Συμπληρωματική απολογία έδωσε ο Ευάγγελος Κουλιανός για την δολοφονία του πατέρα του Γιώργου Καριώτη!

Κα­το­νό­μα­σε ως δρά­στη συγ­γε­νι­κό του πρό­σω­πο

Συ­μπλη­ρω­μα­τι­κή απο­λο­γία έδωσε χθες ενώ­πιον της ανα­κρί­τριας του Θε­ρι­νού Τμή­μα­τος του Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου ο Ευάγ­γε­λος Κου­λια­νός του Σπύ­ρου, 40 ετών κα­τη­γο­ρού­με­νος για την δο­λο­φο­νία του 75χρο­νου πα­τέ­ρα του Γιώρ­γου Κα­ριώ­τη τον πε­ρα­σμέ­νο Ιού­νιο στη Με­σαιω­νι­κή Πόλη.

Ο 40χρο­νος που με­τή­χθη από τις φυ­λα­κές όπου κρα­τεί­ται προ­σω­ρι­νά κλή­θη­κε, όπως έγρα­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή» σε συ­μπλη­ρω­μα­τι­κή ανά­κρι­ση σε εκτέ­λε­ση σχε­τι­κής πα­ραγ­γε­λί­ας που έδωσε το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου.

Το δι­κα­στι­κό συμ­βού­λιο, έκρι­νε ότι θα πρέ­πει να διε­νερ­γη­θούν κι άλλες ανα­κρι­τι­κές πρά­ξεις και συ­γκε­κρι­μέ­να έλεγ­χος γε­νε­τι­κού υλι­κού (DNA).

Απο­λο­γού­με­νος πα­ρου­σία του συ­νη­γό­ρου του κ. Δήμου Μου­τά­φη επε­σή­μα­νε ει­σα­γω­γι­κά πως η έκ­θε­ση πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης, επι­βε­βαιώ­νει πλή­ρως τους ισχυ­ρι­σμούς του ότι δεν έχει οποια­δή­πο­τε σχέση με την δο­λο­φο­νία του πα­τέ­ρα του.

Ει­δι­κό­τε­ρα όπως προ­κύ­πτει ρητά από τα ευ­ρή­μα­τα και συ­μπε­ρά­σμα­τα αυτής και κατά εξε­τα­σθέν πει­στή­ριο:

1. Στον σάκο που έφερε μαζί του την ημέρα που βρήκε τον πα­τέ­ρα του νεκρό στην οικία του, βρέ­θη­κε στην εξω­τε­ρι­κή επι­φά­νεια αυτού κη­λί­δα αί­μα­τος, ο γε­νε­τι­κός τύπος της οποί­ας συ­νά­δει με αυτόν του πα­τέ­ρα του.

Οπως ανέ­φε­ρε στην απο­λο­γία του ενώ­πιον του ανα­κρι­τι­κή και επι­βε­βαιώ­νε­ται και από την υπ’ αρ. 3022/9/22-2086-ε έκ­θε­ση πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης του τμή­μα­τος ανά­λυ­σης βιο­λο­γι­κών υλι­κών, η ύπαρ­ξη της ανω­τέ­ρω κη­λί­δας οφεί­λε­ται στην επαφή που είχε ο εν λόγω σάκος με εμπο­τι­σμέ­νη με αίμα του πα­τέ­ρα του πε­τσέ­τα, όταν ενα­πό­θε­σε αυτή πάνω στον κα­τα­ψύ­κτη, κατά την άφιξή του στην οικία του και μέσα στο σοκ που υπέ­στη από την ει­κό­να που αντί­κρι­σε. Ως εκ τού­του, όπως είπε, η εύ­ρε­ση του γε­νε­τι­κού υλι­κού του πα­τέ­ρα του στον σάκο του, ήταν απο­λύ­τως δι­καιο­λο­γη­μέ­νη, λόγω της ενα­πό­θε­σης αυτού σε ση­μείο που απο­δε­δειγ­μέ­να έφερε το αίμα του.

