«Η τηλεοπτική δημοκρατία και το αδιέξοδο της Ανώτατης Παιδείας»

Ο Αντι­πρό­ε­δρος της Βουλής και Βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός μίλησε στην Ολο­μέ­λεια της Βουλής κατά τη συζή­τηση του νομο­σχε­δίου«Πανε­πι­στή­μιο Ιωαν­νί­νων, Ιόνιο Πανε­πι­στή­μιο και άλλες δια­τά­ξεις». Κατά την ομιλία του, λέγο­ντας ότι δεν μπορεί να ανα­πτυ­χθεί μέσα σε 5 λεπτά ένα τερά­στιο θέμα όπως η Ανώτατη Παιδεία, επι­κε­ντρώ­θηκε σε ένα επί­καιρο, μεγα­λύ­τερο, θέμα που αφορά την ουσια­στική λει­τουρ­γία του δημο­κρα­τι­κού πολι­τεύ­μα­τος.

Εξερ­χό­με­νος από την αίθουσα, ο Αντι­πρό­ε­δρος της Βουλής απά­ντησε σε κοι­νο­βου­λευ­τι­κούς συντά­κτες σχετικά με την ομιλία του, δηλώ­νο­ντας τα εξής:

«Μα είναι πολύ απλό. Σήμερα, η τηλε­ό­ραση και το ραδιό­φωνο προη­γού­νται της ουσια­στι­κής λει­τουρ­γίας της Βουλής και η Βουλή ακο­λου­θεί. Έτσι, δημιουρ­γού­νται τηλε­ο­πτι­κές «προ­σω­πι­κό­τη­τες» – που σε  πολλές περι­πτώ­σεις έχουν ελά­χι­στη κοι­νω­νική προ­σφορά – οι οποίες είναι οι αυρια­νοί βου­λευ­τές οι οποίοι ψηφί­ζο­νται από τον κόσμο γιατί τους έχουν δει στην τηλε­ό­ραση. Αύριο όμως, οι ίδιες τηλε­ο­ρά­σεις θα καταγ­γέλ­λουν τους εκλε­κτούς τους ως ανί­κα­νους, είτε εκείνοι χει­ρί­ζο­νται τα θέματα των πυρ­κα­γιών είτε σοβα­ρό­τερα θέματα, από άλλες δημό­σιες θέσεις. Αυτό το καθε­στώς της τηλε­ο­πτι­κής δημο­κρα­τίας όπου σε κοινές εκπο­μπές εμφα­νί­ζο­νται δημο­σιο­γρά­φοι, ηθο­ποιοί, αθλητές, πολι­τι­κοί και συζη­τούν τα πάντα δεν ωφελεί ούτε τη δημο­κρα­τία ούτε τη σωστή πλη­ρο­φό­ρηση των πολιτών. Το ραδιο­τη­λε­ο­πτικό συμ­βού­λιο θα πρέπει να δει όλα αυτά τα θέματα. Θα σας δώσω ένα παρά­δειγμα. Σε οποιο­δή­ποτε κράτος του κόσμου εάν ένας Αντι­πρό­ε­δρος της Βουλής μιλούσε στη Βουλή και έλεγε τα όσα είπα για τη λει­τουρ­γία της Βουλής και το αδιέ­ξοδο της Ανώ­τα­της Παι­δείας, θα ήταν πρώτη είδηση. Εδώ, θα δείτε ότι κανένα μέσο ενη­μέ­ρω­σης δε θα τα ανα­πα­ρα­γά­γει, αντί­θετα θα προ­βλη­θούν οι δια­ξι­φι­σμοί βου­λευ­τών που αλλη­λο­ϋ­βρί­ζο­νταν την ώρα που προ­ή­δρευα.»

Ανα­λυ­τικά η ομιλία του στη Βουλή ήταν η εξής:

«ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΡΕΜΑΣΤΙΝΟΣ (Αντι­πρό­ε­δρος της Βουλής): Κύριε Πρόεδρε, ομολογώ ότι είχα κατά νου να κάνω μια άλλη ομιλία, αλλά, όντας στην Έδρα και βλέ­πο­ντας την εικόνα της Βουλής, ανα­γκά­ζο­μαι να πω αυτά που θα πω, ότι, δηλαδή, ενώ κυμα­τί­ζει μεσί­στια η σημαία για το εθνικό πένθος, οι πάντες μιλούν παντού εκτός από την Αίθουσα της Βουλής, όπου απο­σπα­σμα­τικά, εν μέσω νομο­σχε­δίων, τοπο­θε­τού­νται συνά­δελ­φοι Βου­λευ­τές ή Κοι­νο­βου­λευ­τι­κοί Εκπρό­σω­ποι ή κόμματα, αλλά όχι επι­σή­μως τα κόμματα -μιλώ διά των Αρχηγών τους- ενώ, αν δούμε τι γινόταν στις αντί­στοι­χες κατα­στρο­φές στη Βρε­τα­νία και στη Γαλλία, μόλις υπήρχε τέτοια εθνική κατα­στροφή με θύματα -δεν έχει σημασία αν είναι πυρ­κα­γιά ή βομ­βι­στική ενέργεια- η πρώτη προ­σφυγή του Πρω­θυ­πουρ­γού, αλλά και των κομ­μά­των ήταν στη Βουλή.

Εδώ η ενη­μέ­ρωση γίνεται τηλε­ο­πτικά. Είναι σαν να έχουμε τηλε­ο­πτική δημο­κρα­τία. Δημιουρ­γούν τα θέματα οι σταθμοί και ακο­λου­θούν οι πολι­τι­κοί. Απο­λο­γού­νται οι πολι­τι­κοί στους δημο­σιο­γρά­φους. Αυτό το πράγμα είναι αφύσικο για μια σύγ­χρονη κοι­νο­βου­λευ­τική δημο­κρα­τία. Οι δημο­σιο­γρά­φοι έπρεπε να είναι εδώ και υπεύ­θυνα να ακούν τους δια­λό­γους στη Βουλή.

Βέβαια, ο σεβα­σμός των νεκρών απαιτεί -την ώρα που οι νεκροί ακόμα δεν έχουν ανευ­ρε­θεί ή, αν θέλετε, δεν έχει ολο­κλη­ρω­θεί ακόμη η ανεύ­ρεσή τους ή ο εντα­φια­σμός τους- να πει κανείς να μη συζη­τή­σουμε σε βάθος το θέμα, να γίνει μια ενη­μέ­ρωση της Βουλής αντί να γίνεται διά των τηλε­ο­ρά­σεων. Το αντι­λαμ­βά­νο­μαι.

Αυτό το πράγμα, όμως, που έχουμε σήμερα δεν ξέρω πόσες μέρες ακόμη θα συνε­χι­στεί, δηλαδή ένας-ένας ξεχω­ρι­στά και προ­σω­πικά να εκφρά­ζει τη λύπη του, ενώ στην πραγ­μα­τι­κό­τητα υπάρχει μια κατά­θλιψη όλου του ελλη­νι­κού λαού, η οποία βέβαια εκφρά­ζε­ται διά των τηλε­ο­πτι­κών μέσων.

Βεβαίως, αυτή η εισα­γωγή ήταν ανα­γκαία από την εικόνα που εγώ είδα σήμερα στη Βουλή. Έτσι μου ανα­τρέ­πει το πρό­γραμμα και ο περιο­ρι­σμέ­νος χρόνος να ασχο­ληθώ με το νομο­σχέ­διο επί της ουσίας.

Όμως, πρέπει να πω ότι το δράμα της ανώ­τα­της παι­δείας είναι μεγάλο. Εγώ έχω -και θα κατα­θέσω στα Πρακτικά- δύο άρθρα μου σε μεγάλη εφη­με­ρίδα -«Το δράμα της ανώ­τα­της παι­δείας» και «Οι διε­θνείς αξιο­λο­γή­σεις των ΑΕΙ»- όπου περι­γρά­φε­ται αυτό το αλαλούμ. Δηλαδή, συμ­φώ­νη­σαν η Βουλή, τα κόμματα και δια­κό­σιοι πενήντα πέντε Βου­λευ­τές ψήφισαν τη μεγάλη μετα­βολή στην Παιδεία. Εν συνε­χεία, οι δια­κό­σιοι πενήντα πέντε Βου­λευ­τές ανα­τρά­πη­καν από εκατό πενήντα τέσ­σε­ρις Βου­λευ­τές, μεταξύ των οποίων υπήρχαν άτομα που ψήφισαν τον προη­γού­μενο νόμο μεταξύ των δια­κο­σίων πενήντα πέντε, δηλαδή οι ίδιοι Βου­λευ­τές ψήφισαν δύο φορές, υπέρ και κατά του νόμου. Μηδέ του Αρχηγού των ΑΝΕΛ εξαι­ρου­μέ­νου που ήταν τότε στη Νέα Δημο­κρα­τία.

