Συγκίνηση και υπερηφάνεια στην εκδήλωση για την επίσημη ένταξη της Νισύρου στο Παγκόσμιο Δίκτυο Γεωπάρκων της UNESCO

Μια λα­μπε­ρή, φω­τα­γω­γη­μέ­νη βρα­διά, μέσα σε μια ατμό­σφαι­ρα βα­θιάς συ­γκί­νη­σης και υπε­ρη­φά­νειας, ση­μά­δε­ψε ανε­ξί­τη­λα τη σύγ­χρο­νη πο­ρεία της Νι­σύ­ρου. Την Πα­ρα­σκευή 21 Αυ­γού­στου, στις 19:30, η Πλα­τεία Δη­μαρ­χεί­ου του νη­σιού γέ­μι­σε με κόσμο που ξε­χεί­λι­ζε από χαρά και συ­γκί­νη­ση, για να γιορ­τά­σει μια στιγ­μή ορό­ση­μο: την επί­ση­μη έντα­ξη της Νι­σύ­ρου ως ΓΕ­Ω­ΠΑΡ­ΚΟ στο κο­ρυ­φαίο Πα­γκό­σμιο Δί­κτυο Γε­ω­πάρ­κων της UNESCO.

Ήταν μια βρα­διά που η ιστο­ρία συ­νά­ντη­σε το παρόν, η φύση αγκά­λια­σε τον πο­λι­τι­σμό και ολό­κλη­ρο το νησί απέ­δει­ξε ότι η μικρή του έκτα­ση κρύ­βει έναν πα­γκό­σμιο θη­σαυ­ρό.

Η βρα­διά ξε­κί­νη­σε με την υπο­δο­χή των επι­σκε­πτών και την πα­ρου­σί­α­ση του προ­γράμ­μα­τος από την υπεύ­θυ­νη ορ­γά­νω­σης του γε­ω­πάρ­κου, γε­ω­λό­γο Μαρία Με­λα­χρι­νά­κη, η οποία ανα­φέρ­θη­κε στην τε­ρά­στια ση­μα­σία της έντα­ξης του γε­ω­πάρ­κου της Νι­σύ­ρου στο δί­κτυο πα­γκό­σμιων γε­ω­πάρ­κων της UNESCO. .

Χρι­στο­φής Κο­ρω­ναί­ος: Η Νί­συ­ρος δεν είναι απλώς ένα ηφαί­στειο – είναι μύθος, είναι ρίζα!

Με τον βλέμ­μα στραμ­μέ­νο στο βάθος των αιώ­νων ο Δή­μαρ­χος κ. Χρι­στο­φής Κο­ρω­ναί­ος, άνοι­ξε την τε­λε­τή με μια ομι­λία που άγ­γι­ξε τις καρ­διές όλων. Δεν μί­λη­σε απλώς ως Δή­μαρ­χος της Νι­σύ­ρου, αλλά ως από­γο­νος μιας ατί­θα­σης γης που θρέ­φει μύ­θους χι­λιε­τιών.

