«Μια σταγόνα ροδιακής ιστορίας»… Ξαναβρίσκουμε τις “χαμένες γειτονιές” στο διαδίκτυο!

Τους τε­λευ­ταί­ους μήνες, κάθε Κυ­ρια­κή, οι λά­τρεις της το­πι­κής μας ιστο­ρί­ας -μι­κροί και με­γά­λοι- δί­νουν ρα­ντε­βού στο κα­νά­λι «Μια στα­γό­να Ρο­δια­κής Ιστο­ρί­ας», όπου κάθε φορά έχουν την ευ­και­ρία να πα­ρα­κο­λου­θή­σουν ένα νέο ιστο­ρι­κό θέμα που αφορά στο νησί!

Η αξιό­λο­γη αυτή πρω­το­βου­λία και ιδέα, ανή­κει στο κ. Γιώρ­γο Τζε­δά­κη, κι­νη­μα­το­γρα­φι­στή, συν­δη­μιουρ­γό της «Ρο­δια­κής Ται­νιο­θή­κης», υπεύ­θυ­νο λει­τουρ­γί­ας του κι­νη­μα­το­γρα­φι­κού ερ­γα­στη­ριού «Cine Chevalier» του Κοι­νω­φε­λούς Ιδρύ­μα­τος Υπο­τρο­φιών Εμμ. και Μ. Στα­μα­τί­ου και αντι­πρό­ε­δρο του Εκ­παι­δευ­τι­κού Ομί­λου «Cine – Εκ­παί­δευ­ση», και με αφορ­μή το και­νούρ­γιο ιστο­ρι­κό επει­σό­διο στο youtube κα­νά­λι «Μια Στα­γό­να Ρο­δια­κής ιστο­ρί­ας» με τίτλο «Τα Μα­ρά­σια της Ρόδου – οι χα­μέ­νες γει­το­νιές», μί­λη­σε στη «δ».

“Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα πρό­κει­ται για ένα λο­γι­κό επα­κό­λου­θο της μα­κράς και συ­νε­χι­ζό­με­νης ενα­σχό­λη­σής μου με τον κι­νη­μα­το­γρά­φο και την ιστο­ρία του τόπου μας. Να σας υπεν­θυ­μί­σω λοι­πόν ότι η «Ρο­δια­κή Ται­νιο­θή­κη», η σειρά ιστο­ρι­κών ντο­κι­μα­ντέρ με­γά­λου μή­κους, πα­ρα­γω­γής του κι­νη­μα­το­γρα­φι­κού ερ­γα­στη­ρί­ου «Cine Chevalier» του Κοι­νω­φε­λούς Ιδρύ­μα­τος Εμμ. & Μ Στα­μα­τί­ου, απα­ριθ­μεί ήδη τρεις ται­νί­ες, («Ο Γιώρ­γος Σε­φέ­ρης στα χνά­ρια της Δω­ρι­κής Κρή­νης», «Σά­μου­ελ Μο­ντιά­νο -Η απο­στο­λή -Από τη Ρόδο στο Άου­σβιτς», και «Το Κον­τσε­ντρα­μέ­ντο της Ρόδου -Κρυ­φο­μι­λώ­ντας με τη λευ­τε­ριά») και ευ­ελ­πι­στού­με μέσα στο 2021 να πα­ρου­σιά­σου­με και την τέ­ταρ­τη ται­νία, με θέμα τον Φώτη Κό­ντο­γλου και την αγιο­γρά­φη­ση του ιστο­ρι­κού ναού του Ευαγ­γε­λι­σμού της Θε­ο­τό­κου. Όλα αυτά μπο­ρεί κα­νείς να τα πα­ρα­κο­λου­θή­σει δω­ρε­άν και μά­λι­στα υπο­τι­τλι­σμέ­να σε πολ­λές γλώσ­σες, στην ιστο­σε­λί­δα του Ιδρύ­μα­τος Στα­μα­τί­ου (emstamatiou.gr). Η αφορ­μή βέ­βαια για να ξε­κι­νή­σω αυτό το ιστο­ρι­κό κα­νά­λι στο youtube ήταν το γε­γο­νός της παν­δη­μί­ας, το οποίο είχε ως απο­τέ­λε­σμα να μην έχω την δυ­να­τό­τη­τα να βρί­σκο­μαι δια ζώσης με τα πρό­σω­πα που απαρ­τί­ζουν το «Cine Chevalier», τους πο­λύ­τι­μους δη­λα­δή συ­νερ­γά­τες μου στο δύ­σκο­λο και απαι­τη­τι­κό έργο της δη­μιουρ­γί­ας της «Ρο­δια­κής Ται­νιο­θή­κης». Έπρε­πε λοι­πόν να βρω έναν τρόπο για να συ­νε­χί­σω να δη­μιουρ­γώ κι­νη­μα­το­γρα­φι­κά έστω και μόνος μου. Ο τρό­πος βρέ­θη­κε και είναι η πα­ρα­γω­γή αυτών των ολι­γό­λε­πτων βί­ντεο που απαρ­τί­ζουν την ιστο­ρι­κή σειρά «Μια στα­γό­να Ρο­δια­κής ιστο­ρί­ας»”.

