κρίση του προ­σφυ­γι­κού-με­τα­να­στευ­τι­κού, σε­βό­με­νοι και τη­ρώ­ντας κλα­σι­κές, ευ­ρω­παϊ­κές, πα­ναν­θρώ­πι­νες αξίες αλλά και τις δικές μας αν­θρω­πι­στι­κές αρχές. Μαζί δώ­σα­με τη μάχη κατά της παν­δη­μί­ας και την κερ­δί­σα­με. Μαζί κά­να­με την επα­νεκ­κί­νη­ση του Του­ρι­σμού εν μέσω παν­δη­μί­ας. Μαζί κά­να­με την αντε­πί­θε­ση στις υπο­δο­μές μας, υλο­ποιώ­ντας εκα­το­ντά­δες έργα σε όλα τα νησιά και σε όλο το φάσμα των υπο­δο­μών τους. Μαζί δώ­σα­με τη μάχη και της κοι­νω­νι­κής συ­νο­χής και της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας, ώστε κα­νέ­νας νη­σιώ­της, σε κα­νέ­να νησί, να μη νιώ­θει μόνος. Γι αυ­τούς τους αν­θρώ­πους, γι αυτά τα νησιά αξί­ζει να ξυ­πνάς κάθε πρωί βά­ζο­ντας νέους στό­χους και πα­λεύ­ο­ντας γι’ αυ­τούς, ώστε στο τέλος της μέρας, να σου μένει η ικα­νο­ποί­η­ση – ακόμα κι αν δεν τα κα­τά­φε­ρες – ότι έκα­νες ό,τι περ­νού­σε από το χέρι σου, για να κά­νεις τη ζωή τους κα­λύ­τε­ρη.

• Αυτή τη φορά, ο στό­χος ποιος είναι κύριε Πε­ρι­φε­ρειάρ­χα;

Να κά­νου­με τη ζωή μας συ­νε­χώς κα­λύ­τε­ρη! Πε­ρά­σα­με πολλά τα τε­λευ­ταία χρό­νια. Το αξί­ζου­με, το δι­καιού­μα­στε. Πάντα βέ­βαια με την επί­γνω­ση ότι ζούμε σε και­ρούς απρό­βλε­πτους και ποτέ δεν ξέ­ρεις τι ξη­με­ρώ­νει. Συ­νε­πώς, στό­χοι μου είναι να δια­τη­ρή­σου­με τις πρω­τιές μας που είναι πολ­λές. Να διεκ­δι­κή­σου­με κι άλλες. Να ενι­σχύ­σου­με το υπό­βα­θρο που θα μας επι­τρέ­ψει να δια­χει­ρι­στού­με με επάρ­κεια, κάθε κρίση που εν­δε­χο­μέ­νως προ­κύ­ψει. Αυτή την ώρα, το με­γά­λο στοί­χη­μα είναι η κλι­μα­τι­κή κρίση, που νο­μί­ζω ότι ο όρος «κλι­μα­τι­κή κα­τάρ­ρευ­ση» την απο­δί­δει ακρι­βέ­στε­ρα. Η με­γά­λη πρό­κλη­ση που έχου­με τώρα μπρο­στά μας, μας οδη­γεί εκ των πραγ­μά­των σε ένα μο­ντέ­λο βιώ­σι­μου του­ρι­σμού, αν θέ­λου­με να έχου­με μέλ­λον. Και εδώ το Νότιο Αι­γαίο βρί­σκε­ται στην πα­γκό­σμια πρω­το­πο­ρία, με τα νησιά του να οδη­γούν την κούρ­σα της βιω­σι­μό­τη­τας και της αει­φο­ρί­ας. Η Ρόδος, η Τήλος, η Χάλκη, η Αστυ­πά­λαια. Στό­χος μου είναι, μέσα στα επό­με­να χρό­νια το Νότιο Αι­γαίο να έχει με­τα­τρα­πεί σε αρ­χι­πέ­λα­γος και­νο­το­μί­ας, λίκνο του πο­λι­τι­σμού του μέλ­λο­ντος που έχει ανά­γκη ο πλα­νή­της για να επι­βιώ­σει. Μπο­ρεί να ακού­γε­ται με­γα­λε­πί­βο­λο, αλλά συμ­βαί­νει ήδη και είμαι πολύ πε­ρή­φα­νος για όσα έχου­με κα­τα­φέ­ρει ως τώρα! Για μένα το ζη­τού­με­νο είναι να δη­μιουρ­γή­σου­με μια κα­λύ­τε­ρη ζωή για τα νησιά μας και τους κα­τοί­κους τους. Όχι μόνο για να μας επι­σκέ­πτο­νται πε­ρισ­σό­τε­ροι του­ρί­στες ούτε να προ­σελ­κύ­σου­με πε­ρισ­σό­τε­ρες επεν­δύ­σεις. Αλλά για μία κα­λύ­τε­ρη ζωή για τους κα­τοί­κους των νη­σιών, για το ίδιο το πε­ρι­βάλ­λον που μας φι­λο­ξε­νεί. Δου­λεύ­ου­με γι’ αυτό με στόχο να είναι κάθε μέρα κα­λύ­τε­ρη από την προη­γού­με­νη. Για να κά­νου­με τα νησιά μας τό­πους που αξί­ζει να ζει κα­νείς, να δη­μιουρ­γεί, να και­νο­το­μεί, να επεν­δύ­ει, να ερ­γά­ζε­ται, να κάνει οι­κο­γέ­νεια, να με­γα­λώ­νει παι­διά, να βλέ­πει τα όνει­ρά του να γί­νο­νται πραγ­μα­τι­κό­τη­τα.

