Ομιλία Δημάρχου στην Ειδική Εκδήλωση της Βουλής για την Επέτειο της Δωδεκανήσου με τιμώμενο πρόσωπο τον Ιωάννη Ζίγδη

Στην Ειδική Εκδή­λωση της Βουλής για την Επέτειο της Δωδε­κα­νή­σου με τιμώ­μενο πρόσωπο το Δωδε­κα­νή­σιο πολι­τικό Ιωάννη Ζίγδη, παρευ­ρέθη την Πέμπτη 1 Μαρτίου 2018 ο δήμαρ­χος Ρόδου Φώτης Χατζη­διά­κος, ως κεντρι­κός ομι­λη­τής.

Στην ομιλία του ο δήμαρ­χος Ρόδου ανα­φέρ­θηκε στην προ­σω­πι­κό­τητα και την πολι­τική δια­δρομή του Ιωάννη Ζίγδη η οποία ήταν άμεσα συν­δε­δε­μένη με την ανα­πτυ­ξιακή πορεία της Ρόδου και της Δωδε­κα­νή­σου.

Η ομιλία του Δημάρ­χου Ρόδου στη Βουλή των Ελλήνων έχει ως εξής:

Αξιό­τιμε κ. Πρόεδρε της Βουλής,

Αξιό­τιμε κ. Υπουργέ,

Αξιό­τι­μοι κ. Βου­λευ­τές Δωδε­κα­νή­σου,

Εκλε­κτοί προ­σκε­κλη­μέ­νοι.

Κύριε Πρόεδρε της Επι­τρο­πής Περι­φε­ρειών της Βουλής

Σας ευχα­ρι­στούμε για τη πρό­σκληση στην Ειδική Εκδή­λωση της Βουλής, με τιμώ­μενο πρόσωπο, τον Δωδε­κα­νή­σιο πολι­τικό, Ιωάννη Ζίγδη και θέμα: «Η πορεία και οι ανα­πτυ­ξια­κές προ­ο­πτι­κές στις Περι­φέ­ρειες. Το παρά­δειγμα της Δωδε­κα­νή­σου».

Σήμερα η Βουλή των Ελλήνων, τιμά την μνήμη του Γιάννη Ζίγδη. Μιας εμβλη­μα­τι­κής προ­σω­πι­κό­τη­τας της πολι­τι­κής, οικο­νο­μι­κής και πνευ­μα­τι­κής ζωής της Ελλάδας και ένα πρόσωπο βαθιά συν­δε­μένο με την πολι­τική ιστορία της Δωδε­κα­νή­σου και ιδιαί­τερα του γενέ­θλιου τόπου του, της Ρόδου.

Σε λίγες ημέρες, τιμούμε την ιστο­ρική επέτειο της Ενσω­μά­τω­σης της Δωδε­κα­νή­σου στην Ελλάδα. Εβδο­μή­ντα χρόνια ελεύ­θε­ρης ζωής από τους λογής-λογής κατα­κτη­τές, που δεν ήταν λίγοι… Φράγκοι, Άραβες, Τούρκοι, Ιταλοί. 650 χρόνια σκλα­βιάς. Αλλά και 650 χρόνια σκληροί αγώνες της αδού­λω­της ελλη­νι­κής ψυχής, που ήξερε πάντα ν’ αγω­νί­ζε­ται, ν’ αντι­στέ­κε­ται και να πεθαί­νει… Ο ξεση­κω­μός και η αντί­σταση χρέος ιερό.

Ολό­κληρη η Δωδε­κά­νη­σος τιμά τον μεγάλο αγώνα όλων των Δωδε­κα­νη­σίων, επώ­νυ­μων και ανώ­νυ­μων, που έλαβαν μέρος στον μεγάλο αγώνα του Ελλη­νι­σμού και ολό­κλη­ρης της φιλε­λεύ­θε­ρης Ευρώπης, πολέ­μη­σαν, αντι­στά­θη­καν, φυλα­κί­στη­καν και πέθαναν για την ελευ­θε­ρία της πατρί­δας.

