Το Δημοτικό Συμβούλιο Ρόδου εξετάζει την παραχώρηση δωρεάν τάφου στη Δώρα Ζαχαριά ως δημόσιο μήνυμα κατά της έμφυλης βίας

• Η συνε­δρί­αση της Δευ­τέ­ρας στην αίθουσα μια απόφαση υψηλού συμ­βο­λι­σμού που συνδέει τη μνήμη της 31χρονης εκπαι­δευ­τι­κού με μια διαρκή πολι­τική κατα­δί­κης της βίας και ενερ­γο­ποί­η­σης της τοπικής κοι­νω­νίας

Η Ρόδος ετοι­μά­ζε­ται να συζη­τή­σει ένα θέμα που υπερ­βαί­νει την τυπική διοι­κη­τική ύλη και ακουμπά τον πυρήνα της κοι­νω­νι­κής συνεί­δη­σης.

Τη Δευτέρα 22 Δεκεμ­βρίου 2025 και ώρα 15:00 το Δημο­τικό Συμ­βού­λιο Ρόδου καλεί­ται να απο­φα­σί­σει για την παρα­χώ­ρηση δωρεάν τάφου στη δολο­φο­νη­μένη εκπαι­δευ­τικό Θεοδώρα Ζαχαριά στο Δημο­τικό Κοι­μη­τή­ριο Ταξιάρ­χης.

Η εισή­γηση έχει συντα­χθεί από τη Διεύ­θυνση Ληξιαρ­χείων και Μητρώων και εισά­γε­ται προς συζή­τηση από την αντι­δή­μαρχο Στα­μα­τία Γιαν­νέλη.

Η πρόταση στη­ρί­ζε­ται στο πλαίσιο της Παγκό­σμιας Ημέρας για την Εξά­λειψη της Βίας κατά των Γυναι­κών και επι­χει­ρεί να μετα­φρά­σει τον δημόσιο λόγο σε έμπρα­κτη αυτο­διοι­κη­τική πολι­τική.

Το χρονικό του εγκλή­μα­τος που συγκλό­νισε τη Ρόδο

Η Θεοδώρα Ζαχαριά δολο­φο­νή­θηκε την 22/09/2021 περίπου στις 15:00, όταν ο πρώην σύντρο­φός της 40 ετών, την προ­σέγ­γισε ενώ στάθ­μευε το όχημά της στην οδό Μόσχας στο Ροδίνι και την πυρο­βό­λησε δύο φορές από τη μεριά του συνο­δη­γού με κυνη­γε­τική καρα­μπίνα που κατείχε νόμιμα.

Στο σημείο βρέ­θη­καν δύο κάλυκες και υλικό που συνέ­λε­ξαν οι αστυ­νο­μι­κοί και ο ιατρο­δι­κα­στής.

Λίγη ώρα αργό­τερα ο δράστης εντο­πί­στηκε νεκρός στην ενοι­κια­ζό­μενη οικία του στον συνοι­κι­σμό Θεο­τό­κος, όπου αυτο­πυ­ρο­βο­λή­θηκε με το ίδιο όπλο, αφή­νο­ντας ιδιό­χειρο σημεί­ωμα.

Το ενοι­κια­ζό­μενο όχημα είχε μισθω­θεί την 21/09/2021 και στο πορτ μπαγκάζ βρέθηκε η θήκη του όπλου, ενώ στο σπίτι υπήρχαν φυσίγ­για, κάλυκες και το σημεί­ωμα με το οποίο ο δράστης επι­χει­ρούσε να εξι­δα­νι­κεύ­σει εμμο­νικά μια βίαιη και αδιέ­ξοδη σχέση.

Το παρελ­θόν του δράστη και τα σήματα κιν­δύ­νου που προη­γή­θη­καν

Η υπόθεση άνοιξε τότε ευρύ­τερο διάλογο για το πώς η πολι­τεία αλλά και οι τοπικοί θεσμοί αξιο­λο­γούν επα­να­λαμ­βα­νό­με­νες συμπε­ρι­φο­ρές κακο­ποί­η­σης. Για τον δράστη υπήρχαν στο παρελ­θόν ανα­φο­ρές από πρώην συντρό­φους, καταγ­γε­λίες και δικα­στι­κές απο­φά­σεις με επί­κε­ντρο πράξεις βίας και απειλών.

