Πέθανε ο Σεραφείμ Φυντανίδης

Φτω­χό­τε­ρος είναι πλέον ο δη­μο­σιο­γρα­φι­κός κό­σμος καθώς εντε­λώς ξαφ­νι­κά έφυγε από τη ζωή απόψε, ανή­με­ρα Χρι­στου­γέν­νων, ο τε­λευ­ταί­ος της γε­νιάς των διευ­θυ­ντών που έγρα­ψαν ιστο­ρία στην έντυ­πη δη­μο­σιο­γρα­φία, ο δη­μο­σιο­γρά­φος Σε­ρα­φείμ Φυ­ντα­νί­δης. Είχε με­τα­φερ­θεί με καρ­διο­λο­γι­κό πρό­βλη­μα σε νο­σο­κο­μείο της Αθή­νας.

Ο δη­μο­σιο­γρά­φος ει­σή­χθη πριν από λίγες ημέ­ρες στην Ευ­ρω­κλι­νι­κή Αθη­νών και λίγο αρ­γό­τε­ρα, με­τα­φέρ­θη­κε στην καρ­διο­χει­ρουρ­γι­κή κλι­νι­κή του Ιπ­πο­κρα­τεί­ου Νο­σο­κο­μείο Αθή­νας λόγω σο­βα­ρών καρ­διο­λο­γι­κών προ­βλη­μά­των. Εκεί, υπο­βλή­θη­κε σε λεπτή χει­ρουρ­γι­κή επέμ­βα­ση με­γά­λης διάρ­κειας, επα­νέ­καμ­ψε, ωστό­σο το βράδυ των Χρι­στου­γέν­νων πα­ρου­σί­α­σε επι­πλο­κή, υπέ­στη ανα­κο­πή καρ­διάς.και υπέ­κυ­ψε πε­ρί­που στις 9:00 το βράδυ των Χρι­στου­γέν­νων.

Βιο­γρα­φι­κό

Ο Σε­ρα­φείμ Φυ­ντα­νί­δης υπήρ­ξε ο ιστο­ρι­κός διευ­θυ­ντής της εφη­με­ρί­δας Ελευ­θε­ρο­τυ­πία επί πε­ρί­που 31 χρό­νια. Με τον Φυ­ντα­νί­δη στο τι­μό­νι της, η εφη­με­ρί­δα έγρα­ψε λα­μπρή ιστο­ρία στον έντυ­πο Τύπο.

Γεν­νή­θη­κε στην Αθήνα Μάρ­τιο του 1937. Το 1960 έλαβε πτυ­χίο της Ανω­τά­της Σχο­λής Οι­κο­νο­μι­κών και Εμπο­ρι­κών Επι­στη­μών (ΑΣΟΕΕ). Αρ­χι­κά ερ­γά­στη­κε στην εφη­με­ρί­δα Έθνος ως συ­ντά­κτης, την πε­ρί­ο­δο 1957 – 1968. Στην πε­ρί­ο­δο της Χού­ντας από το 1968 μέχρι το 1974 ερ­γά­στη­κε στη Απο­γευ­μα­τι­νή, στην αρχή ως υπεύ­θυ­νος ύλης και αρ­γό­τε­ρα ως αρ­χι­συ­ντά­κτης. Από το 1974 μέχρι τον Ιού­νιο του 1976 υπήρ­ξε διευ­θυ­ντής σύ­ντα­ξης στην Ακρό­πο­λη. Από τον Ιού­νιο του 1976 μέχρι τις 27 Απρι­λί­ου 2007, ήταν διευ­θυ­ντής της απο­γευ­μα­τι­νής Ελευ­θε­ρο­τυ­πί­ας. Με τον Κίτσο Τε­γό­που­λο τους έδεσε μια με­γά­λη φιλία. Ο εκ­δό­της τον εμπι­στευό­ταν με κλει­στά μάτια και έτσι δεν αντι­με­τώ­πι­ζε προ­βλή­μα­τα με την ερ­γο­δο­σία. Κομ­βι­κά ση­μεία αυτής της πο­ρεί­ας, η με­γά­λη έρευ­νά της «Ε» για τα «άπλυ­τα» της Εθνι­κής Τρά­πε­ζας και το σκάν­δα­λο Κο­σκω­τά.

Στις 27 Απρι­λί­ου του 2007, ο διευ­θυ­ντής της «Ελευ­θε­ρο­τυ­πί­ας» δη­λώ­νει την πα­ραί­τη­σή του επει­δή δεν θέ­λη­σε να δε­χθεί πε­ρι­κο­πές στο μισθό του.

Συ­νέ­χι­σε την πο­ρεία του στην ΕΡΤ με δικές του εκ­πο­μπές, με τον τίτλο «Χθες, Σή­με­ρα, Αύριο με τον Σε­ρα­φείμ Φυ­ντα­νί­δη» και «Οι πα­ρέ­ες γρά­φουν ιστο­ρία».