Όπως ανέ­φε­ρε στη «δη­μο­κρα­τι­κή», οι λόγοι για τους οποί­ους δη­μιουρ­γεί αυτά τα βί­ντεο είναι πε­ρισ­σό­τε­ροι από ένας. “Όπως θα έχετε δια­πι­στώ­σει βλέ­πο­ντας τα επει­σό­δια της σει­ράς, τα μικρά αυτά βί­ντεο λει­τουρ­γούν ως «οπτι­κές νύ­ξεις», θί­γο­ντας ακρο­θι­γώς τα ιστο­ρι­κά, πο­λι­τι­στι­κά και οι­κο­λο­γι­κά θέ­μα­τα του τόπου μας, χωρίς να ανα­λώ­νο­νται σε πολ­λές λε­πτο­μέ­ρειες. Ως πρω­ταρ­χι­κό στόχο και λει­τουρ­γία έχουν να δια­τη­ρούν τα θέ­μα­τα στην επι­και­ρό­τη­τα, αφε­νός για να μην ξε­χα­στούν και αφε­τέ­ρου γιατί όσο κρύ­βου­με τα προ­βλή­μα­τα, τόσο θα κα­θί­στα­ται ολο­έ­να και δυ­σκο­λό­τε­ρη η επί­λυ­σή τους στο μέλ­λον. Θέλω ακόμη μέσα από αυτή την προ­σπά­θεια να δώσω ένα έναυ­σμα στους συ­μπο­λί­τες μου, να βγουν έξω και να ανα­κα­λύ­ψουν ξανά το νησί μας, πα­ρου­σιά­ζο­ντας γνω­στά θέ­μα­τα όπως δεν τα έχουν ποτέ ξα­να­δεί, ανα­δει­κνύ­ο­ντας τα μέσα από μια φρέ­σκια και πρω­τό­τυ­πη ματιά. Υπάρ­χει ακόμη μια πα­ρά­με­τρος που πρέ­πει να λά­βε­τε υπόψη σας. Θεωρώ ότι τα μικρά και εύ­λη­πτα αυτά βί­ντεο, απο­τε­λούν έναν δια­φο­ρε­τι­κό τρόπο για να προ­σεγ­γί­σει κα­νείς τη νε­ο­λαία μας, η οποία δύ­σκο­λα θα ανοί­ξει ένα βι­βλίο το­πι­κής ιστο­ρί­ας ή θα πα­ρα­κο­λου­θή­σει ένα ιστο­ρι­κό ντο­κι­μα­ντέρ με­γά­λου μή­κους. Αντί­θε­τα είναι πολύ πιο εύ­κο­λο, ακόμη και από απλή πε­ριέρ­γεια, να πα­τή­σει κα­νείς το πλή­κτρο για να ανοί­ξει ένα ολι­γό­λε­πτο βί­ντεο και να λάβει κά­ποιες βα­σι­κές πλη­ρο­φο­ρί­ες για τον τόπο που ζει. Του δί­νου­με λοι­πόν το οπτι­κό ερέ­θι­σμα και στη συ­νέ­χεια βέ­βαια μπο­ρεί αν θέλει να εμ­βα­θύ­νει ανα­τρέ­χο­ντας στις ιστο­ρι­κές πηγές. Τέλος υπάρ­χει και άλλος ένας στό­χος πίσω από αυτές τις δη­μιουρ­γί­ες, ο οποί­ος σχε­τί­ζε­ται με τη λε­γό­με­νη «δη­μο­σιο­γρα­φία των πο­λι­τών» ή αλ­λιώς «συμ­με­το­χι­κή δη­μο­σιο­γρα­φία». Αυτό το είδος δη­μο­σιο­γρα­φί­ας ανα­πτύσ­σε­ται με γορ­γούς ρυθ­μού σε ολό­κλη­ρο τον κόσμο με τη βο­ή­θεια της τε­χνο­λο­γί­ας και των ερ­γα­λεί­ων του δια­δι­κτύ­ου (social media, like, share, hashtag κτλ). Ασκεί­ται από ενερ­γούς πο­λί­τες και δρα επι­κου­ρι­κά και πα­ράλ­λη­λα με τη μα­χό­με­νη δη­μο­σιο­γρα­φία των επαγ­γελ­μα­τιών δη­μο­σιο­γρά­φων, διευ­κο­λύ­νο­ντας με αυτό τον τρόπο τη ροή της εί­δη­σης και συμ­βάλ­λο­ντας σε μια πε­ρισ­σό­τε­ρο αμ­φί­δρο­μη επι­κοι­νω­νία με τον σύγ­χρο­νο πο­λί­τη», ανέ­φε­ρε ο κ. Τζε­δά­κης.