• Οι στό­χοι της προη­γού­με­νης θη­τεί­ας επε­τεύ­χθη­σαν θα λέ­γα­τε;

Ο απο­λο­γι­σμός μου κ. Αθα­να­σί­ου δεν είναι απο­λο­γι­σμός τε­τρα­ε­τί­ας. Αφορά και τις δύο θη­τεί­ες μας, στην διάρ­κεια των οποί­ων υπη­ρε­τή­σα­με με συ­νέ­πεια και αφο­σί­ω­ση ένα συ­νε­κτι­κό, στρα­τη­γι­κό σχέ­διο που είχε έναν κε­ντρι­κό στόχο. Να κα­τα­στή­σει τα νησιά της λε­γό­με­νης «άγο­νης γραμ­μής», σε νησιά «πρώ­της γραμ­μής». Αυτή ήταν και πα­ρα­μέ­νει η καρ­διά της πο­λι­τι­κής μας και δεν πα­ρεκ­κλί­να­με από αυτήν ούτε στις πε­ριό­δους των πιο με­γά­λων κρί­σε­ων. Απε­να­ντί­ας, εκεί ήταν που το πεί­σμα μας με­γά­λω­σε. Ξέ­ρε­τε, ανέ­κα­θεν με ενο­χλού­σε αυτός ο χα­ρα­κτη­ρι­σμός. Δεν απο­τύ­πω­νε μόνο την ητ­το­πά­θεια όσων τον ανέ­χτη­καν και τον συ­ντή­ρη­σαν μέσα από την απρα­ξία και την απου­σία στοι­χειώ­δους προ­σπά­θειας για να τον ανα­τρέ­ψουν.

