ΕΥΘΥΤΑ Ρόδου: Θάνατοι από τροχαία δυστυχήματα…

Τις τελευ­ταίες ημέρες είμαστε απο­δέ­κτες τρο­χαίων δυστυ­χη­μά­των στην πόλη μας, στη χώρα μας.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο δρα­μα­τικό και τραγικό μετά από τον ανε­πά­ντεχο χαμό ανθρώ­πι­νων ζωών στην άσφαλτο.

Δεν υπάρ­χουν λόγια για να παρη­γο­ρή­σεις τις οικο­γέ­νειες, όταν σε κλά­σματα δευ­τε­ρο­λέ­πτου γίνο­νται απο­δέ­κτες των κακών μαντά­των, όπως χαρα­κτη­ρι­στικά έχει δια­τυ­πω­θεί “ έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου”, δεν υπάρχει τίποτα πιο δρα­μα­τικό από το να συνο­δεύ­ουν οι γονείς τα λατρευτά τους παιδιά στη τελευ­ταία κατοι­κία τους, σκηνές αρχαίας τρα­γω­δίας.

Αναμ­φί­βολα δεν υπάρχει πρόσωπο θανάτου συμπα­θές. Ωστόσο όλοι μας, υπο­ταγ­μέ­νοι στην παναν­θρώ­πινη μοίρα του θνητού, έχουμε μια μικρή εξοι­κεί­ωση με το θάνατο από φυσικά αίτια.

Ο αιφ­νί­διος θάνατος από τροχαίο δυστύ­χημα, αυτός που έρχεται σαν απροει­δο­ποί­ητη μαχαι­ριά, μας λυπεί αφά­ντα­στα και μας σοκάρει οδυνηρά. Στον πόλεμο των δρόμων, ο θάνατος έχει το απε­χθέ­στερο πρόσωπο και μια ιδιαί­τερη σκλη­ρό­τητα καθώς είναι αιφ­νί­διος και απροσ­δό­κη­τος, απο­τε­λεί δημόσιο γεγονός, προ­κα­λεί­ται από άλλο πρόσωπο, στο θύμα ασκεί­ται τρομερή βία που με τη σειρά της προ­κα­λεί τρο­με­ρές παρα­μορ­φώ­σεις που συχνά καθι­στούν ακόμη και τον ύστατο χαι­ρε­τι­σμό, μια εφιαλ­τική εμπει­ρία για τους συγ­γε­νείς και φίλους.

Τα τροχαία δυστυ­χή­ματα δεν ξεχω­ρί­ζουν κανένα και χτυπούν αδιά­κριτα όσους κυκλο­φο­ρούν στους δρόμους. Αληθινά σενάρια δυστυ­χη­μά­των επί ασφάλ­του, με πραγ­μα­τι­κούς πρω­τα­γω­νι­στές τα θύματα που βιώνουν τα φρικτά αυτά Απο­τε­λέ­σματα επι­πό­λαιων, ανόητων και χωρίς συνεί­δηση λαθών.

Μέσα σε ελά­χι­στες στιγμές, χωρίς προει­δο­ποί­ηση , ανε­πά­ντεχα, ξαφνικά και χωρίς λόγο.

Από τη Ζωή στο Θάνατο,

Από την Υγεία στην Ανα­πη­ρία,

Από τη Χαρά στη Δυστυ­χία.

«Δεν θα συμβεί ποτέ σε μας» «θα συμβεί μόνο στους άλλους»

Δυστυ­χώς όμως όλοι είμαστε “ εμείς και οι άλλοι” και αν δεν δεί­ξουμε σεβασμό και φόβο θα λέγαμε, για κάτι που πραγ­μα­τικά εξο­ντώ­νει και κατα­στρέ­φει δεκάδες ζωές καθη­με­ρινά, είναι σίγουρο ότι το πιο φρικτό, θα χτυ­πή­σει και την δική μας πόρτα, όταν δεν συνει­δη­το­ποι­ή­σουμε την τρα­γι­κό­τητα του τρο­χαίου δυστυχήματος- και -τότε θα είναι πολύ αργά.

