Ημεδαπή που έχτισε σε ξένο ακίνητο και εκμεταλλεύτηκε την οικοδομή διατάσσεται για την απόδοσή του

Με απόφαση που εξέδωσε το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου δια­τά­χθηκε μια ημεδαπή να απο­δώ­σει ακίνητο με την επ’ αυτού οικο­δομή που ανή­γειρε αλλά και να απο­ζη­μιώ­σει αδρά την ενά­γουσα αφού το έχτισε και το εκμε­ταλ­λεύ­τηκε σε ακίνητό της!

Στη Σύμη υφί­στα­ται οικό­πεδο με εντός αυτού διώροφη ανα­πα­λαιω­μένη οικο­δομή – κατοι­κία, συνο­λι­κού εμβαδού οικο­πέ­δου καλυμ­μέ­νου και ακα­λύ­πτου 90 τ.μ.. Ανα­φο­ρικά με το ακίνητο και το ιδιο­κτη­σιακό του καθε­στώς υπήρχε και στο παρελ­θόν αντι­δι­κία και αμφι­σβή­τηση μεταξύ των δια­δί­κων, η οποία επελύθη τo 2015 με απόφαση του Δικα­στη­ρίου (τακτική δια­δι­κα­σία), η οποία εξεδόθη επί αγωγής της ενά­γου­σας κατά της ενα­γο­μέ­νης και του πατέρα της τελευ­ταίας.

Η απόφαση κατέστη αμε­τά­κλητη κατόπιν απόρ­ρι­ψης της ασκη­θεί­σας έφεσης και αναί­ρε­σης ενα­ντίον της.

Με την αμε­τά­κλητη πλέον απόφαση ανα­γνω­ρί­στηκε ότι η ενά­γουσα απέ­κτησε την απο­κλει­στική κυριό­τητα του επι­δί­κου ακι­νή­του με έκτακτη χρη­σι­κτη­σία και δια­τά­χθηκε η διόρ­θωση της εσφαλ­μέ­νης εγγρα­φής στα βιβλία του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Γρα­φείου Σύμης.

Βάσει της ως άνω από­φα­σης διορ­θώ­θηκε η αρχική εγγραφή στο κτη­μα­το­λο­γικό φύλλο του ακι­νή­του, ώστε πλέον βάσει διορ­θω­τι­κής εγγρα­φής η ενά­γουσα ανα­γνω­ρί­στηκε κυρία με αιτία κτήσης τη χρη­σι­κτη­σία επί του επι­δί­κου ακι­νή­του κατά ποσοστό 100/100 πλήρους κυριό­τη­τας, αφαι­ρου­μέ­νου συγ­χρό­νως, δυνάμει ομοίως διορ­θω­τι­κής εγγρα­φής, του εσφαλ­μέ­νως ανα­γρα­φό­με­νου ποσο­στού εκ 100/100 της ενα­γο­μέ­νης.

Βάσει των ανωτέρω ανα­φε­ρο­μέ­νων, το ζήτημα της κυριό­τη­τας και κατά συνέ­πεια το αίτημα περί ανα­γνώ­ρι­σης της κυριό­τη­τας της ενά­γου­σας επί του επι­δί­κου ακι­νή­του καλύ­πτε­ται από το δεδι­κα­σμένο.

Έκτοτε, και παρά την ανα­γνώ­ριση αμε­τα­κλή­τως διά δικα­στι­κής απο­φά­σεως της πλήρους κυριό­τη­τας της ενά­γου­σας.η ενα­γό­μενη δεν έχει απο­δώ­σει στην τελευ­ταία το επίδικο ακίνητο, συμ­μορ­φού­μενη οικειο­θε­λώς προς την ουσια­στική δικα­στική κρίση.

Αντι­θέ­τως, παρά το γεγονός ότι ήδη από το έτος 2008, η ενά­γουσα εκκί­νησε δικα­στι­κές ενέρ­γειες ενα­ντίον του πατέρα της ενα­γο­μέ­νης και της ίδιας της ενα­γο­μέ­νης για τη δια­φύ­λαξη και την ανα­γνώ­ριση του δικαιώ­μα­τος της κυριό­τη­τάς της επί του επι­δί­κου, ο πατέρας της ενα­γό­με­νης πρώτος και εν συνε­χεία η ίδια η ενα­γό­μενη, συνέ­χι­σαν να χρη­σι­μο­ποιούν το ακίνητο και να διε­νερ­γούν σε αυτό εργα­σίες ανέ­γερ­σης οικο­δο­μής.