Στην αρχή της ομι­λί­ας του, είπε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά «Σή­με­ρα γρά­φε­ται η πιο χρυσή σε­λί­δα στη σύγ­χρο­νη ιστο­ρία του τόπου μας! Η Νί­συ­ρος, αυτό το πε­ρή­φα­νο, ηφαι­στεια­κό δια­μά­ντι του Αι­γαί­ου, μπαί­νει θριαμ­βευ­τι­κά στην πα­γκό­σμια πνευ­μα­τι­κή και φυ­σι­κή κλη­ρο­νο­μιά, καθώς εντάσ­σε­ται επί­ση­μα στα Πα­γκό­σμια Γε­ω­πάρ­κα της UNESCO! Αυτή είναι μια μέρα θριάμ­βου! Μια μέρα που η φύση, η ιστο­ρία και ο πο­λι­τι­σμός μας απο­θε­ώ­νο­νται στον πα­γκό­σμιο χάρτη». Στη συ­νέ­χεια έκανε μια συ­γκλο­νι­στι­κή ανα­φο­ρά στην αρ­χέ­γο­νη ιστο­ρία της Νι­σύ­ρου, τα­ξι­δεύ­ο­ντας το ακρο­α­τή­ριο πίσω στους ηρω­ι­κούς χρό­νους του Τρω­ϊ­κού πο­λέ­μου. Όπως τό­νι­σε με συ­γκι­νη­τι­κή έμ­φα­ση, το όνομα της Νι­σύ­ρου ακού­γε­ται ήδη στην Ιλιά­δα του Ομή­ρου (ρα­ψω­δία β, στί­χος 676), όπου το νησί στέλ­νει τα κα­ρά­βια του μαζί με τους Αχαιούς. «Τότε, η φήμη μας», είπε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ο Δή­μαρ­χος, «τα­ξί­δε­ψε με τα πανιά των τρι­ή­ρε­ων. Σή­με­ρα, τα­ξι­δεύ­ει με το κύρος της UNESCO, με την επι­στή­μη, τον του­ρι­σμό και τη βιώ­σι­μη ανά­πτυ­ξη.»

Στη συ­νέ­χεια είπε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, «Εδώ, στο ηφαί­στειο που ανα­πνέ­ει, στη γη που τρέ­μει από ζωή, εμείς οι Νι­σύ­ριοι γνω­ρί­ζου­με καλά ότι η φύση είναι το αφε­ντι­κό! Δεν εί­μα­στε κά­το­χοι αυτού του το­πί­ου. Εί­μα­στε φύ­λα­κες! Εί­μα­στε οι προ­σω­ρι­νοί φρου­ροί ενός θη­σαυ­ρού που μας πα­ρα­δό­θη­κε από τους θεούς και τις γε­νιές που έφυ­γαν!»

Ο Δή­μαρ­χος ευ­χα­ρί­στη­σε τον πρέ­σβη της UNESCO κ. Γιώρ­γο Κου­μου­τσά­κο για την με­γά­λη συμ­βο­λή του. «Εσείς, κ. Πρέ­σβη», είπε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, «που με την αστεί­ρευ­τη ενέρ­γειά σας, με τη βαθιά σας γνώση και την αφο­σιω­μέ­νη δι­πλω­μα­τι­κή σας μα­ε­στρία, κά­να­τε το όνει­ρο πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Δεν φέ­ρα­τε απλώς την υπο­γρα­φή της UNESCO. Φέ­ρα­τε την ίδια τη νο­μι­μο­ποί­η­ση της ψυχής μας! Γι’ αυτό, με μια φωνή, με μια καρ­διά, με μια απέ­ρα­ντη λα­χτά­ρα, σή­με­ρα σας αγκα­λιά­ζου­με και σας ανα­κη­ρύσ­σου­με Επί­τι­μο Δη­μό­τη της Νι­σύ­ρου! Είστε πια ένας από εμάς. Είστε Νι­σύ­ριος πα­ντο­τι­νός! Σας ευ­χα­ρι­στού­με, κύριε Πρέ­σβη, που γί­να­τε η φωνή μας στην πα­γκό­σμια σκηνή!»

Στη συ­νέ­χεια ευ­χα­ρί­στη­σε την κα­θη­γή­τρια του ΕΚΠΑ Εύη Νο­μι­κού για τη με­γά­λη συμ­βο­λή της στην κα­τάρ­τι­ση του φα­κέ­λου υπο­ψη­φιό­τη­τας της Νι­σύ­ρου και συ­νέ­χι­σε με ανα­φο­ρά στην βιώ­σι­μη ανά­πτυ­ξη που απαι­τεί­ται για τη Νί­συ­ρο.