Ως προς τις θε­μα­τι­κές που έχει επι­λέ­ξει και με ποιο κρι­τή­ριο γί­νε­ται αυτή η επι­λο­γή, λέει ότι μάλ­λον τα θέ­μα­τα… Βρί­σκουν τον ίδιο παρά ο ίδιος τα θέ­μα­τα!

“Θα μπο­ρού­σα να πω ότι δεν είμαι εγώ αυτός που βρί­σκει τα θέ­μα­τα αλλά είναι τα ίδια τα θέ­μα­τα που «βρί­σκουν» εμένα, καθώς στην κυ­ριο­λε­ξία σκο­ντά­φτω πάνω τους! Κάθε ση­μείο της Ρόδου μας κρύ­βει και μια πλού­σια ιστο­ρία, επο­μέ­νως αυτό που απλά χρειά­ζε­ται είναι το «μάτι» για να το αντι­λη­φθεί κα­νείς και στη συ­νε­χεία η διά­θε­ση να ασχο­λη­θεί με αυτό. Προ­σω­πι­κά και σε ένα βαθμό, θεωρώ ως προ­σω­πι­κό μου χρέος ως ενερ­γός πο­λί­της, να συμ­βάλ­λω με το δικό μου τρόπο, στην κα­τα­γρα­φή και διά­σω­ση της μνή­μης και στη με­τά­δο­σή της στις νέες γε­νιές. Μέχρι τώρα μέσα από τη σειρά «Μια στα­γό­να Ρο­δια­κής ιστο­ρί­ας» έχου­με τα­ξι­δέ­ψει σε διά­φο­ρες το­πο­θε­σί­ες και ιστο­ρι­κές πε­ριό­δους, όπως στην Ελ­λη­νι­στι­κή γέ­φυ­ρα (μια από τις αρ­χαιό­τε­ρες γέ­φυ­ρες της Ελ­λά­δας που βρί­σκε­ται ακόμη σε χρήση), στη πε­ρί­φη­μη «Δω­ρι­κή Κρήνη» στους πρό­πο­δες της Φι­λε­ρή­μου, στον Αλευ­ρό­μυ­λο Samica, στο Εθνι­κό Θέ­α­τρο, στην Ακρό­πο­λη της Ρόδου, στη Νε­κρό­πο­λη του Ρο­δι­νιού, στο ρέμα του πάρ­κου του Ρο­δι­νιού (του αρ­χαιό­τε­ρου πάρ­κου στην Ευ­ρώ­πη), στη Ρο­δια­κή Έπαυ­λη, στην Ιτα­λι­κή Κη­πού­πο­λη και στο νέο επει­σό­διο θα πραγ­μα­το­ποι­ή­σου­με μαζί ένα νο­σταλ­γι­κό τα­ξί­δι στις «χα­μέ­νες γει­το­νιές» μας, στα Μα­ρά­σια δη­λα­δή της Ρόδου. “Όπως προ­α­νέ­φε­ρα, έχου­με το προ­νό­μιο να ζούμε σε ένα τόπο από τον οποίο δεν πρό­κει­ται ποτέ να μας λεί­ψουν τα θέ­μα­τα”.

To κα­νά­λι της «Μια στα­γό­να Ρο­δια­κής ιστο­ρί­ας» στο youtube κερ­δί­ζει όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρο φα­να­τι­κούς χρή­στες, αφού πα­ρου­σιά­ζει εν­δια­φέ­ρου­σες πτυ­χές της νε­ό­τε­ρης ιστο­ρί­ας του νη­σιού. Είναι πραγ­μα­τι­κά πολύ εύ­κο­λο να το πα­ρα­κο­λου­θή­σει κα­νείς και μπο­ρεί να γίνει με δύο τρό­πους. Αρκεί να με­τα­βεί στο YOUTUBE και να πλη­κτρο­λο­γή­σει «Μια στα­γό­να Ρο­δια­κής ιστο­ρί­ας» που είναι και ο τί­τλος του κα­να­λιού(https://www.youtube.com/channel/UCV1PU_RAXZ2dg2JX7OkYhYg). Μπο­ρεί αν το επι­θυ­μεί να κάνει και εγ­γρα­φή στο κα­νά­λι για να μπο­ρεί να πα­ρα­κο­λου­θεί άμεσα κάθε νέο επει­σό­διο που θα προ­στί­θε­ται. Ένας άλλος τρό­πος για να δει κα­νείς τα βί­ντεο είναι μέσα από το προ­σω­πι­κό του προ­φίλ (george tzedakis) στο FACEBOOK (#stagonarodiakisistorias).