Να έχουμε πάντα στο μυαλό μας, ότι υπεύ­θυ­νος κατά 100% για τα τροχαία δυστυ­χή­ματα, είναι ο άνθρω­πος, σαν οδηγός, επι­βά­της, πεζός, σχε­δια­στής του οδικού δικτύου, εργο­λά­βος, πρω­θυ­πουρ­γός, υπουρ­γός, βου­λευ­τής, περι­φε­ρειάρ­χης, δήμαρ­χος, αντι­δή­μαρ­χος, πολίτης και γενικά ο Άνθρω­πος.

Αν ο άνθρω­πος λοιπόν συνει­δη­το­ποι­ή­σει ότι το πολυ­τι­μό­τερο αγαθό που έχει είναι η υγεία του, αυτή η ίδια του η ΖΩΗ, η ΖΩΗ των πολιτών του, τότε ίσως και μόνο θα

αλλάξει τρόπους σκέψης, συμπε­ρι­φο­ράς και αντι­με­τώ­πι­σης του τρο­χαίου δυστυ­χή­μα­τος.

Το οδικό δίκτυο της πόλης μας είναι αυτό που γνω­ρί­ζετε που συχνά επι­ση­μαί­νουμε, μετα­φέ­ρο­ντας τους προ­βλη­μα­τι­σμούς μας στους αρμό­διους φορείς, χωρίς απο­τε­λέ­σματα όμως..

Εάν θέλουμε να επι­βιώ­σουμε θα πρέπει ή να στα­μα­τή­σουμε να κυκλο­φο­ρούμε πάνω σε αυτό το οδικό δίκτυο ή εφόσον αυτό είναι αδύνατο- θα πρέπει να τηρούμε τον Κ.Ο.Κ και να κατα­βάλ­λουμε τη μέγιστη προσοχή κατά την οδήγηση, ώστε να είμαστε ανά πάσα στιγμή έτοιμοι να απο­φύ­γουμε τις παγίδες, συνει­δη­το­ποιώ­ντας την πικρή αλήθεια ότι οι δρόμοι αυτοί δεν θα συγ­χω­ρή­σουν ούτε το παρα­μι­κρό μας λάθος.

‘Έχοντας λοιπόν πλήρη επί­γνωση των κιν­δύ­νων και δυσκο­λιών που καρα­δο­κούν στους δρόμους, έχοντας όμως συνει­δη­το­ποι­ή­σει, ότι το πιο πολύ­τιμο αγαθό είναι η ίδια μας η ζωή, η ακε­ραιό­τητα των παιδιών μας και ότι όλα κιν­δυ­νεύ­ουν να χαθούν σε κλά­σματα δευ­τε­ρο­λέ­πτου από τη συμπε­ρι­φορά μας κατά την οδήγηση, οφεί­λουμε να οδη­γούμε προ­σε­κτικά και υπεύ­θυνα.

Ας δεί­ξουμε στο δρόμο τον καλύ­τερο εαυτό μας. Η αντα­μοιβή είναι η ίδια μας η ΖΩΗ!

Την ώρα που οδη­γούμε ο δρόμος και το όχημα μας είναι δεδο­μένα και δεν αλλά­ζουν.

Η συμπε­ρι­φορά μας όμως μπορεί να αλλάξει.

Εμείς κάνουμε τη διαφορά.

Η ανθρώ­πινη ζωή είναι ανε­κτί­μητη: Είναι δική μας ευθύνη να το συνει­δη­το­ποι­ή­σουμε και να προ­σαρ­μό­σουμε τη συμπε­ρι­φορά μας στο κώδικα οδικής κυκλο­φο­ρίας, στο κώδικα ζωής, που ρυθ­μί­ζει την συνύ­παρξη οχη­μά­των και ανθρώ­πων στους δρόμους, με σεβασμό προς όλους και καθο­ρί­ζει πως θα κινού­μα­στε χωρίς να θέτουμε σε κίνδυνο τη ζωή μας και αυτή των συναν­θρώ­πων μας.

Να θυμό­μα­στε πάντα: οδη­γούμε προ­σε­κτικά και υπεύ­θυνα, έχοντας τα μάτια μας στο δρόμο, τηρώ­ντας απλούς κανόνες μπο­ρούμε να σώσουμε πολλές ζωές.

Είναι στο χέρι μας, να χαι­ρό­μα­στε την κάθε στιγμή με τα αγα­πη­μένα μας πρόσωπα.