“Η πόλη μας μπορεί να “τρέχει” 365 ημέρες”

Του Γιώργου Σάββενα

Και τώρα που τα φώτα του Μαρα­θώ­νιου της Ρόδου έσβησαν, ας ανα­λο­γι­στούμε  τι έμεινε  για άλλη μια φορά, τόσο στην πόλη όσο και σ’ αυτούς που συνε­χί­ζουν να αθλού­νται  ή απλά να περ­πα­τούν  σ΄ αυτήν.

Μα φυσικά, ότι υπήρχε και πριν: στενά ή ανύ­παρ­κτα πεζο­δρό­μια, μη  προ­σβά­σιμα, αθλη­τι­κοί  χώροι δίχως τις στοι­χειώ­δεις υπο­δο­μές, πάρκα παρα­με­λη­μένα και επι­κίν­δυνα, ανε­παρ­κής φωτι­σμός, ελλιπής σήμανση, επι­κιν­δυ­νό­τητα λόγω έλλει­ψης οδικής δια­παι­δα­γώ­γη­σης.

Αυτά τα γνω­ρί­ζουν καλά μόνο αυτοί που περ­πα­τούν, μόνο αυτοί που “παλεύ­ουν” καθη­με­ρινά να αθλη­θούν τρέ­χο­ντας στην πόλη ή στα πάρκα.

Μα θα μου πει κάποιος,  δεν υπάρχει κάτι καλό από τέτοιου είδους διορ­γα­νώ­σεις;

Μα φυσικά, η προβολή του νησιού μας με ότι θετικό αυτό συνε­πά­γε­ται, η εξοι­κεί­ωση των νέων με τον αθλη­τι­σμό, η ανά­δειξη του εθε­λο­ντι­σμού, η ικα­νό­τητα των διορ­γα­νω­τών να αντα­πο­κρί­νο­νται σε τέτοιου μεγέ­θους αθλη­τικά γεγο­νότα.

Ας τα κρα­τή­σουμε λοιπόν όλα αυτά  για την επόμενη μέρα, με την ελπίδα ότι η ικα­νό­τητα των διορ­γα­νω­τών θα αξιο­ποι­η­θεί όχι μόνο την ημέρα των αγώνων αλλά και στην βελ­τί­ωση των υπο­δο­μών, ώστε  η πόλη μας να ξεκι­νή­σει  πραγ­μα­τικά να “τρέχει”.

Γιώργος Σάβ­βε­νας,

Αρχι­τέ­κτων μηχα­νι­κός