Η αναφορά αυτή στο παρελ­θόν είναι όσο ποτέ άλλοτε τόσο επί­καιρη και ανα­γκαία για τη δια­μόρ­φωση του παρό­ντος και για την πρό­βλεψη του μέλ­λο­ντος. Η ιστορία του Ελλη­νι­κού κράτους και οι προ­σω­πι­κό­τη­τες εκείνες που έζησαν στις πιο κρί­σι­μες περιό­δους της, δια­μόρ­φω­σαν και καθό­ρι­σαν την μοίρα της Ελλάδας είναι πολλές.

Λένε, ότι: «Οι μεγάλες κρίσεις, οι μεγάλες ανάγκες και τα μεγάλα γεγο­νότα γεννούν τους μεγά­λους ηγέτες».

Στο ιστο­ρικό και πολι­τικό πλαίσιο μιας κρί­σι­μης περιό­δου της σύγ­χρο­νης ιστο­ρίας της Δωδε­κα­νή­σου, αλλά και ολό­κλη­ρης της Ελλάδας η παρου­σία του Γιάννη Ζίγδη ήταν καθο­ρι­στική. ‘Εχουν περάσει 21 χρόνια από τον θάνατο του ( Αθήνα, 21 Οκτω­βρίου 1997) και η αναφορά, η μνήμη και η τιμή στην προ­σω­πι­κό­τητα και στην πολιτισμο-κοινωνική του ταυ­τό­τητα παρα­μέ­νουν για μας τους Δωδε­κα­νή­σιους πάντα αναλ­λοί­ωτα και επί­καιρα.

Η δια­δρομή του Γιάννη Ζίγδη, στην ιστορία του χρόνου ξεκινά από την Λίνδο. Είχε ζήσει μέσα στον εικοστό αιώνα, με επα­να­στά­σεις, παγκο­σμί­ους, θερμούς και ψυχρούς πολέ­μους, μέσα στον εμφύλιο, μέσα στην δικτα­το­ρία, μέσα στην Δημο­κρα­τία. ΄Ολο το διά­στημα αυτό δια­τη­ρεί αμείωτο το ενδια­φέ­ρον του για την ιδιαί­τερη πατρίδα του την Λίνδο, την Ρόδο και συμ­με­τά­σχει εναργώς στις πολι­τι­κές εξε­λί­ξεις της πατρί­δας μας.

ΙΣΤΟΡΙΚΑ: Από τις πρώτες ακόμα εβδο­μά­δες του ελλη­νοϊ­τα­λι­κού πολέμου στις 28 Οκτω­βρίου 1940 πρω­το­στά­τησε στην συγκρό­τηση του “Συντάγ­μα­τος Δωδε­κα­νη­σίων Εθε­λο­ντών”, στο οποίο κατα­τά­χτηκε ως απλός στρα­τιώ­της και υπη­ρέ­τησε στο μακε­δο­νικό μέτωπο και την Κρήτη.

Στις 5 Μαρτίου του 1950, οι Δωδε­κα­νή­σιοι καλού­νται, για πρώτη φορά, να εκλέ­ξουν τους δικούς τους εκπρο­σώ­πους στη Βουλή των Ελλήνων. Ο Ιωάννης Ζίγδης εκλέ­γε­ται βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου, με το κόμμα των Φιλε­λευ­θέ­ρων. Κατά την πανη­γυ­ρική συνε­δρί­αση της νέας Βουλής, όλοι οι βου­λευ­τές από όλες τις πτέ­ρυ­γες, ζητω­κραυ­γά­ζουν υπέρ της Δωδε­κα­νή­σου. Ο πρό­ε­δρος της Κυβέρ­νη­σης, Νικό­λαος Πλα­στή­ρας: «Με βαθείαν συγκί­νη­σιν υπο­δε­χό­μεθα τους πρώτους αιρε­τούς αντι­προ­σώ­πους της ελευ­θέ­ρας Δωδε­κα­νή­σου. Η Κυβέρ­νη­σις θα δείξει, εμπρά­κτως, αμέ­ρι­στον ενδια­φέ­ρον επί των ζωτικών ζητη­μά­των της πολυ­πα­θούς και ηρωικής των Πατρί­δος.