Το 1991 όταν ως διευ­θυ­ντής της Ελευ­θε­ρο­τυ­πί­ας δη­μο­σί­ευ­σε προ­κή­ρυ­ξη της ορ­γά­νω­σης 17 Νο­έμ­βρη, αμ­φι­σβη­τώ­ντας την σχε­τι­κή λο­γο­κρι­σία που είχε επι­βάλ­λει η κυ­βέρ­νη­ση Μη­τσο­τά­κη.

Με την πράξη του, η οποία βρήκε αντα­πό­κρι­ση από άλ­λους έξι διευ­θυ­ντές εφη­με­ρί­δων, που ανα­δη­μο­σί­ευ­σαν την προ­κή­ρυ­ξη, έστει­λε στο κα­λά­θι των αχρή­στων τον δια­βό­η­το τρο­μο­νό­μο.

Το βι­βλίο του

Βρι­σκό­μα­στε στις αρχές Απρι­λί­ου του 1976 και ένα με­τα­με­σο­νύ­κτιο «προ­ξε­νιό» βρί­σκε­ται σε πλήρη εξέ­λι­ξη σε ένα ημι­υ­πό­γειο εστια­τό­ριο του Κο­λω­να­κί­ου. Το αφε­ντι­κό πλη­σιά­ζει κά­ποια στιγ­μή και λέει στη συ­ντρο­φιά: «Οπως ξέ­ρε­τε, η κυ­βέρ­νη­ση του Κων­στα­ντί­νου Κα­ρα­μαν­λή μάς υπο­χρε­ώ­νει να κλεί­νου­με στη 1.30. Γι’ αυτό πλη­ρώ­στε και φύ­γε­τε».

Πράγ­μα­τι οι συ­νεκ­δό­τες της «Ελευ­θε­ρο­τυ­πί­ας», ο «απρό­βλε­πτος» Κί­τσος Τε­γό­που­λος και ο Χρή­στος Σια­μα­ντάς, αλλά και ο υπο­ψή­φιος διευ­θυ­ντής της νε­ο­σύ­στα­της τότε εφη­με­ρί­δας – το πρώτο της φύλλο είχε εμ­φα­νι­στεί στις 21 Ιου­λί­ου 1975 υπό τη διεύ­θυν­ση του εμπει­ρό­τα­του Αλέ­κου Φι­λιπ­πό­που­λου, με τον οποίο όμως σύ­ντο­μα επήλ­θε ρήξη -, ήλθαν τε­λι­κά σε συμ­φω­νία στη γωνία Ηρο­δό­του και Χά­ρη­τος λίγη ώρα αρ­γό­τε­ρα.

«Οπως προ­σε­λή­φθην όρ­θιος πριν από 31 χρό­νια, έφευ­γα επί­σης όρ­θιος» γρά­φει σή­με­ρα ο Σε­ρα­φείμ Φυ­ντα­νί­δης με έκ­δη­λη πι­κρία εν­θυ­μού­με­νος εκεί­νο το ση­μα­δια­κό για εκεί­νον βράδυ που η Μάνια – η κόρη του Κί­τσου, ο οποί­ος πέ­θα­νε το 2006 – του έδωσε να κα­τα­λά­βει, «όρθια στον διά­δρο­μο» μά­λι­στα, ότι «είχα τε­λειώ­σει».

Στο νέο του βι­βλίο, ένα βι­βλίο απο­μνη­μο­νευ­μά­των, που είναι αφιε­ρω­μέ­νο «στον Κίτσο», ο οποί­ος «υπήρ­ξε φίλος μου αλλά και πα­τέ­ρας μου», ο Σε­ρα­φείμ Φυ­ντα­νί­δης ασφα­λώς δεν πε­ριο­ρί­ζε­ται στο κλεί­σι­μο ενός κατά γε­νι­κή ομο­λο­γία επι­τυ­χη­μέ­νου κύ­κλου αλλά πε­ρι­γρά­φει, ανα­κα­λώ­ντας πρό­σω­πα και γε­γο­νό­τα, μια ζωή προ­ση­λω­μέ­νη στη δη­μο­σιο­γρα­φία και ταυ­το­χρό­νως μια ιστο­ρία «μο­να­δι­κή στα χρο­νι­κά του ελ­λη­νι­κού Τύπου», όπως ο ίδιος υπο­γραμ­μί­ζει.

