Συμπληρωματική απολογία έδωσε ο Ευάγγελος Κουλιανός για την δολοφονία του πατέρα του Γιώργου Καριώτη!

Κατο­νό­μασε ως δράστη συγ­γε­νικό του πρόσωπο

Συμπλη­ρω­μα­τική απο­λο­γία έδωσε χθες ενώπιον της ανα­κρί­τριας του Θερινού Τμή­μα­τος του Πρω­το­δι­κείου Ρόδου ο Ευάγ­γε­λος Κου­λια­νός του Σπύρου, 40 ετών κατη­γο­ρού­με­νος για την δολο­φο­νία του 75χρονου πατέρα του Γιώργου Καριώτη τον περα­σμένο Ιούνιο στη Μεσαιω­νική Πόλη.

Ο 40χρονος που μετήχθη από τις φυλακές όπου κρα­τεί­ται προ­σω­ρινά κλήθηκε, όπως έγραψε η «δημο­κρα­τική» σε συμπλη­ρω­μα­τική ανά­κριση σε εκτέ­λεση σχε­τι­κής παραγ­γε­λίας που έδωσε το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου.

Το δικα­στικό συμ­βού­λιο, έκρινε ότι θα πρέπει να διε­νερ­γη­θούν κι άλλες ανα­κρι­τι­κές πράξεις και συγκε­κρι­μένα έλεγχος γενε­τι­κού υλικού (DNA).

Απο­λο­γού­με­νος παρου­σία του συνη­γό­ρου του κ. Δήμου Μουτάφη επε­σή­μανε εισα­γω­γικά πως η έκθεση πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης, επι­βε­βαιώ­νει πλήρως τους ισχυ­ρι­σμούς του ότι δεν έχει οποια­δή­ποτε σχέση με την δολο­φο­νία του πατέρα του.

Ειδι­κό­τερα όπως προ­κύ­πτει ρητά από τα ευρή­ματα και συμπε­ρά­σματα αυτής και κατά εξε­τα­σθέν πει­στή­ριο:

1. Στον σάκο που έφερε μαζί του την ημέρα που βρήκε τον πατέρα του νεκρό στην οικία του, βρέθηκε στην εξω­τε­ρική επι­φά­νεια αυτού κηλίδα αίματος, ο γενε­τι­κός τύπος της οποίας συνάδει με αυτόν του πατέρα του.

Οπως ανέφερε στην απο­λο­γία του ενώπιον του ανα­κρι­τική και επι­βε­βαιώ­νε­ται και από την υπ’ αρ. 3022/9/22-2086-ε έκθεση πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης του τμή­μα­τος ανά­λυ­σης βιο­λο­γι­κών υλικών, η ύπαρξη της ανωτέρω κηλίδας οφεί­λε­ται στην επαφή που είχε ο εν λόγω σάκος με εμπο­τι­σμένη με αίμα του πατέρα του πετσέτα, όταν ενα­πό­θεσε αυτή πάνω στον κατα­ψύ­κτη, κατά την άφιξή του στην οικία του και μέσα στο σοκ που υπέστη από την εικόνα που αντί­κρισε. Ως εκ τούτου, όπως είπε, η εύρεση του γενε­τι­κού υλικού του πατέρα του στον σάκο του, ήταν απο­λύ­τως δικαιο­λο­γη­μένη, λόγω της ενα­πό­θε­σης αυτού σε σημείο που απο­δε­δειγ­μένα έφερε το αίμα του.

Επε­σή­μανε δε ότι εάν ήταν ο δολο­φό­νος του πατέρα του, είναι προ­φα­νές και αυτο­νό­ητο ότι θα είχε εξα­φα­νί­σει κάθε στοι­χείο που θα έφερε σημεία και ενδεί­ξεις του εγκλή­μα­τος. Και προ­φα­νώς ένας κόκ­κι­νος λεκές αίματος, πάνω σε έναν κίτρινο σάκο, είναι το πρώτο στοι­χείο που θα φρό­ντιζε να εξα­φα­νί­σει ένας δολο­φό­νος. Αντι­θέ­τως, όπως είπε, την προ­φα­νώς επόμενη ημέρα μετά τον θάνατο του πατέρα του επι­σκέ­φθηκε την οικία του, έχοντας τον εν λόγω σάκο μαζί του, πράγμα που φυσικά δεν θα έκανε εάν είχε οποια­δή­ποτε εμπλοκή με την υπόθεση.

2. Στα γάντια που ευρέ­θη­σαν μέσα στον σάκο του, βρέθηκε απο­κλει­στικά και μόνο δικό του γενε­τικό υλικό και όχι γενε­τικό υλικό του πατέρα του. Είναι όμως προ­φα­νές ότι εάν είχε οποια­δή­ποτε σχέση με την απο­δι­δό­μενη πράξη, το πρώτο στοι­χείο το οποίο θα έφερε γενε­τικό υλικό του δολο­φο­νη­θέ­ντος πατρός του, θα ήταν τα γάντια που θα έφερε. Το γεγονός αυτό επι­ση­μάν­θηκε και από την Εισαγ­γε­λική Πρόταση όπου χαρα­κτη­ρι­στικά ανα­φέ­ρε­ται ότι: «ο κατη­γο­ρού­με­νος δεν θα παρέ­λειπε να τελέσει την πράξη του φορώ­ντας γάντια, ώστε να μην αφήνει ίχνη πάνω στα μέσα του εγκλή­μα­τος… Στο συμπέ­ρα­σμα ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος φορούσε γάντια κατά τη διά­πραξη της πράξης του προ­κύ­πτει από τα εξής στοι­χεία α) στα νύχια του θύματος ….. αν ο δράστης δεν φορούσε γάντια θα έπρεπε να προσ­διο­ρί­ζε­ται και ο δικός του γενε­τι­κός τύπος… αν ο δράστης προ­έ­βαινε στην εγκλη­μα­τική του πράξη με γυμνά χέρια θα ‘άφηνε γενε­τικά αξιο­ποι­ή­σιμα δείγ­ματα τόσο πάνω στο θύμα…».

