Εγινε δεκτή η προσφυγή 17 συμβασιούχων της ΔΕΥΑI

Με από­φα­ση που εξέ­δω­σε χθες το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, με τη δια­δι­κα­σία των ασφα­λι­στι­κών μέ­τρων, έγινε εν μέρει δεκτή η αί­τη­ση 48 συμ­βα­σιού­χων της πρώην ΔΕΥΑ Ια­λυ­σού κατά της ΔΕΥΑ Ρόδου και δια­τάσ­σε­ται η επι­χεί­ρη­ση να απο­δέ­χε­ται προ­σω­ρι­νά τις υπη­ρε­σί­ες τους, με την κα­τα­βο­λή του νό­μι­μου μι­σθού τους, μέχρι την έκ­δο­ση ορι­στι­κής   από­φα­σης   επί   της   με  αριθ­μό κα­τά­θε­σης   97/16-4-2014   αγω­γής   που   άσκη­σαν.

Το δι­κα­στή­ριο έκανε συ­γκε­κρι­μέ­να δεκτή την αί­τη­ση για 17 συμ­βα­σιού­χους και συ­γκε­κρι­μέ­να για τους κ.κ. Κλε­άν­θη Αθα­νά­σιο του Γε­ωρ­γί­ου, Γε­ώρ­γιο – Νε­κτά­ριο Κό­νια­ρη του Χρή­στου, Σάββα   Κώτη   του   Αν­δρέα, Αντώ­νιο  Μαύρο του  Εμ­μα­νου­ήλ, Μι­χα­ήλ    Μο­σκιού   του   Σπυ­ρί­δω­νος, Πα­ρα­σκευά   Κο­ντού  Λουκά  του  Αρι­στεί­δη, Γε­ώρ­γιο     Πε­στλί­κη    του    Ανα­στα­σί­ου , Εμ­μα­νου­ήλ  Πε­ταυ­ρά­κη του  Κων­στα­ντί­νου, Σάββα   Πι­λα­τέ­ρη   του   Πα­ρά­σχου, Σα­χί­νη Κων­στα­ντί­νο του Μι­χα­ήλ, Σα­χί­νη Σάββα του Μι­χα­ήλ, Σκου­λού­κα  Νε­κτά­ριο  Μι­χα­ήλ του Εμ­μα­νου­ήλ, Στά­γκα Στέρ­γιο του Μι­χα­ήλ, Στερ­γά­κη Στέρ­γιο του Αντω­νί­ου, Στε­φα­νί­δη Πέτρο του Ιω­άν­νη, Τε­λώ­νη Αι­κα­τε­ρί­νη του Ιω­άν­νη και Χα­τζη­δη­μη­τρί­ου Μι­χα­ήλ του Ιω­άν­νη.

ΥΠΟ­ΧΡΕ­Ω­ΝΕΙ   την   καθ’   ης να   απο­δέ­χε­ται   προ­σω­ρι­νά μέχρι   την   έκ­δο­ση   ορι­στι­κής   από­φα­σης   επί   της   με  αριθ­μό κα­τά­θε­σης   97/16-4-2014   αγω­γής   που   άσκη­σαν   οι   αμέ­σως πα­ρα­πά­νω αι­τού­ντες, τις υπη­ρε­σί­ες αυτών, με την κα­τα­βο­λή του νό­μι­μου μι­σθού τους.

Με αί­τη­σή τους οι συμ­βα­σιού­χοι εξέ­θε­σαν ότι ερ­γά­στη­καν, αρ­χι­κά στο ΝΠΙΔ με  την   επω­νυ­μία   «Δη­μο­τι­κή Επι­χεί­ρη­ση Ύδρευ­σης και Απο­χέ­τευ­σης Ια­λυ­σού (ΔΕΥΑΙ)», κατά τα   ανα­φε­ρό­με­να  χρο­νι­κά   δια­στή­μα­τα   ο   κα­θέ­νας   και   με   τις ανα­φε­ρό­με­νες   ιδιό­τη­τες,   με   συμ­βά­σεις   ερ­γα­σί­ας   ορι­σμέ­νου χρό­νου    ή    με    συμ­βά­σεις    έργου, σαφώς     υπο­κρύ­πτου­σες συμ­βά­σεις     εξαρ­τη­μέ­νης      ερ­γα­σί­ας,      και      στη       συ­νέ­χεια απα­σχο­λή­θη­καν    στο    ΝΠΙΔ    με    την    επω­νυ­μία     «Δη­μο­τι­κή επι­χεί­ρη­ση   Ύδρευ­σης   και   Απο­χέ­τευ­σης   Ρόδου»,    στο    οποίο με­τα­φέρ­θη­καν, δυ­νά­μει του άρ­θρου 283 του Ν. 3852/2010   όλα τα δι­καιώ­μα­τα και υπό­χρε­ες του ΝΠΙΔ της «ΔΕΥΑΙ».