Με ενο­χλού­σε και πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο με εξόρ­γι­ζε το γε­γο­νός ότι κά­ποιοι βο­λεύ­τη­καν σε αυτό το status της μι­ζέ­ριας και της κα­κο­μοι­ριάς, διότι, προ­φα­νέ­στα­τα ήταν ο δικός τους πήχυς. Πόσο βο­λι­κό αλή­θεια να επα­να­παύ­ε­σαι σε αυτό που θα έπρε­πε να σε κάνει να ντρέ­πε­σαι! Από την πρώτη μέρα της θη­τεί­ας μου τον Σε­πτέμ­βριο του 2014, αυτός ο στό­χος ήταν η πυ­ξί­δα μου. Ήθελα να δω τα νησιά μας πε­ρή­φα­να. Από το πιο μικρό ως το πιο με­γά­λο. Κάθε νίκη που με­τρά­με τα τε­λευ­ταία χρό­νια, μας φέρ­νει πιο κοντά στον στόχο.

• Ποιες από τις νίκες σας θα ξε­χω­ρί­ζα­τε ως πιο ση­μα­ντι­κές;

Τα νησιά μας κ. Αθα­να­σί­ου, πέ­τυ­χαν το υψη­λό­τε­ρο επί­πε­δο οι­κο­νο­μί­ας που είχαν ποτέ, το υψη­λό­τε­ρο πο­σο­στό ανά­πτυ­ξης και το χα­μη­λό­τε­ρο πο­σο­στό ανερ­γί­ας στην Ευ­ρώ­πη, σύμ­φω­να με την Eurostat. Την κα­λύ­τε­ρη αντί­δρα­ση στις επι­πτώ­σεις του covid, στον του­ρι­σμό, στην Ευ­ρώ­πη. Το με­γα­λύ­τε­ρο πο­σο­στό επα­να­λαμ­βα­νό­με­νων επι­σκε­πτών στην Ευ­ρώ­πη. Τις πε­ρισ­σό­τε­ρες νέες θέ­σεις ερ­γα­σί­ας στην Ελ­λά­δα. Ορι­σμέ­να από τα κα­λύ­τε­ρα εφαρ­μο­σμέ­να πα­ρα­δείγ­μα­τα αει­φο­ρί­ας και κυ­κλι­κής οι­κο­νο­μί­ας στον κόσμο. Για τρίτη συ­νε­χή χρο­νιά το 2022 το Νότιο Αι­γαίο ήταν η 1η Πε­ρι­φέ­ρεια της χώρας στην απορ­ρό­φη­ση των ευ­ρω­παϊ­κών πόρων. Ση­μειώ­νω ιδιαί­τε­ρα το δη­μο­γρα­φι­κό, το γε­γο­νός ότι 12 από τις 13 Πε­ρι­φέ­ρειες της χώρας έχουν πτώση στον πλη­θυ­σμό τους και μόνο μία από τις 13 Πε­ρι­φέ­ρειες έχει αύ­ξη­ση πλη­θυ­σμού, στην τε­λευ­ταία απο­γρα­φή και κάτι πολύ ση­μα­ντι­κό λέει αυτό. Πέρα από την εθνι­κή διά­στα­ση, για εμάς είναι και μια επι­βε­βαί­ω­ση ότι εδώ υπάρ­χει ένα πρό­τυ­πο απο­τε­λε­σμα­τι­κής Πε­ρι­φε­ρεια­κής Δια­κυ­βέρ­νη­σης. Με το δη­μο­γρα­φι­κό να απο­τε­λεί βα­σι­κό δεί­κτη ευ­η­με­ρί­ας στον Δυ­τι­κό κόσμο, απο­δει­κνύ­ου­με έμπρα­κτα πως σχε­διά­ζου­με σή­με­ρα τις λύ­σεις που μπο­ρούν να εγ­γυ­η­θούν ένα βιώ­σι­μο μέλ­λον. Και κάτι ακόμα κ. Αθα­να­σί­ου. Κα­τα­φέ­ρα­με να τε­λειώ­σου­με με την ατζέ­ντα της με­τα­πο­λί­τευ­σης που για δε­κα­ε­τί­ες κρα­τού­σε δέ­σμια τα νησιά μας. Και το κα­τα­φέ­ρα­με στην πιο δύ­σκο­λη πε­ρί­ο­δο, εν μέσω κρί­σε­ων. Είναι ένας επι­πλέ­ον λόγος να είμαι ικα­νο­ποι­η­μέ­νος και αι­σιό­δο­ξος. Γιατί η πο­λι­τι­κή απο­κτά αξία όταν έχει πε­ριε­χό­με­νο το οποίο είναι πραγ­μα­τι­κό και δεν θυ­μί­ζει στο ελά­χι­στο την πο­λι­τι­κή των δε­κα­ε­τιών που μας έσυρε στο τέλμα.

