Κίνηση της Τουρκίας “από τις πιο σοβαρές, επικίνδυνες και προκλητικές”

Υπάρ­χουν οι πιστω­τές, υπάρ­χουν και οι γεω­πο­λι­τι­κοί ταρα­ξίες. Η πλήρης απορ­ρό­φηση του ενδια­φέ­ρο­ντος από τους πρώτους, είχε βγάλει τους δεύ­τε­ρους από την πρώτη γραμμή της επι­και­ρό­τη­τας. Η Αθήνα μόλις δια­πι­στώ­νει ότι θα πρέπει δια­χει­ρι­στεί τις πιέσεις αμφο­τέ­ρων ταυ­το­χρό­νως….

Απο­τε­λεί “έθιμο” της μεσο­γεια­κής γει­το­νιάς μας, κατο­χυ­ρω­μένο του­λά­χι­στον από την εποχή των Ιμίων, να “ζυγίζει” η Άγκυρα κάθε νέα ελλη­νική κυβέρ­νηση, όσο ακόμη είναι νέα στα πράγ­ματα. Και με την κυβέρ­νηση Τσίπρα εμφα­νί­ζε­ται απο­φα­σι­σμένη να “παίξει” σκληρά και σε βάθος χρόνου.

Η Notam η οποία εκδό­θηκε την Παρα­σκευή από την τουρ­κική πλευρά και δεσμεύει από 2ας Μαρτίου μέχρι… 31ης Δεκεμ­βρίου μια τερά­στια έκταση μεταξύ Σκύρου και Λήμνου για την πραγ­μα­το­ποί­ηση στρα­τιω­τι­κών ασκή­σεων με πραγ­μα­τικά πυρά, έθεσε σε συνα­γερμό την ελλη­νική διπλω­μα­τία. Και δικαίως –εφόσον με την τουρ­κική αγγελία δεσμεύ­ε­ται, κατά παρα­βί­αση του διε­θνούς δικαίου, περιοχή ελλη­νι­κής δικαιο­δο­σίας, ήτοι του FIR Αθηνών αλλά και τμη­μά­των του εθνικού ενα­έ­ριου χώρου, για πρω­το­φα­νώς μεγάλο χρονικό διά­στημα, με απο­τέ­λε­σμα να απο­κό­πτε­ται το βόρειο από το νότιο Αιγαίο και να δια­τα­ράσ­σε­ται η εναέρια κυκλο­φο­ρία σε δύο αερο­δια­δρό­μους (G33 και N130). Και το κυριό­τερο: δεσμεύ­ε­ται ακόμη και ενα­έ­ριος χώρος υπεράνω τμή­μα­τος του εδάφους της Λήμνου – πάντοτε για στρα­τιω­τι­κές βολές.

Προτού καν απευ­θύ­νει στην Άγκυρα την απόρ­ριψη της αγγε­λίας, η Αθήνα επέλεξε, μετά από συνερ­γα­σία του υπουρ­γού Εξω­τε­ρι­κών Νίκου Κοτζιά με τον Πρω­θυ­πουργό, την διε­θνο­ποί­ηση του θέματος προ­βαί­νο­ντας σε έντονα δια­βή­ματα στην ΕΕ, το ΝΑΤΟ, τον ICAO (Διεθνή Υπη­ρε­σία Πολι­τι­κής Αερο­πο­ρίας) και τον ΟΗΕ, ενώ πηγές του υπουρ­γείου Εξω­τε­ρι­κών κάνουν λόγο για μια από τις πλέον σοβαρές, επι­κίν­δυ­νες και προ­κλη­τι­κές κινή­σεις της γεί­το­νος.

Η κλι­μά­κωση από τουρ­κι­κής πλευράς είναι προ­φα­νώς μελε­τη­μένη: απέ­χουμε άλλωστε μόνο λίγα 24ωρα από την απαί­τηση της Άγκυρας να ζητήσει την άδειά της το ιταλικό πλοίο Explora προ­κει­μέ­νου να εκτε­λέ­σει έργο πόντι­σης οπτικών ινών νότια της Κρήτης, εντός της ελλη­νι­κής υφα­λο­κρη­πί­δας, ενώ και η δρα­στη­ριό­τη­τας της τουρ­κι­κής πολε­μι­κής αερο­πο­ρίας στον εναέριο χώρο του Αιγαίου έχει τοι τελευ­ταίο διά­στημα ενταθεί – λ.χ. με την υπέρ­πτηση που πραγ­μα­το­ποί­η­σαν το πρωϊ της περα­σμέ­νης Πέμπτης έξι τουρ­κικά μαχη­τικά F-16, χωρι­σμένα σε δύο σχη­μα­τι­σμούς, αφενός πάνω από το Μακρο­νήσι και τους Ανθρω­πο­φά­γους του συμπλέγ­μα­τος των Φούρνων (και μάλιστα σε ύψος, μόλις 5.000 ποδών) και αφε­τέ­ρου πάνω από το Αγα­θο­νήσι της Δωδε­κα­νή­σου. Από την προη­γού­μενη έμμεση αντι­πα­ρά­θεση στον χώρο της Ανα­το­λι­κής Μεσο­γείου, όπως αυτή σημα­δεύ­τηκε από την παρου­σία του σκάφους Barbaros στην κυρ­παική ΑΟΖ, οι εντά­σεις δεί­χνουν να μετα­φέ­ρο­νται απευ­θείας και πάλι στον χώρο του Αιγαίου.