Πλην όμως η εξέταση αυτή απέ­δειξε ότι ουδέν γενε­τικό υλικό βρέθηκε, γεγονός που κατα­τεί­νει στο συμπέ­ρα­σμα ότι αυτά δεν χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­καν σε καμία απο­λύ­τως ενέρ­γεια ενα­ντίον του.

3. Στο που­κά­μισο και στο κομμάτι αυτού που βρέ­θη­καν να φέρουν αίμα του πατέρα του, δεν βρέθηκε κανένα ίχνος δικού του γενε­τι­κού υλικού, γεγονός που φυσικά απο­δει­κνύει ότι ποτέ δεν ήρθε σε επαφή με τα ανωτέρω στοι­χεία του εγκλή­μα­τος.

Επε­σή­μανε ακόμη πως μετά την ψυχική συντριβή που υπέστη από την βάναυση δολο­φο­νία του πατέρα του, βρέθηκε προ­φυ­λα­κι­σμέ­νος για ένα έγκλημα που δεν έκανε και το οποίο δεν είχε κανένα λόγο να το κάνει.

Υπο­στή­ριξε ότι ουδείς έως και σήμερα, ούτε καν οι ίδιες οι διω­κτι­κές αρχές, δεν του κατα­λό­γι­σαν το οποιο­δή­ποτε κίνητρο θα τον ωθούσε σε μία τόσο απο­τρό­παιη πράξη.

Αντι­θέ­τως, πληθώρα μαρ­τύ­ρων κατο­νό­μασε ρητά συγ­γε­νικό του πρόσωπο ως το άτομο που έτρεφε μίσος για τον πατέρα του, είχε έρθει σε ανοικτή σύγκρουση μαζί του, είχε κατη­γο­ρη­θεί στις αρχές για δια­κί­νηση ναρ­κω­τι­κών ουσιών από τον πατέρα του και είχε δηλώσει ενώπιον μάρτυρα ότι θέλει να τον σκο­τώ­σει και να του κάνει κακό.

Ισχυ­ρί­στηκε ακόμη πως όπως προ­κύ­πτει από την υπο­βλη­τική αναφορά της Ασφα­λειας Ρόδου, επ’ αυτής τέθηκε σημεί­ωση της Εισαγ­γε­λέως Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, ώστε οι ένορκες κατα­θέ­σεις που ελή­φθη­σαν από εκείνον όταν είχε ακόμα την ιδιό­τητα του μάρτυρα να τεθούν στο αρχείο. Εντού­τοις κατά παρά­βαση της διά­τα­ξης του άρθρου 105 παρ. 3 ΚΠΔ και 244 παρ. 3 ΚΠΔ και ενώ κατά την λήψη αυτών δεν τηρή­θηκε κανένα δικο­νο­μικό του δικαί­ωμα ως υπόπτου ή κατη­γο­ρου­μέ­νου, στο σύνολο των κατα­θέ­σεων των αστυ­νο­μι­κών, γίνεται σαφής και ευθεία αναφορά στα όσα κατέ­θετε ενώπιόν τους, με αντί­στοιχο σχο­λια­σμό τους περί της βασι­μό­τη­τας ή μη των ισχυ­ρι­σμών του και των ενδεί­ξεων της ενοχής του που πηγά­ζουν από αυτές.

Επι­πλέον παρά­νομη, χαρα­κτη­ρί­ζει και την χρήση καμερών ασφα­λείας ως απο­δει­κτι­κών μέσων αφού από κανένα έγγραφο δεν προ­κύ­πτει η νόμιμη έγκριση αυτών από την Αρχή Προ­στα­σίας Προ­σω­πι­κών Δεδο­μέ­νων.

Υπο­στη­ρί­ζει ακόμη πως ενώ βρι­σκό­ταν υπό τον πόνο και την θλίψη της απώ­λειας του πατέρα του, ελάμ­βανε συγκε­χυ­μέ­νες πλη­ρο­φο­ρίες ότι γνωστοί σε εκείνον μάρ­τυ­ρες κατέ­θε­σαν ότι τον άκουσαν να συνο­μι­λεί μαζί του.

Ανα­φέ­ρε­ται ως στοι­χείο ότι βρέθηκε δακτυ­λικό του απο­τύ­πωμα στο πόδι ενός κρε­βα­τιού ενώ κάτι τέτοιο δεν δικαιο­λο­γεί­ται από τις επι­σκέ­ψεις του στην οικία, είπε προ­σθέ­το­ντας όμως ότι τα απο­τυ­πώ­ματά του ήταν δικαιο­λο­γη­μένο και ανα­με­νό­μενο να βρί­σκο­νται παντού.