• Ένας αει­κί­νη­τος πο­λι­τι­κός όπως εσείς, τι είναι αυτό που έχει πάντα μαζί του στα τα­ξί­δια του;

Κου­ρά­γιο και αντο­χές. Να ξέ­ρεις ότι σε κάθε νησί έχεις όλες τις μάχες που ένας πο­λι­τι­κός της ηπει­ρω­τι­κής Ελ­λά­δας έχει να δώσει σε έναν Νομό. Το Νότιο Αι­γαίο, είναι σαν να έχει 50 Νο­μούς, αφού κάθε νησί, για τους αν­θρώ­πους του, είναι ένας κό­σμος ολό­κλη­ρος. Κου­ρά­γιο και αντο­χές λοι­πόν.

• Θα ήθελα να μου πείτε την πιο δύ­σκο­λη στιγ­μή της θη­τεί­ας σας.

Αναμ­φί­βο­λα, η πιο δύ­σκο­λη στιγ­μή ήταν στην έναρ­ξη της παν­δη­μί­ας, τον Μάρ­τιο του 2020. Απί­στευ­τες και πρω­τό­γνω­ρες οι κα­τα­στά­σεις που κλη­θή­κα­με να αντι­με­τω­πί­σου­με, για τις οποί­ες ο πλα­νή­της ολό­κλη­ρος δεν είχε απα­ντή­σεις. Γι αυτό και «πά­γω­σε» μπρο­στά στην απου­σία μο­ντέ­λων δια­χεί­ρι­σης μιας κρί­σης που μέχρι τότε εί­χα­με δει μόνο σε εσχα­το­λο­γι­κές ται­νί­ες επι­στη­μο­νι­κής φα­ντα­σί­ας. Πε­ρά­σα­με μέσα από την κα­ται­γί­δα και κα­τα­φέ­ρα­με να μεί­νου­με όρ­θιοι. Προ­σω­πι­κά θα σας πω ότι ελ­λεί­ψει εγ­χει­ρι­δί­ου δια­χεί­ρι­σης, λει­τούρ­γη­σα εν­στι­κτω­δώς. Δου­λέ­ψα­με πολύ σκλη­ρά και συλ­λο­γι­κά, με γνώ­μο­να να θω­ρα­κί­σου­με τα νησιά μας στο αν­θρω­πί­νως δυ­να­τό. Τα απο­τε­λέ­σμα­τα που φέ­ρα­με είναι αυτά που λει­τουρ­γούν ακόμα και σή­με­ρα ως ασπί­δα στις νέες προ­κλή­σεις, τον πό­λε­μο, την ενερ­γεια­κή κρίση, την κλι­μα­τι­κή κα­τάρ­ρευ­ση. Κύριε Αθα­να­σί­ου, κάθε γενιά δίνει το δικό της ρα­ντε­βού με την ιστο­ρία. Οι πε­ρί­ο­δοι που δια­νύ­ου­με τα τε­λευ­ταία χρό­νια, είναι ιστο­ρι­κές, όπως ιστο­ρι­κές είναι και οι προ­κλή­σεις. Δεν δια­λέ­γου­με την ιστο­ρι­κή πε­ρί­ο­δο που ζούμε, επι­λέ­γου­με όμως την στάση μας στις προ­κλή­σεις της. Εμείς, στις κρί­σεις εί­δα­με μόνο ευ­και­ρί­ες για να απαλ­λα­γού­με από τα κακώς κεί­με­να του πα­ρελ­θό­ντος. Εξάλ­λου, ανέ­κα­θεν οι πε­ρί­ο­δοι κρί­σε­ων λει­τουρ­γού­σαν ως κα­τα­λύ­τες για την πρό­ο­δο. Έχω ξα­να­πεί ότι δεν υπο­τι­μώ τις δυ­σκο­λί­ες, όμως πι­στεύω ότι ο άν­θρω­πος μπο­ρεί να εξε­λι­χθεί μόνο κυ­νη­γώ­ντας αυτό που τον ξε­περ­νά. «Φτάσε όπου δεν μπο­ρείς», για να επι­κα­λε­στώ τον Νίκο Κα­ζαν­τζά­κη.