Επί­ση­μο χαι­ρε­τι­σμό εκ μέ­ρους της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου απηύ­θυ­νε η Έπαρ­χος Κω-Νι­σύ­ρου, κυρία Κων­στα­ντί­να Σβύ­νου. Κατά την ομι­λία της, η κ. Σβύ­νου ανα­φέρ­θη­κε στη με­γά­λη ση­μα­σία που έχει για το νησί της Νι­σύ­ρου αλλά και για ολό­κλη­ρο το νη­σιω­τι­κό σύ­μπλεγ­μα η πρό­σφα­τη έντα­ξη του το­πι­κού γε­ω­πάρ­κου στο Πα­γκό­σμιο Δί­κτυο Γε­ω­πάρ­κων της UNESCO. Τό­νι­σε ότι η διά­κρι­ση αυτή δεν απο­τε­λεί μόνο μια διε­θνή ανα­γνώ­ρι­ση της μο­να­δι­κής γε­ω­λο­γι­κής κλη­ρο­νο­μιάς της Νι­σύ­ρου, με το ηφαι­στεια­κό της ανά­γλυ­φο, τις θερ­μές πηγές και τους εντυ­πω­σια­κούς κρα­τή­ρες, αλλά και μια ση­μα­ντι­κή ευ­και­ρία για την ανά­πτυ­ξη βιώ­σι­μου του­ρι­σμού, την προ­βο­λή του πο­λι­τι­σμού και την τό­νω­ση της το­πι­κής οι­κο­νο­μί­ας. Ιδιαί­τε­ρη έμ­φα­ση έδωσε στο γε­γο­νός ότι το Γε­ω­πάρ­κο της Νι­σύ­ρου είναι σή­με­ρα το μο­να­δι­κό γε­ω­πάρ­κο σε ολό­κλη­ρη την Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, γε­γο­νός που το κα­θι­στά πόλο έλξης για επι­στή­μο­νες, ερευ­νη­τές και επι­σκέ­πτες από όλο τον κόσμο, ανα­δει­κνύ­ο­ντας πα­ράλ­λη­λα τη γε­ω­πο­λι­τι­κή και πο­λι­τι­στι­κή ση­μα­σία του νη­σιού στον ευ­ρύ­τε­ρο με­σο­γεια­κό χώρο. Ολο­κλη­ρώ­νο­ντας, η κ. Σβύ­νου εξέ­φρα­σε την ικα­νο­ποί­η­ση και την υπε­ρη­φά­νεια της το­πι­κής αυ­το­διοί­κη­σης για την επι­τυ­χία αυτή, δε­σμευό­με­νη να στη­ρί­ξει έμπρα­κτα τις δρά­σεις ανά­δει­ξης και προ­στα­σί­ας του γε­ω­πάρ­κου.

Εύη Νο­μι­κού: «Αυτό το ηφαί­στειο ανα­πνέ­ει – και η Νί­συ­ρος είναι το σφυγ­μό­με­τρο του πλα­νή­τη»

Ο λόγος που ακο­λού­θη­σε ήταν ένας από τους πιο συ­γκι­νη­τι­κούς της βρα­διάς.

Η Κα­θη­γή­τρια Γε­ω­λο­γί­ας του ΕΚΠΑ και Επι­στη­μο­νι­κή Υπεύ­θυ­νη του Γε­ω­πάρ­κου, Εύη Νο­μι­κού ανέ­δει­ξε τη μο­να­δι­κή γε­ω­λο­γι­κή αξία της Νι­σύ­ρου και τη ση­μα­σία της έντα­ξής της στο Πα­γκό­σμιο Δί­κτυο Γε­ω­πάρ­κων UNESCO, με τη φωνή της γε­μά­τη από συ­ναί­σθη­μα και τη ματιά της να λά­μπει, κα­θή­λω­σε το κοινό. Δεν μί­λη­σε σαν ακα­δη­μαϊ­κός μπρο­στά σε φοι­τη­τές, αλλά σαν ένας άν­θρω­πος που έχει ερω­τευ­τεί τη γη που πα­τά­ει.