Υπο­στή­ρι­ξαν ότι οι συμ­βά­σεις έργου τους  υπέ­κρυ­πταν σχέση εξηρ­τη­μέ­νης ερ­γα­σί­ας κα­θό­σον, ερ­γά­ζο­νταν με πλή­ρες ωρά­ριο, σε πεν­θή­με­ρη εβδο­μα­διαία βάση, σύμ­φω­να με τις οδη­γί­ες των προϊ­στα­μέ­νων τους, ως προς τον τόπο, τρόπο και χρόνο πα­ρο­χής υπη­ρε­σιών.

Δια­τεί­νο­νται ακόμη ότι το ΝΠΙΔ «ΔΕΥΑΙ» με τις ανα­φε­ρό­με­νες στην αί­τη­ση απο­φά­σεις του ανα­γνώ­ρι­σε ότι οι ερ­γα­σια­κές τους σχέ­σεις κα­τέ­στη­σαν αο­ρί­στου χρό­νου, αλλά δεν κα­τέ­στη δυ­να­τή η ορι­στι­κή έγκρι­ση των απο­φά­σε­ων αυτών, πλην όμως το ως άνω ΝΠΙΔ (ΔΕΥΑΙ) πα­ρέ­τει­νε σιω­πη­ρά ετη­σί­ως τις συμ­βά­σεις μέχρι και τη δη­μο­σί­ευ­ση του νόμου 3850/2010, οπότε και οι υπο­χρε­ώ­σεις του τε­λευ­ταί­ου νο­μι­κού προ­σώ­που με­τα­βι­βά­στη­καν στο ΝΠΙΔ «Δη­μο­τι­κή Επι­χεί­ρη­ση Υδρευ­σης και Απο­χέ­τευ­σης Ρόδου» (ΔΕΥΑΡ), κα­θο­λι­κή διά­δο­χο εκ του νόμου της Δη­μο­τι­κής Επι­χεί­ρη­σης  και Απο­χέ­τευ­σης Ια­λυ­σού.

Τό­νι­σαν εξάλ­λου ότι ενό­ψει του σε όλη τη διάρ­κεια των συμ­βά­σε­ων ερ­γα­σί­ας τους, πα­ρεί­χαν, τις ανα­λυ­τι­κά ανα­φε­ρό­με­νες υπη­ρε­σί­ες τους αρ­χι­κά στη ΔΕΥΑΙ και  ακο­λού­θως στην ΔΕΥΑΡ,  κα­λύ­πτο­ντας πά­γιες και  διαρ­κείς ανά­γκες των τε­λευ­ταί­ων και πάντα υπό τις εντο­λές και οδη­γί­ες των   προϊ­στα­μέ­νων   τους,   η   σύ­να­ψη   δια­δο­χι­κών   συμ­βά­σε­ων ερ­γα­σί­ας ορι­σμέ­νου χρό­νου δεν δι­καιο­λο­γεί­ται από τη φύση και το είδος των ανα­γκών των ως άνω νο­μι­κών προ­σώ­πων, και ως εκ   τού­του    η    σύ­να­ψη   αυτών   είναι   ως   προς   τον   χρο­νι­κό πε­ριο­ρι­σμό   της   διάρ­κειας  τους   άκυρη   και   κα­τα­χρη­στι­κή   και απο­τε­λούν   για   έκα­στο   από   αυ­τούς   (αι­τού­ντες)    μία    ενιαία σύμ­βα­ση    εξαρ­τη­μέ­νης    ερ­γα­σί­ας    αο­ρί­στου    χρό­νου,    αφού υπά­γο­νται   στις   δια­τά­ξεις   των   άρ­θρων   1,   3   και   8   νόμου 2112/1920, σε συν­δυα­σμό με το άρθρο 281 ΑΚ, καθώς και στις δια­τά­ξεις Οδη­γί­ας του Συμ­βου­λί­ου της Ε.Ε. της 28-6-1999, αλλά και ενό­ψει του ότι πλη­ρούν τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις του π.δ. 164/2004.

