Ελένη και Κάρολάιν κορίτσια της διπλανής πόρτας θύματα της έμφυλης βίας

Κάθε φορά που ακούμε κάποιο περι­στα­τικό τραγικό σχετικά με κάποια γυναίκα θύμα της έμφυλης βίας μας έρχο­νται στο μυαλό σκέψεις και κάνουμε συνειρ­μούς για το τι οδήγησε τον/τους δολο­φό­νους σε αυτό το σημείο ή ακόμα και τις γυναί­κες/θύματα της έμφυλης βίας να γίνουν θύματα τέτοιων κατα­στά­σεων.

Είναι η πλάνη της ελευ­θε­ρίας μέσα στον εγκλει­σμό των κατα­στά­σεων αυτών και της συνή­θειας που τους έγινε η «θηλιά» και στέρησε τη ζωή τους. Ο χαμός της Ελένης με στιγ­μά­τισε γιατί έγινε στον τόπο μου ένα τόσο ακραίο έγκλημα με μια φοι­τή­τρια που φοι­τούσε στο Πανε­πι­στή­μιο που φοίτησα κι εγώ. Μια κατά τα λοιπά ελεύ­θερη κοπέλα που η αντί­στασή της στους θύτες, της στέρησε το νήμα της ζωής με τον φρι­κτό­τερο τρόπο. Ο χαμός της Καρο­λάιν ήταν ένα πρό­σφατο χτύπημα για την κοι­νω­νία μας που απο­δει­κνύει ότι η έμφυλη βία βρί­σκε­ται παντού και δεν οριο­θε­τεί­ται σε κοι­νω­νικά περι­γράμ­ματα ή νόρμες.

Η Κάρο­λάιν ήταν μια νέα γυναίκα με μωρό ενώ η Ελένη μια νέα γυναίκα που επέλεξε να σπου­δά­σει και να μην κάνει οικο­γέ­νεια από νεαρή ηλικία. Η Ελένη αντι­στά­θηκε και βρέθηκε με σημάδια μάχης και μώλωπες στο σώμα και στο πρόσωπο, η Κάρο­λάιν αν και γνώριζε πολε­μι­κές τέχνες δεν αντι­στά­θηκε καθόλου και οι δύο όμως υπήρξαν θύματα της έμφυλης βίας.

Οδη­γού­μα­στε τελικά στο συμπέ­ρα­σμα ότι η έμφυλη βία έχει έναν κοινό παρα­νο­μα­στή, το θύμα να είναι γυναίκα. Το έγκλημα δεν έχει να κάνει με το ότι η μία κοπέλα ήταν παντρε­μένη ενώ η άλλη ζούσε μόνη της. Είχε να κάνει με τον θύτη ή τους θύτες που πιστεύ­ουν ότι έχουν το δικαί­ωμα ή την εξουσία στη ζωή του ανθρώ­που, στη ζωή του άλλου.

Έχουμε γαλου­χη­θεί με την σωστή παρά­δοση ότι μόνο ο Θεός έχει εξουσία πάνω στην ανθρώ­πινη ζωή και κανένας άλλος άνθρω­πος. Η δια­στροφή όμως των ανθρώ­πων και η έλλειψη παι­δείας έλλειψη πολι­τι­κών για την αντι­με­τώ­πιση της έμφυλης βίας και η στο­χο­ποί­ηση των γυναι­κών που επι­λέ­γουν ν’ αλλά­ξουν τη ζωή τους ή να χωρί­σουν μας φέρνει αντι­μέ­τω­πους με τα τραγικά συμ­βά­ντα όπως αυτά με την Ελένη και την Καρο­λάιν.

Η πολι­τεία θα πρέπει να προ­σα­να­το­λι­στεί ώστε να βοη­θή­σει τις γυναί­κες να διεκ­δι­κούν τα δικαιώ­ματά τους και να μπορούν να καταγ­γέλ­λουν χωρίς φόβο να στιγ­μα­τι­στούν τα περι­στα­τικά έμφυλης βίας. Οι γυναί­κες έχουν ιδιαί­τερη ιδιο­συ­γκρα­σία και πολλές φορές πάσχουν όπως και όλοι οι άνθρω­ποι με σύν­δρομα που τους απο­τρέ­πουν να ενα­ντιω­θούν στους θύτες τους, όπως το σύν­δρομο της Στοκ­χόλ­μης. Αυτό τις κάνει ευά­λω­τες απέ­να­ντι σε κάθε είδους αντί­σταση.

Με κάθε Ελένη ή κάθε Καρο­λάιν προ­σπα­θούμε να χαρα­κτη­ρί­σουμε το προφίλ της γυναί­κας θύματος έμφυλης βίας αλλά δεν υπάρχει. Δεν φταίνε τα κοι­νω­νικά χαρα­κτη­ρι­στικά. Δεν φταίει η εξω­τε­ρική ομορφιά ή η κατα­γωγή του θύματος ή του θύτη. Φταίει η έλλειψη αντί­λη­ψης της απο­δο­χής από το κοι­νω­νικό σύνολο ανθρώ­πων που έχουν υπο­βλη­θεί σε κακο­ποι­ή­σεις. Φταίει η αντί­ληψη ότι η γυναίκα πρέπει να είναι πάντα το θύμα γιατί αυτή φταίει. Η γυναίκα μάνα, φοι­τή­τρια, αθλή­τρια, πολι­τι­κός, ηθο­ποιός, καλ­λι­τέ­χνης, εργα­ζό­μενη κ.λπ. πάντα θα βρί­σκε­ται στο στό­χα­στρο και πάντα θα είναι το εύκολο θύμα.

Είναι πολύ­πλοκο το θέμα και δεν μπορεί να περιο­ρι­στεί σε λίγες αράδες. Όταν συνα­ντάμε γυναίκα να στέ­κε­ται και να αγω­νί­ζε­ται πάντα κάτι κακό έχουμε να σκε­φτούμε. Αυτή είναι η νοση­ρό­τητα της κοι­νω­νίας μας. Συνεπώς όσο υπάρ­χουν νοσηρές αντι­λή­ψεις για τις γυναί­κες και ελλι­πείς πολι­τι­κές για στήριξή τους άλλο τόσο θα υπάρ­χουν θύματα.

Ελένη Ν. Καρα­γιάννη

Απόφ. Τμ .Μεσο­γεια­κών Σπουδών Π.Α. Απόφ. ΕΠΠΑΙΚ & ΠΕΣΥΠ ΑΣΠΑΙΤΕ Ρόδου Αθλή­τρια Τριά­θλου.