Με έντο­να ζωηρή, πα­ρα­στα­τι­κή και βαθιά συ­ναι­σθη­μα­τι­κή επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία, τό­νι­σε ότι η Νί­συ­ρος δεν είναι ένα «νεκρό» γε­ω­λο­γι­κό μνη­μείο. Είναι ένα ζω­ντα­νό, ενερ­γό ηφαι­στεια­κό σύ­στη­μα, όπου οι γε­ω­λο­γι­κές διερ­γα­σί­ες συ­νε­χί­ζο­νται και μας επι­τρέ­πουν να πα­ρα­τη­ρού­με σή­με­ρα τη δυ­να­μι­κή της Γης.

«Η Νί­συ­ρος είναι ένα ανοι­χτό ερ­γα­στή­ριο της Γης. Είναι ένα βι­βλίο γε­ω­λο­γι­κής ιστο­ρί­ας, γραμ­μέ­νο μέσα από τα ηφαι­στεια­κά πε­τρώ­μα­τα, τις λάβες, τις τέ­φρες και τους κρα­τή­ρες της, ένα βι­βλίο που συ­νε­χί­ζει να γρά­φε­ται ακόμη και σή­με­ρα».

Όπως τό­νι­σε, η ανα­γνώ­ρι­ση από την UNESCO δεν απο­τε­λεί μόνο μια ση­μα­ντι­κή διά­κρι­ση για το νησί, αλλά κυ­ρί­ως μια με­γά­λη ευ­θύ­νη: την ευ­θύ­νη να προ­στα­τεύ­σου­με, να με­λε­τή­σου­με και να ανα­δεί­ξου­με τη φυ­σι­κή και πο­λι­τι­στι­κή κλη­ρο­νο­μιά της Νι­σύ­ρου, με σε­βα­σμό στις επό­με­νες γε­νιές.

Γιατί στη Νί­συ­ρο η Γη δεν μας μιλά μόνο για το πα­ρελ­θόν. Μας δεί­χνει ότι συ­νε­χί­ζει να είναι ζω­ντα­νή.Το κοινό την κα­τα­χει­ρο­κρό­τη­σε, συ­γκι­νη­μέ­νο από το πάθος της.

Γε­ώρ­γιος Κου­μου­τσά­κος: Επί­τι­μος δη­μό­της Νι­σύ­ρου – Η ανα­γνώ­ρι­ση ενός αν­θρώ­που που στή­ρι­ξε ένα όνει­ρο

Η κο­ρυ­φαία στιγ­μή της βρα­διάς, ωστό­σο, επι­φύ­λασ­σε μια πράξη ύψι­στης τιμής. Ο κ. Γε­ώρ­γιος Κου­μου­τσά­κος, Μό­νι­μος Αντι­πρό­σω­πος της Ελ­λά­δας στην UNESCO, ο άν­θρω­πος που στή­ρι­ξε με απα­ρά­μιλ­λη επι­μο­νή και εμπει­ρο­γνω­μο­σύ­νη τον φά­κε­λο υπο­ψη­φιό­τη­τας της Νι­σύ­ρου, ανα­κη­ρύ­χθη­κε επί­τι­μος δη­μό­της Νι­σύ­ρου. Μια από­φα­ση που ξε­σή­κω­σε θύ­ελ­λα χει­ρο­κρο­τη­μά­των, αφού επι­σφρά­γι­σε τον ακού­ρα­στο αγώνα του για την επι­τυ­χία της υπο­ψη­φιό­τη­τας.

Στην ομι­λία του, συ­γκι­νη­μέ­νος εμ­φα­νώς, ο κ. Κου­μου­τσά­κος ανέ­φε­ρε με εν­θου­σια­σμό τις ανα­πτυ­ξια­κές προ­ο­πτι­κές που ανοί­γο­νται πλέον για το νησί. Δεν δί­στα­σε να το­νί­σει με έμ­φα­ση τον ανε­κτί­μη­το ρόλο των θερ­μών πηγών, που ανα­βλύ­ζουν από τα σπλά­χνα του ηφαι­στεί­ου, ως φυ­σι­κού κε­φα­λαί­ου διε­θνούς εμ­βέ­λειας. Θύ­μι­σε σε όλους ότι η Νί­συ­ρος, από αρ­χαιο­τά­των χρό­νων, απο­τε­λού­σε πόλο έλξης για τα ια­μα­τι­κά της λου­τρά, και τώρα, με το βάρος του ονό­μα­τος UNESCO, μπο­ρεί να επα­να­προσ­διο­ρι­στεί ως ένας κο­ρυ­φαί­ος προ­ο­ρι­σμός ευ­ε­ξί­ας, γε­ω­του­ρι­σμού και βιώ­σι­μης ανά­πτυ­ξης. «Η Νί­συ­ρος», είπε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, «δεν κλη­ρο­νό­μη­σε απλά ένα ηφαί­στειο – κλη­ρο­νό­μη­σε μια με­γά­λη υπό­σχε­ση για το μέλ­λον».