Πρό­σθε­σαν επι­πλέ­ον ότι σε κάθε πε­ρί­πτω­ση με το άρθρο 16 του Ορ­γα­νι­σμού    Εσω­τε­ρι­κής     Υπη­ρε­σί­ας     της     ΔΕΥΑΙ,      που δη­μο­σιεύ­θη­κε   νο­μί­μως   στο   φΕΚ   τ.    Β,    1983/31-12-2003, ορι­ζό­ταν  ότι   «οι   συμ­βα­σιού­χοι   οι   οποί­οι   θα   συ­μπλη­ρώ­νουν χρόνο  απα­σχό­λη­σης άνω των  εί­κο­σι τεσ­σά­ρων  μηνών  στην επι­χεί­ρη­ση χωρίς δια­κο­πή, με­γα­λύ­τε­ρη των τριών μηνών θα μπο­ρούν με από­φα­ση του ΔΣ της ΔΕΥΑΙ, να με­τα­τρέ­πει την σχέση τους από ΙΔΟΧ σε ΙΔΑΧ, σύμ­φω­να με την κοι­νο­τι­κή οδη­γία 99/70/ΕΚ του συμ­βου­λί­ου της 28ης Ιου­νί­ου 1999, σχε­τι­κά με την συμ­φω­νία πλαί­σιο για την ερ­γα­σία ορι­σμέ­νου χρό­νου και να κα­τα­λαμ­βά­νουν αντί­στοι­χες κενές ορ­γα­νι­κές θέ­σεις ή να συ­νι­στούν προ­σω­πο­πα­γείς θέ­σεις.  Απα­ραί­τη­τη προ­ϋ­πό­θε­ση για την με­τα­τρο­πή  της σχέ­σης του υπαλ­λή­λου από  ΙΔΟΧ σε ΙΔΑΧ είναι η λήψη από­φα­σης από το Δ.Σ. ΔΕΥΑ Ια­λυ­σού ότι κα­λύ­πτει πά­γιες και διαρ­κείς ανά­γκες».

Ισχυ­ρί­στη­καν ότι σε εκτέ­λε­ση του άρ­θρου αυτού το Δ.Σ. της ΔΕΥΑ Ια­λυ­σού, με τις υπ’ αριθμ. 50/30-6-2006 και 87/2006 απο­φά­σεις του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λί­ου της, απο­φά­σι­σε τη με­τα­τρο­πή των συμ­βά­σε­ων έργου των ερ­γα­ζο­μέ­νων σε αυτή σε συμ­βά­σεις ερ­γα­σί­ες αο­ρί­στου χρό­νου, και ναι μεν ο Γε­νι­κός Γραμ­μα­τέ­ας της Πε­ρι­φέ­ρειας νο­τί­ου Αι­γαί­ου, με το υπ’ αριθμ. πρωτ. 12858/14-9-2006 έγ­γρα­φό του ακύ­ρω­σε την υπ’ αριθμ. 50/2006 από­φα­ση του Δ.Σ. της ΔΕΥΑΙ, πλην όμως τούτο έπρα­ξε αφε­νός εκ­προ­θέ­σμως, αφε­τέ­ρου αναρ­μο­δί­ως, αφού αυτός είχε αρ­μο­διό­τη­τα να ακυ­ρώ­σει την από­φα­ση του δη­μο­τι­κού συμ­βου­λί­ου με την οποία  εγκρί­θη­κε η από­φα­ση του διοι­κη­τι­κού ορ­γά­νου της επι­χεί­ρη­σης και επο­μέ­νως η ως άνω από­φα­ση του Γ.Γ. της πε­ρι­φέ­ρειας είναι άκυρη.

Υπο­στη­ρί­ζουν ότι εφό­σον με βάση τα πα­ρα­πά­νω οι ίδιοι συν­δέ­ο­νταν με τη ΔΕΥΑ Ια­λυ­σού με συμ­βά­σεις ερ­γα­σί­ας αο­ρί­στου χρό­νου, έπρε­πε με βάση τη διά­τα­ξη του άρ­θρου 109 παρ. 2 του νόμου 3852/2010 (που ορί­ζει ότι το προ­σω­πι­κό με σχέση ερ­γα­σί­ας ιδιω­τι­κού δι­καί­ου αο­ρί­στου χρό­νου των επι­χει­ρή­σε­ων που συγ­χω­νεύ­ο­νται με­τα­φέ­ρε­ται στη νέα επι­χεί­ρη­ση και κα­τα­τάσ­σε­ται σε αντί­στοι­χες θέ­σεις, με από­φα­ση του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λί­ου της), να με­τα­φερ­θούν στην ΔΕΥΑ Ρόδου, η οποία δη­μιουρ­γή­θη­κε  μετά από συγ­χώ­νευ­ση όλων των δη­μο­τι­κών επι­χει­ρή­σε­ων της νήσου της Ρόδου, κατ’ εφαρ­μο­γή της πα­ρα­γρά­φου 1 του άρ­θρου 109 του ως άνω νόμου, και επο­μέ­νως οι σχε­τι­κές απο­φά­σεις του καθ’ ου η αί­τη­ση, για αυ­το­δί­καιη λύση των συμ­βά­σε­ών τους, στις οποί­ες προ­έ­βη­σαν θε­ω­ρώ­ντας εσφαλ­μέ­να ότι αυτοί συν­δέ­ο­νταν με τη ΔΕΥΑ Ια­λυ­σού, με συμ­βά­σεις ερ­γα­σί­ας ορι­σμέ­νου χρό­νου, ισο­δυ­να­μεί  κα­ταγ­γε­λία, η οποία όμως είναι άκυρη και κα­τα­χρη­στι­κή.