Ο Ιωάννης Ζίγδης, πρώτος Δωδε­κα­νή­σιος βου­λευ­τής δηλώνει με περισσή συγκί­νηση: «Την επί­ση­μον αυτήν στιγμήν, καθ΄ ήν η ηρωική Δωδε­κά­νη­σος κατα­λαμ­βά­νει την θέσιν της εις την Εθνικήν Αντι­προ­σω­πείαν, η σκέψις ημών στρέ­φε­ται προς τους ηρω­ι­κούς νεκρούς, οίτινες, διά του αίματός των και της πεί­σμο­νος καρ­τε­ρι­κό­τη­τος, εξη­σφά­λι­σαν ακη­λί­δω­τον την ελλη­νι­κό­τητα της Δωδε­κα­νή­σου».

Ο Γιάννης Ζίγδης μετέ­πειτα υπήρξε ένας από τους πρω­τα­γω­νι­στές της Αντί­στα­σης κατά της δικτα­το­ρίας και ο μόνος Υπουρ­γός της προ­δι­κτα­το­ρι­κής περιό­δου, που φυλα­κί­στηκε από το καθε­στώς. Ιστο­ρι­κές θα μείνουν οι φράσεις του στη περίοδο της Δικτα­το­ρίας: “Θα ζήσω και εκατό χρόνια ακόμη, αν χρεια­στεί, για την απο­κα­τά­σταση της δημο­κρα­τίας”(Έκτακτο Στρα­το­δι­κείο Αθηνών, 1η Απρι­λίου 1970).

Κατά τη διάρ­κεια της πολι­τι­κής του πορείας, δια­δρα­μά­τισε σημα­ντικό ρόλο στην πολι­τική ζωή του τόπου και στην οικο­νο­μική ανά­πτυξη του. Συνέ­βαλλε στο να απο­κτή­σουν οι γυναί­κες δικαί­ωμα ψήφου και έλαβε σημα­ντι­κές απο­φά­σεις για την ανά­πτυξη της βιο­μη­χα­νίας στη χώρα μας. Διε­τέ­λεσε πρό­ε­δρος της Ένωσης Κέντρου. Το 1991 προ­χώ­ρησε στην σύσταση του Πολι­τι­στι­κού Ιδρύ­μα­τος Δωδε­κα­νή­σου “Κλε­ό­βου­λος ο Λίνδιος”, με σκοπό την προβολή της συμ­βο­λής της Δωδε­κα­νή­σου στον ελλη­νικό πολι­τι­σμό και τους εθνι­κούς απε­λευ­θε­ρω­τι­κούς αγώνες, και τη δυνα­τό­τητα της οικο­νο­μι­κής και πολι­τι­σμι­κής ανά­πτυ­ξης της Ελλάδας γενικά στο μέλλον.

Το ιστο­ρικό παρελ­θόν και οι επε­τεια­κές ανα­φο­ρές σε γεγο­νότα και σε προ­σω­πι­κό­τη­τες, που καθό­ρι­σαν την μοίρα της πατρί­δας στο­χεύ­ουν να δικαιώ­σουν το ιστο­ρικό παρόν. Οι ιστο­ρι­κοί απο­λο­γι­σμοί απο­κτούν ιδιαί­τερη αξία και συμ­βο­λι­σμό καθώς προ­βάλ­λουν τη δια­χρο­νι­κό­τητά των ιστο­ρι­κών γεγο­νό­των, ως αφε­τη­ρία, μέσα από την οποία το κοινό παρελ­θόν θα δώσει νόημα και αξία στο κοινό μέλλον.

«Η πορεία και οι ανα­πτυ­ξια­κές προ­ο­πτι­κές στις Περι­φέ­ρειες. Το παρά­δειγμα της Δωδε­κα­νή­σου», απο­τε­λεί το Β’ θέμα προ­σα­να­το­λι­σμού της παρού­σας εκδή­λω­σης, το οποίο στην ιστορία του χρόνου συν­δέ­ε­ται και με την προ­σω­πι­κό­τητα του τιμώ­με­νου.