«Θέλω να ευ­χα­ρι­στή­σω από καρ­διάς τον Δή­μαρ­χο και όλα τα μέλη του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου για την ιδιαί­τε­ρα τι­μη­τι­κή ανα­κή­ρυ­ξή μου ως επί­τι­μου δη­μό­τη Νι­σύ­ρου. Η σχέση μου με τη Νί­συ­ρο ξε­κί­νη­σε ως μια υπη­ρε­σια­κή απο­στο­λή για την υπο­στή­ρι­ξη της ελ­λη­νι­κής υπο­ψη­φιό­τη­τας για την έντα­ξη του Γε­ω­πάρ­κου στο Πα­γκό­σμιο Δί­κτυο της UNESCO, εξε­λί­χθη­κε όμως σε μια βαθιά προ­σω­πι­κή σχέση με τον τόπο και τους αν­θρώ­πους του και σή­με­ρα γί­νε­ται ένας ακα­τά­λυ­τος δε­σμός ζωής. Η έντα­ξη του Γε­ω­πάρ­κου της Νι­σύ­ρου στην UNESCO απο­τε­λεί μια με­γά­λη διά­κρι­ση, αλλά ταυ­τό­χρο­να και μια με­γά­λη ευ­θύ­νη: τί­πο­τα δεν τε­λειώ­νει με την έντα­ξη· όλα τώρα αρ­χί­ζουν. Με σωστό σχε­δια­σμό, στο­χο­θε­σία, συ­ντο­νι­σμό και συλ­λο­γι­κή προ­σπά­θεια, το Γε­ω­πάρ­κο μπο­ρεί να απο­τε­λέ­σει τον πυ­ρή­να ενός πρό­τυ­που μο­ντέ­λου βιώ­σι­μης ανά­πτυ­ξης, που θα προ­στα­τεύ­ει τη μο­να­δι­κή φυ­σι­κή και πο­λι­τι­στι­κή κλη­ρο­νο­μιά του νη­σιού και θα δη­μιουρ­γεί νέες προ­ο­πτι­κές για τους κα­τοί­κους και τις επό­με­νες γε­νιές. Πι­στεύω βαθιά ότι υπάρ­χει πλέον μια Νί­συ­ρος πριν και μια Νί­συ­ρος μετά την έντα­ξη στην UNESCO. Και αι­σθά­νο­μαι ιδιαί­τε­ρη τιμή που από σή­με­ρα ανήκω και εγώ, έστω και συμ­βο­λι­κά, στη Νι­συ­ριώ­τι­κη οι­κο­γέ­νεια.»

Μια κοινή κα­τά­θε­ση ψυχής: Του­ρι­σμός που σέ­βε­ται τη φυ­σιο­γνω­μία του νη­σιού