Επε­σή­μα­νε δε ότι εάν ήταν ο δο­λο­φό­νος του πα­τέ­ρα του, είναι προ­φα­νές και αυ­το­νό­η­το ότι θα είχε εξα­φα­νί­σει κάθε στοι­χείο που θα έφερε ση­μεία και εν­δεί­ξεις του εγκλή­μα­τος. Και προ­φα­νώς ένας κόκ­κι­νος λεκές αί­μα­τος, πάνω σε έναν κί­τρι­νο σάκο, είναι το πρώτο στοι­χείο που θα φρό­ντι­ζε να εξα­φα­νί­σει ένας δο­λο­φό­νος. Αντι­θέ­τως, όπως είπε, την προ­φα­νώς επό­με­νη ημέρα μετά τον θά­να­το του πα­τέ­ρα του επι­σκέ­φθη­κε την οικία του, έχο­ντας τον εν λόγω σάκο μαζί του, πράγ­μα που φυ­σι­κά δεν θα έκανε εάν είχε οποια­δή­πο­τε εμπλο­κή με την υπό­θε­ση.

2. Στα γά­ντια που ευ­ρέ­θη­σαν μέσα στον σάκο του, βρέ­θη­κε απο­κλει­στι­κά και μόνο δικό του γε­νε­τι­κό υλικό και όχι γε­νε­τι­κό υλικό του πα­τέ­ρα του. Είναι όμως προ­φα­νές ότι εάν είχε οποια­δή­πο­τε σχέση με την απο­δι­δό­με­νη πράξη, το πρώτο στοι­χείο το οποίο θα έφερε γε­νε­τι­κό υλικό του δο­λο­φο­νη­θέ­ντος πα­τρός του, θα ήταν τα γά­ντια που θα έφερε. Το γε­γο­νός αυτό επι­ση­μάν­θη­κε και από την Ει­σαγ­γε­λι­κή Πρό­τα­ση όπου χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ανα­φέ­ρε­ται ότι: «ο κα­τη­γο­ρού­με­νος δεν θα πα­ρέ­λει­πε να τε­λέ­σει την πράξη του φο­ρώ­ντας γά­ντια, ώστε να μην αφή­νει ίχνη πάνω στα μέσα του εγκλή­μα­τος… Στο συ­μπέ­ρα­σμα ότι ο κα­τη­γο­ρού­με­νος φο­ρού­σε γά­ντια κατά τη διά­πρα­ξη της πρά­ξης του προ­κύ­πτει από τα εξής στοι­χεία α) στα νύχια του θύ­μα­τος ….. αν ο δρά­στης δεν φο­ρού­σε γά­ντια θα έπρε­πε να προσ­διο­ρί­ζε­ται και ο δικός του γε­νε­τι­κός τύπος… αν ο δρά­στης προ­έ­βαι­νε στην εγκλη­μα­τι­κή του πράξη με γυμνά χέρια θα ‘άφηνε γε­νε­τι­κά αξιο­ποι­ή­σι­μα δείγ­μα­τα τόσο πάνω στο θύμα…».

Πλην όμως η εξέ­τα­ση αυτή απέ­δει­ξε ότι ουδέν γε­νε­τι­κό υλικό βρέ­θη­κε, γε­γο­νός που κα­τα­τεί­νει στο συ­μπέ­ρα­σμα ότι αυτά δεν χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­καν σε καμία απο­λύ­τως ενέρ­γεια ενα­ντί­ον του.

3. Στο που­κά­μι­σο και στο κομ­μά­τι αυτού που βρέ­θη­καν να φέ­ρουν αίμα του πα­τέ­ρα του, δεν βρέ­θη­κε κα­νέ­να ίχνος δικού του γε­νε­τι­κού υλι­κού, γε­γο­νός που φυ­σι­κά απο­δει­κνύ­ει ότι ποτέ δεν ήρθε σε επαφή με τα ανω­τέ­ρω στοι­χεία του εγκλή­μα­τος.

Επε­σή­μα­νε ακόμη πως μετά την ψυ­χι­κή συ­ντρι­βή που υπέ­στη από την βά­ναυ­ση δο­λο­φο­νία του πα­τέ­ρα του, βρέ­θη­κε προ­φυ­λα­κι­σμέ­νος για ένα έγκλη­μα που δεν έκανε και το οποίο δεν είχε κα­νέ­να λόγο να το κάνει.

