Η μελαγχολική Νίσυρος στις εικόνες της Μαριάνε Βάι

Μέσα από τη δουλειά της, η φωτο­γρά­φος απευ­θύ­νει ερω­τή­ματα για τη ζωή και τα όνειρα των ανθρώ­πων

«Οι περισ­σό­τε­ρες από αυτές τις εικόνες είναι τοπία που φέρουν ίχνη ανθρώ­πι­νης ζωής ή κτίρια και το εσω­τε­ρικό τους, που σιγά σιγά “διεκ­δι­κού­νται” από τη φύση», λέει η Μαριάνε Βάι στην «Κ» για το θέμα της φωτο­γρα­φι­κής της έκθεσης «Το ποτάμι του χρόνου» στο Αρχαιο­λο­γικό Μουσείο Νισύρου.

Η διε­θνούς φήμης φωτο­γρά­φος και γλύ­πτρια, που η δουλειά της παρου­σιά­ζε­ται συχνά σε σκαν­δι­να­βικά και αγγλικά μέσα ενη­μέ­ρω­σης (BBC, The Guardian, The Independent), απο­φά­σισε την υλο­ποί­ηση της έκθεσης, γοη­τευ­μένη από τα τοπία, τα ίχνη των ανθρώ­πων εκεί καθώς και από παλιά κτίρια που φαί­νε­ται να καταρ­ρέ­ουν. «Για παρά­δειγμα, υπάρχει ένα μπρου­τα­λι­στικό ξενο­δο­χείο που πιθανώς εγκα­τα­λεί­φθηκε πριν από 10 χρόνια, με τη φύση να το “ανακτά” και τα ίχνη ζωής που βρί­σκο­νταν εκεί να έχουν τώρα χαθεί», εξηγεί.

«Ηθελα να φωτο­γρα­φίσω ξανά με την παλιά μου φωτο­γρα­φική μηχανή Hasselblad, που δεν έχω χρη­σι­μο­ποι­ή­σει εδώ και πολλά χρόνια και είχα από παλιά στο ψυγείο μου, για περίπου 20 χρόνια, ένα φιλμ. Αρχισα να τρι­γυρ­νάω στο νησί. Μου αρέσει να περ­πα­τάω πολύ και έτσι περ­πα­τούσα κου­βα­λώ­ντας το τρίποδο και την κάμερα». Οι φωτο­γρα­φί­σεις έγιναν στη Νίσυρο τον χειμώνα και στις αρχές της άνοιξης του 2018.

Μερικά από τα ερω­τή­ματα που απευ­θύ­νει η Βάι στο κοινό μέσα από τις φωτο­γρα­φίες της αφορούν τις ζωές και τα όνειρά τους, την κατά­ληξη των ανα­μνή­σεων και της ιστο­ρίας τους όταν φεύγουν ή όταν πεθαί­νουν, και το αν αυτές απο­θη­κεύ­ο­νται κάπου.

Οπως σημειώ­νει η φωτο­γρά­φος, η έκθεση επρό­κειτο να πραγ­μα­το­ποι­η­θεί λίγο νωρί­τερα, αλλά προ­έ­κυψε η παν­δη­μία του κορω­νοϊού. «Η δια­δι­κα­σία όμως της επα­να­το­πο­θέ­τη­σης του υλικού υπήρξε ενδια­φέ­ρουσα. Οι άνθρω­ποι της Νισύρου είναι ενθου­σια­σμέ­νοι για την έκθεση, μιας και είναι ο τόπος τους».

Με μια πρώτη ματιά στις εικόνες, αντι­λαμ­βά­νε­ται κάποιος τη στοι­χειω­μένη, μελαγ­χο­λική αίσθηση που αυτές απο­πνέ­ουν. «Αισθά­νο­μαι μελαγ­χο­λία. Κι επειδή το φωτο­γρα­φικό φιλμ είναι παλιό, μερικές φορές τα χρώματα αλλοιώ­νο­νται, δημιουρ­γώ­ντας μια ιδιαί­τερη ατμό­σφαιρα. Το μέρος, όταν το περ­πα­τάς, φαντά­ζει άδειο, στοι­χειω­μένο, λίγο τρο­μα­κτικό», επι­ση­μαί­νει.

Η ζωή στο νησί

Η καλ­λι­τέ­χνις περνάει πολύ χρόνο στη Νίσυρο, όπου εγκα­τα­στά­θηκε σχεδόν απρό­σμενα. «Το σχέδιό μου ήταν να αγοράσω ένα σπίτι στα νορ­βη­γικά βουνά, αλλά δεν είχα αρκετά χρήματα. Η παρέα μου μετα­κό­μισε στη Νίσυρο και άρχισα να την επι­σκέ­πτο­μαι, βρήκαμε ένα μικρό σπίτι που στη συνέ­χεια έγινε δικό μου», το οποίο χρη­σι­μο­ποιεί ως στού­ντιο. «Ερχομαι εδώ τον χειμώνα και εργά­ζο­μαι για μερικές εβδο­μά­δες. Είναι πολύ ήσυχα στο νησί, στην αρχή νιώθω λίγη μοναξιά και βαριέ­μαι, αλλά έπειτα η διάθεσή μου γίνεται δημιουρ­γική».

Πηγή kathimerini.gr

Αλε­ξάν­δρα Σκαράκη