• Και ποια ήταν η πιο ευ­χά­ρι­στη στιγ­μή σας;

Από τις πιο ευ­χά­ρι­στες στιγ­μές, είναι εκεί­νες που απο­τύ­πω­σαν τα ρεκόρ και τις εθνι­κής και ευ­ρω­παϊ­κής διά­στα­σης πρω­τιές μας, που ακο­λού­θη­σαν της παν­δη­μί­ας. Εκεί που το αδύ­να­το έγινε δυ­να­τό. Αλλά θα μπο­ρού­σα να απα­ριθ­μή­σω κι άλλες, κάθε φορά που πε­τυ­χαί­να­με κάτι που όλοι οι υπό­λοι­ποι θε­ω­ρού­σαν ακα­τόρ­θω­το. Όπως η αλ­λα­γή του χρη­μα­το­δο­τι­κού στά­τους της Πε­ρι­φέ­ρειάς μας. Μας χλεύ­α­σαν όταν το εί­πα­με για πρώτη φορά, αλλά το κα­τα­φέ­ρα­με και αυτό! Ανα­τρέ­χο­ντας πίσω στην πο­ρεία μας, συ­νει­δη­το­ποιώ κι εγώ πόσες φορές επι­λέ­ξα­με να ανα­με­τρη­θού­με με το «αδύ­να­το»!

• Ομο­λο­γου­μέ­νως κύριε Χα­τζη­μάρ­κο, κάθε φορά θέ­τε­τε τον πήχη κάθε φορά πολύ ψηλά. Ποια είναι η με­γα­λύ­τε­ρη πρό­κλη­ση που έχετε αντι­με­τω­πί­σει;