Μια κοινή, παλ­λό­με­νη φωνή διέ­τρε­ξε όλες τις ομι­λί­ες – ένα κοινό όραμα, μία ατα­λά­ντευ­τη δέ­σμευ­ση: ο του­ρι­σμός της Νι­σύ­ρου πρέ­πει να είναι κα­θα­ρός, βιώ­σι­μος, πι­στός στη φυ­σιο­γνω­μία και τον χα­ρα­κτή­ρα της. Ο Δή­μαρ­χος, η Κα­θη­γή­τρια και ο εκ­πρό­σω­πος της UNESCO συμ­φώ­νη­σαν με μία φωνή ότι η ανά­πτυ­ξη δεν πρέ­πει να γίνει σε βάρος της μο­να­δι­κής ταυ­τό­τη­τας του τόπου. Η Νί­συ­ρος, τό­νι­σαν, δε χρειά­ζε­ται μα­ζι­κό του­ρι­σμό – χρειά­ζε­ται επι­σκέ­πτες που θα έρ­θουν να μά­θουν, να σε­βα­στούν, να γευ­τούν, να νιώ­σουν. Επι­σκέ­πτες που θα φύ­γουν φο­ρείς μιας εμπει­ρί­ας ζωής, κι όχι απλοί πα­ρα­τη­ρη­τές.

Η επί­ση­μη τε­λε­τή, όσο συ­γκι­νη­τι­κή κι αν ήταν, δεν θα μπο­ρού­σε να κλεί­σει χωρίς την ψυχή της Νι­σύ­ρου να ξε­δι­πλω­θεί μέσα από τον θρυ­λι­κό της πο­λι­τι­σμό. Αμέ­σως μετά τις ομι­λί­ες, η πλα­τεία με­τα­μορ­φώ­θη­κε σε μία ζω­ντα­νή αν­θο­δέ­σμη χρω­μά­των, ήχων και κί­νη­σης. Μια ομάδα πα­ρα­δο­σια­κών χο­ρευ­τών του Πο­λι­τι­στι­κού Συλ­λό­γου, ντυ­μέ­νοι με τις το­πι­κές φο­ρε­σιές, ξε­σή­κω­σαν το κοινό με τους ζω­η­ρούς, αυ­θε­ντι­κούς νη­σιώ­τι­κους ρυθ­μούς. Το γλέ­ντι ολο­κλη­ρώ­θη­κε με μία γιορ­τή γεύ­σε­ων: Πα­ρα­δο­σια­κά εδέ­σμα­τα, φτιαγ­μέ­να με με­ρά­κι, προ­σφέρ­θη­καν σε όλους. Αρώ­μα­τα από λι­χου­διές και γλυκά της πα­ρά­δο­σης πλημ­μύ­ρι­σαν την ατμό­σφαι­ρα, σφρα­γί­ζο­ντας μια βρα­διά όπου η πε­ρη­φά­νια, η γεύση και η ψυχή της Νι­σύ­ρου ντύ­θη­καν στα γιορ­τι­νά τους.

Νί­συ­ρος: Ένα μικρό νησί με πα­γκό­σμια ακτι­νο­βο­λία

Η έντα­ξη της Νι­σύ­ρου στο Πα­γκό­σμιο Δί­κτυο Γε­ω­πάρ­κων UNESCO είναι πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο από μια τι­μη­τι­κή διά­κρι­ση. Είναι μια διε­θνής σφρα­γί­δα κύ­ρους, μια δέ­σμευ­ση προς τις επό­με­νες γε­νιές, ένα κά­λε­σμα στον κόσμο να ανα­κα­λύ­ψει έναν τόπο όπου η φύση, η ιστο­ρία και ο πο­λι­τι­σμός ενώ­νο­νται με τρόπο μο­να­δι­κό.

Η Νί­συ­ρος σή­κω­σε ψηλά τη ση­μαία της, απέ­δει­ξε πως ακόμα και τα μικρά μπο­ρούν να γί­νουν με­γά­λα, κι έδει­ξε σε όλους πώς ένα νησί – ηφαί­στειο μπο­ρεί να φλέ­γε­ται όχι μόνο από λάβα, αλλά από όνει­ρο, αξιο­πρέ­πεια και αγάπη των Νι­σύ­ριων για τον τόπο τους. Η Νί­συ­ρος είναι πια πα­γκό­σμια. Και το μέλ­λον της – λα­μπρό, βιώ­σι­μο, έντι­μο, αυ­θε­ντι­κό – μόλις τώρα ξε­κι­νά.