Το ποινικό και κοι­νω­νικό απο­τύ­πωμα ενός τέτοιου ιστο­ρι­κού δείχνει ότι τα προει­δο­ποι­η­τικά σημάδια υπήρχαν. Η υπόθεση της Θεο­δώ­ρας έφερε στην επι­φά­νεια την ανάγκη μηχα­νι­σμών άμεσης εκτί­μη­σης κιν­δύ­νου, δια­σύν­δε­σης υπη­ρε­σιών και συνε­κτι­κής προ­στα­σίας των γυναι­κών που καταγ­γέλ­λουν κακο­ποι­η­τι­κές συμπε­ρι­φο­ρές.

Γιατί η δωρεάν ταφή έχει ειδικό βάρος

Η παρα­χώ­ρηση δωρεάν τάφου δεν εξα­ντλεί­ται σε μια χει­ρο­νο­μία ανα­κού­φι­σης για την οικο­γέ­νεια. Είναι δημόσια θέση. Ο Δήμος Ρόδου, επι­χει­ρεί να μετα­τρέ­ψει την απο­σπα­σμα­τική ευαι­σθη­σία σε μόνιμο σύμβολο μνήμης μέσα στον δημόσιο χώρο.

Η επιλογή να εντα­χθεί το ζήτημα στο πλαίσιο της 25ης Νοεμ­βρίου ενι­σχύει τον θεσμικό συμ­βο­λι­σμό.

Η μνήμη της Θεο­δώ­ρας Ζαχαριά παύει να είναι μόνο υπόθεση της οικο­γέ­νειας και των φίλων της και γίνεται υπόθεση μιας πόλης που λέει καθαρά ότι δεν θα συνη­θί­σει την είδηση της γυναι­κο­κτο­νίας.

Η θεσμική δια­δι­κα­σία και το μήνυμα προς την κοι­νω­νία

Η υπη­ρε­σιακή δια­τύ­πωση, με σαφή αιτιο­λο­γικό, επι­κα­λεί­ται το κοι­νω­νικό συμ­φέ­ρον και τον παι­δευ­τικό χαρα­κτήρα της από­φα­σης. Η πρα­κτική άλλων δήμων δείχνει ότι οι αυτο­διοι­κη­τι­κοί θεσμοί μπορούν να χρη­σι­μο­ποιούν το οπλο­στά­σιό τους για να προ­ω­θούν κουλ­τούρα μηδε­νι­κής ανοχής.

Στη Ρόδο, η έγκριση του θέματος θα απο­τε­λέ­σει βήμα σε μια αλυσίδα πολι­τι­κών με ορί­ζο­ντα την πρόληψη. Η δημο­τική αρχή οφείλει να συν­δέ­σει την απόφαση με σταθερό πρό­γραμμα ενη­μέ­ρω­σης στα σχολεία, εκπαί­δευση προ­σω­πι­κού πρώτης γραμμής, ενί­σχυση γραμμών βοή­θειας και πρω­τό­κολλα συνερ­γα­σίας με την Αστυ­νο­μία, τις κοι­νω­νι­κές υπη­ρε­σίες και τις δομές ψυχικής υγείας.

Ο ρόλος της κοι­νω­νίας των πολιτών και της εκπαί­δευ­σης

Καμία απόφαση δεν αρκεί αν μείνει απο­μο­νω­μένη. Σχολεία, σύλ­λο­γοι γονέων, αθλη­τι­κοί και πολι­τι­στι­κοί φορείς, επαγ­γελ­μα­τι­κοί σύλ­λο­γοι, μέσα ενη­μέ­ρω­σης και εθε­λο­ντι­κές οργα­νώ­σεις μπορούν να πολ­λα­πλα­σιά­σουν το μήνυμα. Ο σχε­δια­σμός καμπα­νιών ευαι­σθη­το­ποί­η­σης, η εκπαί­δευση στην ανα­γνώ­ριση σημάτων κιν­δύ­νου, η ενθάρ­ρυνση καταγ­γε­λιών και η ψυχο­κοι­νω­νική υπο­στή­ριξη θυμάτων πρέπει να λει­τουρ­γούν συντο­νι­σμένα. Η μνήμη της Θεο­δώ­ρας Ζαχαριά δεν ζητά αγιο­γρα­φίες. Ζητά μηχα­νι­σμούς που θα σώσουν τη ζωή της επό­με­νης γυναί­κας.