Η με­γα­λύ­τε­ρη πρό­κλη­ση είχε να κάνει με τον απε­γκλω­βι­σμό των νη­σιών μας από πο­λι­τι­κές νο­ο­τρο­πί­ες και με­θό­δους που τα κρα­τού­σαν σε στα­σι­μό­τη­τα, αν όχι σε οπι­σθο­δρό­μη­ση. Για δε­κα­ε­τί­ες η κοι­νω­νία των νη­σιών μας ήταν δέ­σμια εκεί­νων που στή­ρι­ξαν την πο­λι­τι­κή τους επι­βί­ω­ση στην επι­χεί­ρη­ση κα­τα­στο­λής των αντα­να­κλα­στι­κών τους. Είχαν «πο­τί­σει» τον κόσμο με μι­ζέ­ρια και κα­κο­μοι­ριά. Στη διάρ­κεια της θη­τεί­ας μου σε κάθε επι­τυ­χία του τόπου, δεν έκρυ­βαν την απο­γο­ή­τευ­ση και την δυ­σα­νε­ξία τους. Οι με­τριό­τη­τες δεν μπο­ρούν να επι­βιώ­σουν σε πε­ρι­βάλ­λον πρω­τα­θλη­τών. Κα­τέ­φυ­γαν στο ψέμα, στη συ­κο­φα­ντία, στην πα­ρα­πλη­ρο­φό­ρη­ση στις προ­σω­πι­κές επι­θέ­σεις. Η με­γα­λύ­τε­ρη πρό­κλη­ση για μένα ήταν να βάλω τέλος ορι­στι­κά σε αυτές τις πρα­κτι­κές. Κη­ρύ­ξα­με τον πό­λε­μο σε αυτή την πο­λι­τι­κή σχολή από την πρώτη μέρα που ανα­λά­βα­με τα ηνία της Πε­ρι­φέ­ρειας μας. Για να απο­κτή­σει ξανά η κοι­νω­νία των νη­σιών μας την αυ­το­πε­ποί­θη­ση και την επί­γνω­ση των δυ­να­το­τή­των της. Οι πρω­τιές και οι δια­κρί­σεις του Νο­τί­ου Αι­γαί­ου είναι η από­δει­ξη ότι τον πό­λε­μο αυτόν τον κερ­δί­σα­με. Ίσως σας ξαφ­νιά­σει αυτό που θα σας πω, αλλά κατά κά­ποιον τρόπο και σί­γου­ρα άθελά τους, μας έκα­ναν καλό. Με τη στάση τους, έκα­ναν πε­ρισ­σό­τε­ρο δια­κρι­τή τη δια­φο­ρά μας. Η μι­ζέ­ρια, η γκρί­νια, η κα­κο­μοι­ριά, ο μη­δε­νι­σμός από τη μια μεριά και η πο­λι­τι­κή της σκλη­ρής δου­λειάς και του με­τρή­σι­μου απο­τε­λέ­σμα­τος που εμείς υπη­ρε­τού­με, από την άλλη.

• Ποιο είναι το δια­κύ­βευ­μα για την επό­με­νη πε­ντα­ε­τή θη­τεία στο τι­μό­νι της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου; Τι θα πρέ­πει να έχουν στο μυαλό τους οι νη­σιώ­τες πη­γαί­νο­ντας στην κάλπη;

Το δια­κύ­βευ­μα είναι ένα και είναι προ­φα­νές: Το Νότιο Αι­γαίο Μπρο­στά ή Πίσω; Η απά­ντη­ση είναι μο­νό­δρο­μος: Μόνο Μπρο­στά. Όπως αξί­ζει στους νη­σιώ­τες μας και στα νησιά μας. Γιατί πάντα υπάρ­χουν και­νούρ­γιες κο­ρυ­φές να κα­τα­κτή­σου­με, αλλά και να πα­ρα­μεί­νου­με σε αυτές που ήδη κα­τα­κτή­σα­με, στοί­χη­μα με­γά­λο και δύ­σκο­λο, μέσα σε ένα κόσμο γε­μά­το αβε­βαιό­τη­τες. Όμως, μπο­ρού­με και το έχου­με απο­δεί­ξει. Τί­πο­τα δεν μας πτό­η­σε, τί­πο­τα δεν στά­θη­κε ικανό να ανα­κό­ψει την πο­ρεία του Νο­τί­ου Αι­γαί­ου πιο ψηλά, πιο Μπρο­στά. Ξέ­ρου­με πια από κρί­σεις. Τί­πο­τα δεν μας φο­βί­ζει. Και ακρι­βώς με αυτή την αυ­το­πε­ποί­θη­ση συ­νε­χί­ζου­με την απο­στο­λή μας, για να δια­σφα­λί­σου­με τις νίκες που πε­τύ­χα­με και για να τις πολ­λα­πλα­σιά­σου­με. Ζητώ από τους νη­σιώ­τες, με την ψήφο τους να μας δώ­σουν την δυ­να­τό­τη­τα να συ­νε­χί­σου­με να δου­λεύ­ου­με σκλη­ρά για την πρό­ο­δο των νη­σιών μας. Για να κά­νου­με τη ζωή μας κα­λύ­τε­ρη.