Προ­φα­νώς, η τουρ­κική κυβέρ­νηση (η οποία με ποι­κί­λες δηλώ­σεις επι­σή­μων έχει εκφρα­σθεί υπε­ρο­πτικά για τη νέα ελλη­νική κυβέρ­νηση) εκτιμά ότι η συγκυ­ρία προ­σφέ­ρε­ται για ανέ­βα­σμα του πήχυ των προ­κλή­σεων έναντι της Αθήνας – πόσω μάλλον που η Άγκυρα αισθά­νε­ται μεγα­λύ­τερη αυτο­πε­ποί­θηση μετά την επα­να­δρο­μο­λό­γηση του δια­λό­γου με το ΡΚΚ για το Κουρ­δικό ζήτημα, τη σύναψη συμ­φω­νίας με τις ΗΠΑ για την εκπαί­δευση ένοπλων Σύρων αντι­κα­θε­στω­τι­κών από Αμε­ρι­κα­νούς στρα­τιω­τι­κούς επί τουρ­κι­κού εδάφους, αλλά και την ανα­βάθ­μιση των σχέσεων με τη Ρωσία, μετά την δια­τύ­πωση της πρό­τα­σης κατα­σκευής του αγωγού South Stream.

Η τουρ­κική παρεμ­βολή, άλλωστε, ανα­μέ­νε­ται να περι­πλέ­ξει εκ νέου τις όποιες ιδέες εκμε­τάλ­λευ­σης του ελλη­νι­κού υπο­θα­λάσ­σιου πλούτου, σε συν­θή­κες επί­μο­νης ανα­ζή­τη­σης εσόδων, αλλά, εξ αντα­να­κλά­σεως, και το τοπίο πέριξ της Κύπρου (αφότου μάλιστα ο Νίκος Ανα­στα­σιά­δης επι­σκέ­φθηκε τη Μόσχα, κατά παρέκ­κλιση από την ευρω­παϊκή “πολι­τική ορθό­τητα” των ημερών). Ενδε­χο­μέ­νως, την τουρ­κική επι­θε­τι­κό­τητα να τρέφει και η κλι­μά­κωση του αντα­γω­νι­σμού με την Αίγυπτο, καθώς οι σχέσεις Αθηνών-Καϊρου δεν δεί­χνουν να ατονούν με την παρούσα κυβέρ­νηση.

Είναι άλλωστε χαρα­κτη­ρι­στικό ότι στην πρώτη για το 2015 συνε­δρί­αση του Συμ­βου­λίου Εθνικής Ασφα­λείας της Τουρ­κίας έλαβε μέρος και ο Υπουρ­γός Ενέρ­γειας και Φυσικών Πόρων και συζη­τή­θη­καν, κατά τη σχετική ανα­κοί­νωση, “οι κίν­δυ­νοι, οι ευκαι­ρίες και οι πολι­τι­κές ανα­φο­ρικά με το θέμα της ασφά­λειας της ενέρ­γειας και αξιο­λο­γή­θη­καν τα μέτρα που θα πρέπει να ληφθού­ν΄΄.

Σε κάθε περί­πτωση, η Τουρκία προ­σφέ­ρει με τον τρόπο της μεγάλες υπη­ρε­σίες στους πιστω­τές των Αθηνών, καθώς η αντί­δραση του διε­θνούς παρά­γο­ντα, στον οποίο ήδη απευ­θύ­νε­ται επει­γό­ντως η ελλη­νική διπλω­μα­τία, θα είναι καθο­ρι­στι­κός για την κατο­χύ­ρωση ή μη των διεκ­δι­κή­σεων που κατα­γρά­φει η NOTAM της Παρα­σκευής.

Όμως οι ξένες πρω­τεύ­ου­σες, των οποίων ανα­δει­κνύ­ε­ται εκ νέου ο ρόλος για την ελλη­νική ασφά­λεια, δεν διέ­πο­νται στην παρούσα φάση από πνεύμα ιδιαί­τε­ρης συμπά­θειας για την Αθήνα. Από την εξά­ντληση της υπο­μο­νής του Βερο­λί­νου μέχρι τον φρα­στικό πόλεμο με Ισπανία-Πορτογαλία και από την διεκ­δί­κηση των γερ­μα­νι­κών απο­ζη­μιώ­σεων (που στη­λι­τεύ­θηκε από τις τέσ­σε­ρις μεγα­λύ­τε­ρες ομάδες του Ευρω­κοι­νο­βου­λίου ως μια μορφή επι­στρο­φής στον εθνι­κι­σμό) μέχρι την καχυ­πο­ψία των περισ­σό­τερο ατλα­ντι­στών (αρχής γενο­μέ­νης από τις ίδιες τις ΗΠΑ) για τις ελλη­νι­κές “παρεκ­κλί­σεις” στην ουκρα­νική κρίση, το κλίμα είναι βαρύ – και η Τουρκία δείχνει να το έχει σταθ­μί­σει ανα­λό­γως.

Το “δόγμα” του Νίκου Κοτζιά ότι η “εποχή της σφα­λιά­ρας παρήλθε” και ότι η υπερ­χρέ­ωση της Ελλάδας δεν σημαί­νει χαμή­λωμα των φιλο­δο­ξιών στην εξω­τε­ρική πολι­τική, μπαίνει στη φάση της μεγάλης δοκι­μα­σίας του…

Πηγή:capital.gr