Το Δικα­στή­ριο έκρινε ότι πρέπει να υπο­χρε­ω­θεί η ενα­γό­μενη και κάθε τρίτος, που κατέχει στο όνομά της ή έλκει δικαιώ­ματα από αυτή, να απο­δώ­σει στην ενά­γουσα ως κυρία το ως άνω επίδικο ακίνητο κατά νομή και κατοχή.

Περαι­τέρω, ανε­ξαρ­τή­τως της έκβασης των προ­γε­νέ­στε­ρων επι­μέ­ρους δικα­στι­κών ερίδων των δια­δί­κων, η ενα­γό­μενη όπως κρίθηκε, τελούσε σε βέβαιη γνώση της αμφι­σβή­τη­σης του ιδιο­κτη­σια­κού καθε­στώ­τος του επι­δί­κου ακι­νή­του εκ μέρους της ενά­γου­σας, κατά τρόπον, ώστε να καθί­στα­ται επι­σφα­λής οια­δή­ποτε ενέρ­γεια, ανέ­γερση και εργασία επί αυτού.

Η ενα­γό­μενη άρχισε ήδη από το έτος 2013 να προ­βαί­νει σε εργα­σίες επί του επι­δί­κου ακι­νή­του, ενώ εκκρε­μούσε η αγωγή για την ανα­γνώ­ριση της κυριό­τη­τας της ενά­γου­σας, εκμε­ταλ­λευό­μενη και την απόρ­ριψη αιτή­σεως παροχής προ­σω­ρι­νής δικα­στι­κής προ­στα­σίας.

Το ακίνητο δε αυτό εξα­κο­λου­θεί να το κατέχει έως σήμερα, τελώ­ντας σε γνώση της μη ύπαρξης δικαιώ­μα­τός της προς τούτο, επω­φε­λού­μενη από τη χρήση και εκμε­τάλ­λευσή του και εξοι­κο­νο­μώ­ντας τη δαπάνη μίσθω­σης έτερου αντί­στοι­χου ακι­νή­του στην συγκε­κρι­μένη τοπο­θε­σία και με τα συγκε­κρι­μένα χαρα­κτη­ρι­στικά, προς αντί­στοιχη ζημία της ενά­γου­σας, η οποία συνί­στα­ται στην αδυ­να­μία εκμε­τάλ­λευ­σης διά της εκμί­σθω­σής του σε τρίτους.

Το δικα­στή­ριο έτσι υπο­χρε­ώ­νει την ενα­γό­μενη και κάθε τρίτο που κατέχει στο όνομά της ή έλκει δικαιώ­ματα από αυτή, να απο­δώ­σει στην ενά­γουσα, ως κυρία, το επίδικο ακίνητο κατά νομή και κατοχή.

Κηρύσ­σει την απόφαση προ­σω­ρινά εκτε­λε­στή ως προς την αμέσως ανωτέρω κατα­ψη­φι­στική της διάταξη και υπο­χρε­ώ­νει την ενα­γό­μενη, να κατα­βά­λει στην ενά­γουσα το συνο­λικό ποσό των 42.000 ευρώ, με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής και έως ολο­σχε­ρούς εξο­φλή­σεως.

Κηρύσ­σει μάλιστα την απόφαση εν μέρει προ­σω­ρινά εκτε­λε­στή για το ποσό των 24.000 ευρώ ως προς την αμέσως ανωτέρω διάταξή της.

Υπο­χρε­ώ­νει παρα­πέρα την ενα­γό­μενη, για την ανα­φε­ρό­μενη στο ιστο­ρικό αιτία, να κατα­βά­λει στην ενά­γουσα το ποσό των 700 ευρώ για κάθε μήνα, αρχής γενο­μέ­νης από το μήνα Ιούλιο του έτους 2022 μέχρι και την έκδοση της παρού­σας από­φα­σης, ήτοι το ποσό των 15.400 ευρώ, με το νόμιμο τόκο από τη λήξη κάθε μήνα που παρα­κρα­τεί το ακίνητο έως την εξό­φληση.

Η ενά­γουσα εκπρο­σω­πή­θηκε από τους κ.κ. Δημήτρη Γεωργά και Γιασεμώ Καρα­γιάννη.