Αυτό δεν έχει γίνει ξανά ποτέ στην ιστορία της χώρας ούτε και των άλλων χωρών. Άρα, λοιπόν, αυτό που δίνουμε στον κόσμο να κατα­λά­βει ότι πάμε να κάνουμε ένα σύστημα ανώ­τα­της παι­δείας απο­δε­κτό από όλους είναι θλιβερό, διότι φαί­νε­ται ότι δεν κάνουμε τίποτα, γιατί αυτή η πλειο­ψη­φία, όταν γίνει κυβέρ­νηση, έχει υπο­σχε­θεί να ανα­τρέ­ψει αυτά που εμείς κάνουμε σήμερα. Αυτό θα γίνει. Άρα, μηδέν δια μηδέν ίσον μηδέν. Στο τέλος, δηλαδή, μηδέν.

Κάποια στιγμή δεν πρέπει όλοι εδώ να προ­βλη­μα­τι­στούμε σχετικά με το τι θα γίνει με την ανώτατη παιδεία; Ήταν δια­κό­σιοι πενήντα πέντε –δεν ήταν τότε ο ΣΥΡΙΖΑ μεταξύ αυτών, το καταλαβαίνω- αλλά έστω και τώρα δεν έπρεπε να κάνει έναν διάλογο το Υπουρ­γείο Παι­δείας με όλους, να φέρει εδώ τους νόμους και να έχει μεγα­λύ­τε­ρες πλειο­ψη­φίες; Τι θα γίνει, δηλαδή; Θα κάνουμε ξανά νέα ιστορία και θα συνε­χί­ζε­ται στο διη­νε­κές αυτός ο παρα­λο­γι­σμός; Είναι πράγ­ματα τα οποία ξεφεύ­γουν από την κοινή λογική.

 Βεβαίως, είναι θλιβερό και το φαι­νό­μενο να βλέπει κανείς αλλε­πάλ­λη­λες τρο­πο­λο­γίες όχι μόνο των άλλων Υπουρ­γείων, αλλά και του Υπουρ­γείου Παι­δείας. Είναι δυνατόν το Υπουρ­γείο Παι­δείας να κάνει τρο­πο­λο­γίες επί του νόμου που φέρνει το ίδιο, σήμερα; Είναι, δηλαδή, σαν να λέμε ότι δεν πρόλαβε; Ας το έφερνε μετά από δυο εβδο­μά­δες, να το μελε­τή­σουν όλοι, να μελε­τή­σουν και τις τρο­πο­λο­γίες. Πώς θα γίνει, δηλαδή; Είναι δυνατόν να μου πείτε ότι διάβασε κανένας την τελευ­ταία τρο­πο­λο­γία που είδα εγώ ως Προ­ε­δρεύων; Εγώ του­λά­χι­στον την κοίταζα και προ­σπα­θούσα να κατα­λάβω τι λέει. Έτσι περνάνε τα νομο­σχέ­δια στη Βουλή;

Εγώ πραγ­μα­τικά εκπλήτ­το­μαι και εκφράζω έτσι –αν θέλετε- και την ανη­συ­χία μου, γιατί ξέρω ότι αυτά τα πράγ­ματα τα συμ­με­ρί­ζο­νται όλοι, αλλά δεν τα λέμε όλοι και, περισ­σό­τερο, δεν τα εφαρ­μό­ζουμε. Αν κάνουμε μια συζή­τηση ιδιαι­τέ­ρως μεταξύ μας έξω από την Αίθουσα, θα συμ­φω­νή­σουμε όλοι σε αυτά. Για ποιο λόγο δεν συμ­φω­νούμε μέσα στην Αίθουσα;

Ο χρόνος, κύριε Πρόεδρε, είναι πολύ λίγος για να ασχο­ληθώ με το νομο­σχέ­διο. Ήθελα απλώς να εκφράσω σκέψεις και ανη­συ­χία, αν θέλετε, γιατί ο δρόμος της τηλε­ο­πτι­κής δημο­κρα­τίας δεν είναι ο δρόμος που πρέπει να ακο­λου­θούμε. Πρέπει να ακο­λου­θή­σουμε τον δρόμο της κοι­νο­βου­λευ­τι­κής δημο­κρα­τίας και γνω­ρί­ζουμε όλοι ποιος είναι αυτός.»