Απόφαση του Αρείου Πάγου φέρνει τα πάνω κάτω στις καλοκαιρινές άδειες των εργαζομένων

Ειδι­κό­τερα, τον Άρειο Πάγο απα­σχό­λησε περί­πτωση τρα­πε­ζο­ϋ­παλ­λή­λου, ο οποίος κατά την τριετία 2005-2008 έλαβε τμήμα της θερινής του αδείας και όχι το σύνολο των προ­βλε­πο­μέ­νων ημερών (π.χ. το 2005 μόνο 14 ημέρες) και για τον λόγο αυτόν προ­σέ­φυγε στα δικα­στή­ρια. Οι αρε­ο­πα­γί­τες επι­κύ­ρω­σαν εφε­τειακή απόφαση, η οποία είχε επι­δι­κά­σει στον τρα­πε­ζο­ϋ­πάλ­ληλο τις δια­φο­ρές των ημερών που εργά­στηκε κατά την τριετία 2005-2008, προ­σαυ­ξη­μέ­νες κατά 100%.

Ειδι­κό­τερα, ο Άρειος Πάγος επι­ση­μαί­νει ότι σκοπός του Συντάγ­μα­τος (άρθρο 28) της διε­θνούς σύμ­βα­σης 52/1936 για τους κανόνες χορή­γη­σης αδειών μετ΄ απο­δο­χών, της ελλη­νι­κής εργα­τι­κής νομο­θε­σίας και των ευρω­παϊ­κών οδηγιών 93/104 και 2003/88, είναι «να εξα­σφα­λι­σθεί με τη χορή­γηση της ετήσιας άδειας η περιο­δική ανά­παυση και η ανα­νέ­ωση των σωμα­τι­κών και ψυχικών δυνά­μεων του εργα­ζο­μέ­νου για τη δια­τή­ρηση της σωμα­τι­κής και ψυχικής του υγείας».

Από τις δια­τά­ξεις αυτές «προ­κύ­πτει σαφώς ότι δεν επι­τρέ­πε­ται, ούτε με συμ­φω­νία μεταξύ του εργα­ζό­με­νου και του εργο­δότη, η μετα­φορά των ημερών της ετήσιας άδειας του πρώτου, που δεν του χορη­γή­θη­καν από τον εργο­δότη, στο επόμενο ή στα μεθε­πό­μενα έτη, με συνέ­πεια να είναι ανί­σχυρη (άκυρη) κατά τα άρθρα 174 και 180 του Αστικού Κώδικα τέτοια συμ­φω­νία και ο εργο­δό­της, ο οποίος δεν χορή­γησε πλήρη την κανο­νική άδεια στο μισθωτό του, κατά τη διάρ­κεια του έτους που αυτή αφορά, να είναι υπο­χρε­ω­μέ­νος, από το τέλος του αντί­στοι­χου έτους, να κατα­βά­λει σε αυτόν τις αντί­στοι­χες προς τις ημέρες αυτές απο­δο­χές αδείας, και μάλιστα με προ­σαύ­ξηση κατά 100% σε περί­πτωση υπαι­τιό­τη­τάς του, μη δυνά­με­νος να εκπλη­ρώ­σει τη συγκε­κρι­μένη υπο­χρέ­ωσή του προς το μισθωτό με τη χορή­γηση σ’ αυτόν των παρα­πάνω ημερών αδείας και τον συμ­ψη­φι­σμό αυτών προς το ανύ­παρ­κτο σύνολο ήδη συσ­σω­ρευ­μέ­νων ημερών άδειας περα­σμέ­νων ετών, που δεν του χορη­γή­θη­καν».

Ο Άρειος Πάγος διευ­κρι­νί­ζει ότι «η προ­σαύ­ξηση 100% αφορά μόνον στις απο­δο­χές και όχι στο επίδομα αδείας, αφού ο νόμος ανα­φέ­ρε­ται ρητά στις απο­δο­χές αδείας και όχι στο επίδομα».

Τέλος, η δικα­στική απόφαση ανα­φέ­ρει ότι για τη θεμε­λί­ωση της αξίωσης του μισθω­τού προς λήψη τής κατά 100% προ­σαύ­ξη­σης, απαι­τεί­ται υπαι­τιό­τητα του εργο­δότη, έστω και σε βαθμό ελαφράς αμέ­λειας, η οποία υπάρχει όταν ο μισθω­τός ζήτησε την άδεια και ο εργο­δό­της δεν του την χορή­γησε.