Υπο­στή­ρι­ξε ότι ου­δείς έως και σή­με­ρα, ούτε καν οι ίδιες οι διω­κτι­κές αρχές, δεν του κα­τα­λό­γι­σαν το οποιο­δή­πο­τε κί­νη­τρο θα τον ωθού­σε σε μία τόσο απο­τρό­παιη πράξη.

Αντι­θέ­τως, πλη­θώ­ρα μαρ­τύ­ρων κα­το­νό­μα­σε ρητά συγ­γε­νι­κό του πρό­σω­πο ως το άτομο που έτρε­φε μίσος για τον πα­τέ­ρα του, είχε έρθει σε ανοι­κτή σύ­γκρου­ση μαζί του, είχε κα­τη­γο­ρη­θεί στις αρχές για δια­κί­νη­ση ναρ­κω­τι­κών ου­σιών από τον πα­τέ­ρα του και είχε δη­λώ­σει ενώ­πιον μάρ­τυ­ρα ότι θέλει να τον σκο­τώ­σει και να του κάνει κακό.

Ισχυ­ρί­στη­κε ακόμη πως όπως προ­κύ­πτει από την υπο­βλη­τι­κή ανα­φο­ρά της Ασφα­λειας Ρόδου, επ’ αυτής τέ­θη­κε ση­μεί­ω­ση της Ει­σαγ­γε­λέ­ως Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, ώστε οι ένορ­κες κα­τα­θέ­σεις που ελή­φθη­σαν από εκεί­νον όταν είχε ακόμα την ιδιό­τη­τα του μάρ­τυ­ρα να τε­θούν στο αρ­χείο. Εντού­τοις κατά πα­ρά­βα­ση της διά­τα­ξης του άρ­θρου 105 παρ. 3 ΚΠΔ και 244 παρ. 3 ΚΠΔ και ενώ κατά την λήψη αυτών δεν τη­ρή­θη­κε κα­νέ­να δι­κο­νο­μι­κό του δι­καί­ω­μα ως υπό­πτου ή κα­τη­γο­ρου­μέ­νου, στο σύ­νο­λο των κα­τα­θέ­σε­ων των αστυ­νο­μι­κών, γί­νε­ται σαφής και ευ­θεία ανα­φο­ρά στα όσα κα­τέ­θε­τε ενώ­πιόν τους, με αντί­στοι­χο σχο­λια­σμό τους περί της βα­σι­μό­τη­τας ή μη των ισχυ­ρι­σμών του και των εν­δεί­ξε­ων της ενο­χής του που πη­γά­ζουν από αυτές.

Επι­πλέ­ον πα­ρά­νο­μη, χα­ρα­κτη­ρί­ζει και την χρήση κα­με­ρών ασφα­λεί­ας ως απο­δει­κτι­κών μέσων αφού από κα­νέ­να έγ­γρα­φο δεν προ­κύ­πτει η νό­μι­μη έγκρι­ση αυτών από την Αρχή Προ­στα­σί­ας Προ­σω­πι­κών Δε­δο­μέ­νων.

Υπο­στη­ρί­ζει ακόμη πως ενώ βρι­σκό­ταν υπό τον πόνο και την θλίψη της απώ­λειας του πα­τέ­ρα του, ελάμ­βα­νε συ­γκε­χυ­μέ­νες πλη­ρο­φο­ρί­ες ότι γνω­στοί σε εκεί­νον μάρ­τυ­ρες κα­τέ­θε­σαν ότι τον άκου­σαν να συ­νο­μι­λεί μαζί του.

Ανα­φέ­ρε­ται ως στοι­χείο ότι βρέ­θη­κε δα­κτυ­λι­κό του απο­τύ­πω­μα στο πόδι ενός κρε­βα­τιού ενώ κάτι τέ­τοιο δεν δι­καιο­λο­γεί­ται από τις επι­σκέ­ψεις του στην οικία, είπε προ­σθέ­το­ντας όμως ότι τα απο­τυ­πώ­μα­τά του ήταν δι­καιο­λο­γη­μέ­νο και ανα­με­νό­με­νο να βρί­σκο­νται πα­ντού.