Στο σημείο αυτό είναι σημα­ντικό να ανα­φερ­θούμε στην ανα­συ­γκρό­τηση της Δωδε­κα­νη­σια­κής Οικο­νο­μίας στην νεο­α­πε­λευ­θε­ρω­τική Δωδε­κά­νησο. Εκτός από την απο­κα­τά­σταση των κατα­στρο­φών και των ζημιών του Β’ Παγκο­σμίου Πολέμου και της κατοχής ελή­φθη­σαν μία σειρά μέτρων, προ­κει­μέ­νου να αντι­με­τω­πι­στεί απο­τε­λε­σμα­τικά η κοι­νω­νική, οικο­νο­μική και ανα­πτυ­ξιακή υπο­βάθ­μιση της Δωδε­κα­νή­σου. Στο πλαίσιο αυτό καθιε­ρώ­θηκε ειδική φορο­λο­γία εισο­δή­μα­τος, η ελα­στι­κό­τερη χρη­μα­το­δό­τηση του εισα­γω­γι­κού εμπο­ρίου, το ειδικό δασμο­λο­γικό καθε­στώς και η εφαρ­μογή τοπικού δημο­τι­κού φόρου κατα­νά­λω­σης. Ο Γιάννης Ζίγδης υπήρξε υπο­στη­ρι­κτής του ειδικού δημο­σιο­νο­μι­κού (φορο­λο­γι­κού και δασμο­λο­γι­κού καθε­στώ­τος) της Δωδε­κα­νή­σου και αρχι­τέ­κτο­νας της ανά­πτυ­ξης της Δωδε­κα­νή­σου, αλλά και ειση­γη­τής μιας σειράς μεταρ­ρυθ­μι­στι­κών μέτρων για την ορθο­λο­γική μακρο­πρό­θε­σμη οικο­νο­μική ανά­πτυξη της χώρας και των νησιών του Ανα­το­λι­κού Αιγαίου .

Η ανα­πτυ­ξιακή πορεία της Δωδε­κα­νή­σου, αναμ­φί­βολα και σήμερα, συν­δέ­ε­ται με τις ιδιαι­τε­ρό­τη­τες των νησιών, το περι­βάλ­λον, τον πολι­τι­σμό και την ιστορία τους ΚΑΙ, καθο­ρί­ζε­ται πρω­τί­στως από τον εθνικό σχε­δια­σμό και τον ευρω­παϊκό προ­σα­να­το­λι­σμό της Ελλάδας, του οποίου ένθερ­μος υπο­στη­ρι­κτής υπήρξε ο Γιάννης Ζίγδης.

Η παρα­γω­γική ανα­συ­γκρό­τηση της νησιω­τι­κής περι­φέ­ρειας του Νότιου Αιγαίου πρέπει να έχει στόχο ένα σαφή σχε­δια­σμό για την ισόρ­ροπη ανά­πτυξή της, την ανα­βάθ­μιση των υπο­δο­μών της, των θαλασ­σίων οδών της, το μετα­να­στευ­τικό, την άμβλυνση των ανι­σο­τή­των, που προ­κύ­πτουν από την νησιω­τι­κό­τητα και την αντι­με­τώ­πιση των σοβαρών προ­κλή­σεων, που έχουν σχέση με το γεω­στρα­τη­γικό πλε­ο­νέ­κτημα, το οποίο προσ­δί­δουν τα νησιά στην χώρα μας, αλλά και σε ολό­κληρη την Ευρώπη.

Σήμερα, καθώς η προϊ­ούσα αστά­θεια στο γεω­πο­λι­τικό πεδίο μοιάζει ίσως απει­λη­τική, η Ιστορία φαί­νε­ται να επα­να­λαμ­βά­νε­ται. Οι εορτές και οι ιστο­ρι­κοί επέ­τειοι, που σημα­δεύ­ουν την συλ­λο­γική μνήμη πρέπει να αξιο­ποιού­νται για να μας υπεν­θυ­μί­ζουν τις ιστο­ρι­κές, πνευ­μα­τι­κές και πολι­τι­σμι­κές παρα­κα­τα­θή­κες μας.

Σας ευχα­ρι­στώ.