Τα πτερόεντα δώρα

Πρώτη μέρα του Χρόνου. Μου πήρε ώρα πολύ να βρω τι να είναι αυτό το…πρώτο της στήλης. Πείτε με απαι­σιό­δοξη, πείτε με ψυχο­πλα­κω­τική, αλλά δεν βρήκα τί-πο-τε στο χαρού­μενό του. Ο λαμπε­ρός ήλιος που ανέ­τειλε μαζί με την και­νούρ­για χρονιά παρα­πλα­νεί. Την ψύχρα του ο καιρός την έχει. Ο παντός είδους καιρός.

Τίποτε άλλο δεν θα μπο­ρούσε να εκφρά­σει την περιρ­ρέ­ουσα ατμό­σφαιρα και τις δικές μου σκέψεις από «Τα  πτε­ρό­ε­ντα δώρα». Ο ‘Αγγελος της Πόλης που όλοι επί­πλα­στα περι­χα­ρείς περι­μέ­ναμε, ήρθε,   είδε και «επα­νήλ­θεν εις τας ουρα­νίας αψίδας…»

‘ Ισως του χρόνου στα­θούμε πιο τυχεροί και του σχη­μα­τί­σουμε ένα “χώρο” στο οποίο θα χωρούν οι ξεχα­σμέ­νες για τους περισ­σό­τε­ρους αξίες για να «εύρει παρη­γο­ρίαν».

Παπα­δια­μά­ντης λοιπόν το πρώτη γραφή του χρόνου. Ετσι κι αλλιώς ο Παπα­δια­μά­ντης πάντα ήταν “κρυμ­μέ­νος”,ανάμεσα στα δώρα, κάτω από το στο­λι­σμένο δέντρο σ’ εκείνα τα Πρω­το­χρο­νιά­τικα πρωϊνά της παι­δι­κής αθω­ό­τη­τας… Και είναι σαν ν’ ακούω το φίλο μου τον Odin «Πολύ βαρύ βρε παιδί μου…Βρες κάτι πιο αλέγρο…». Δώστε μου συντε­ταγ­μέ­νες και θα το βρω…Και μόλις «το’χω» υπό­σχο­μαι να μην ψυχο­πλα­κώσω ποτέ κανέναν πρω­το­χρο­νιά­τικο!

«Ξένος του κόσμου και της σαρκός κατήλ­θεν την παρα­μο­νήν από τα ύψη συστεί­λας τας πτέ­ρυ­γας, όπως τας κρύπτει θείος άγγελος. Έφερε δώρα από τα άνω βασί­λεια, δια να φιλεύση τους κατοί­κους της πρω­τευού­σης. Ήτον ο καλός άγγελος της πόλεως. Εκράτει εις την χείραν εν άστρον και επί του στέρνου του έπαλλε ζωή και δύναμις και από το στόμα του εξήρ­χετο πνοή θείας γαλήνης. Τα τρία ταύτα δώρα ήθελε να μετα­δώση εις όλους όσοι προ­θύ­μως τα δέχο­νται. Εισήλ­θεν εν πρώτοις εις εν αρχο­ντι­κόν μέγαρον. Είδεν εκεί το ψεύδος και την σεμνο­τυ­φίαν, την ανίαν και το ανω­φε­λές της ζωής, ζωγρα­φι­σμένα εις τα πρόσωπα του ανδρός και της γυναι­κός και ήκουε τα δύο τέκνα να ψελ­λί­ζωσι λέξεις εις άγνω­στον γλώσσαν. Ο Άγγελος επήρε τα τρία ουράνια δώρα του και έφυγε τρέχων εκείθεν. Επήγεν εις την καλύβαν πτωχού ανθρώ­που. Ο ανήρ έλειπεν όλην την ημέραν εις την ταβέρ­ναν. Η γυνή επρο­σπά­θει ν’ απο­κοι­μήση με ολίγον ξηρόν άρτον τα πέντε τέκνα, βλα­σφη­μούσα άμα την ώραν που είχεν υπαν­δρευθή. Τα μεσά­νυ­χτα επέ­στρε­ψεν ο σύζυγός της• αυτή τον έβρισε νευρική, με φωνήν οξείαν, εκείνος την έδειρε με την ράβδον την οζώδη και μετ’ ολίγον οι δύο επλά­για­σαν, χωρίς να κάμουν την προ­σευ­χήν των και ήρχισαν να ροχα­λί­ζουν με βαρείς τόνους. Έφυγεν εκείθεν ο Άγγελος. Ανέβη εις μέγα κτήριον, πλου­σίως φωτι­σμέ­νον. Ήσαν εκεί πολλά δωμάτια με τρα­πέ­ζας κι επάνω των έκυπτον άνθρω­ποι, μετρού­ντες αδια­κό­πως χρήματα, παί­ζο­ντες με χαρτιά. Ωχροί και δυστυ­χείς, όλη η ψυχή των ήτο συγκε­ντρω­μένη εις την ασχο­λίαν ταύτην. Ο Άγγελος εκάλυψε το πρό­σω­πον με τας πτέ­ρυ­γάς του, δια να μην βλέπη, κι έφυγε δρο­μαίος. Εις τον δρόμον συνή­ντησε πολλούς ανθρώ­πους, άλλους εξερ­χο­μέ­νους από τα καπη­λεία, οινο­βα­ρείς και άλλους κατερ­χο­μέ­νους από τα χαρ­το­παί­γνια, μεθύ­ο­ντας χει­ρο­τέ­ραν μέθην. Τινάς είδε ν’ ασχη­μο­νούν και τινάς ήκουσε να βλα­σφη­μούν τον Άη-Βασίλην ως πταί­στην. Ο Άγγελος εκάλυψε με τας πτέ­ρυ­γάς του τα ώτα, δια να μην ακούη, και αντι­πα­ρήλ­θεν. Υπέ­φω­σκεν ήδη η πρωία της πρω­το­χρο­νιάς και ο Άγγελος, δια να παρη­γο­ρηθή, εισήλ­θεν εις την εκκλη­σίαν. Αμέσως πλησίον εις τας θύρας είδεν ανθρώ­πους να μετρούν νομί­σματα, μόνον πως δεν είχον παι­γνιό­χαρτα εις τας χείρας και εις το βάθος αντί­κρυ­σεν ένα άνθρω­πον χρυ­σο­στό­λι­στον και μιτρο­φο­ρού­ντα ως Μήδον σατρά­πην της εποχής του Δαρείου, ποιού­ντα δια­φό­ρους ακκι­σμούς και επι­τη­δευ­μέ­νας κινή­σεις. Δεξιά και αρι­στερά, άλλοι μερικοί έψαλλον με πεπλα­σμέ­νας φωνάς: Τον Δεσπό­την και αρχιε­ρέα! Ο Άγγελος δεν εύρε παρη­γο­ρίαν.  Επήρε τα πτε­ρό­ε­ντα δώρά του – το άστρον το προ­ω­ρι­σμέ­νον να λάμπη εις τας συνει­δή­σεις, την αύραν, την ικανήν να δροσίζη τας ψυχάς και την ζωήν, την πλα­σμέ­νην δια να πάλλη εις τας καρδίας, ετάνυσε τας πτέ­ρυ­γας και επα­νήλ­θεν εις τας ουρα­νίας αψίδας.» (Αλέ­ξαν­δρος Παπα­δια­μά­ντης)