Η «Ελευ­θε­ρο­τυ­πία», με την οποία συν­δέ­θη­κε άρ­ρη­κτα το όνομά του, προ­χώ­ρη­σε και εδραί­ω­σε την επιρ­ροή της ως έντυ­πο του προ­ο­δευ­τι­κού χώρου για δύο κυ­ρί­ως λό­γους κατά τη γνώμη του. Πρώ­τον, «οι μι­σθοί ήταν πολύ καλοί και ποτέ δεν κα­θυ­στέ­ρη­σε η κα­τα­βο­λή τους» και, δεύ­τε­ρον, «τόση ελευ­θε­ρία έκ­φρα­σης δεν είχε γνω­ρί­σει ποτέ άλ­λο­τε ελ­λη­νι­κή, ίσως και ξένη, εφη­με­ρί­δα».

Η βα­σι­κή επω­δός προς τους (νε­α­ρούς ως επί το πλεί­στον) συ­ντά­κτες ήταν: «Γράψ­τε ό,τι θέ­λε­τε, αρκεί να βά­ζε­τε την υπο­γρα­φή σας. Μόνο δύο όροι υπάρ­χουν: Δεν θα υμνεί­τε τον βα­σι­λιά και τη χού­ντα και να μη μας πιά­νει ο νόμος». Εκεί­νο που διευ­κό­λυ­νε πολύ τη δη­μο­σιο­γρα­φι­κή δου­λειά, συ­νε­χί­ζει ο Σε­ρα­φείμ Φυ­ντα­νί­δης, «ήταν το γε­γο­νός ότι ο Τε­γό­που­λος ανα­κα­τευό­ταν μόνο με εκ­δό­σεις, ούτε δη­μό­σια έργα διεκ­δι­κού­σε ούτε αμυ­ντι­κές προ­μή­θειες».

Το εν­δια­φέ­ρον πά­ντως της μαρ­τυ­ρί­ας του – πέραν των διά­φο­ρων ανέκ­δο­των πε­ρι­στα­τι­κών και των σπαρ­τα­ρι­στών δια­λό­γων που φω­τί­ζουν από τα μέσα την πο­λι­τι­κή και το πλέγ­μα της εξου­σί­ας – έγκει­ται ακρι­βώς στην ιστο­ρι­κή και πο­λι­τι­σμι­κή, θα μπο­ρού­σα­με να πούμε, συ­νύ­φαν­ση της «Ελευ­θε­ρο­τυ­πί­ας» με ό,τι σή­με­ρα, κοι­τώ­ντας προς τα πίσω, απο­κα­λού­με Με­τα­πο­λί­τευ­ση, μια πε­ρί­ο­δο με θε­τι­κό­τα­τες όψεις αλλά και ορι­σμέ­νες αρ­νη­τι­κές τις οποί­ες θίγει ο συγ­γρα­φέ­ας.

Η ίδια η εφη­με­ρί­δα ήταν, όπως πα­ρα­τη­ρεί ο Σε­ρα­φείμ Φυ­ντα­νί­δης, «μια πιστή απει­κό­νι­ση της ελ­λη­νι­κής πο­λι­τι­κής ζωής και κοι­νω­νί­ας μετά τη Με­τα­πο­λί­τευ­ση». Ο ανα­γνώ­στης κα­τα­λα­βαί­νει πολλά αν δια­βά­σει, υπό αυτό το πρί­σμα, τα κομ­μά­τια του βι­βλί­ου που ανα­φέ­ρο­νται λ.χ. στο «σκάν­δα­λο Κο­σκω­τά», στο «βρώ­μι­κο ’89», στην «Αλ­λα­γή» του ΠαΣοΚ ή στη δράση της τρο­μο­κρα­τι­κής ορ­γά­νω­σης «17 Νο­έμ­βρη».

Οσον αφορά τον ίδιο που γρά­φει με ένα ύφος πράο και απλό, όλα αυτά τα χρό­νια, «ιδιαί­τε­ρα πλού­σιος δεν έγινα». Είχε όμως τέσ­σε­ρις «με­γά­λες απο­λα­βές»: δω­ρε­άν βι­βλία, δί­σκους, τα­ξί­δια και γνω­ρι­μία με εξαί­ρε­τους αν­θρώ­πους. «Δεν εννοώ τόσο τους πο­λι­τι­κούς αλλά αν­θρώ­πους των Γραμ­μά­των και των Τε­χνών» – στο βι­βλίο ασφα­λώς πα­ρε­λαύ­νουν άπα­ντες.

Ο Σε­ρα­φείμ Φυ­ντα­νί­δης γρά­φει ότι «κοι­νώ­νη­σα τη δη­μο­σιο­γρα­φία από τα δε­κα­εν­νιά μου χρό­νια» όταν, ενώ ήταν ακόμη φοι­τη­τής στην ΑΣΟΕΕ, τον δέ­χθη­καν στο «Εθνος», απ’ όπου και ξε­κί­νη­σε το επάγ­γελ­μά του.

Πριν με­ρι­κά χρό­νια ο Φυ­ντα­νί­δης είχε δι­κα­στι­κές εμπλο­κές για οι­κο­νο­μι­κούς λό­γους. Η σύλ­λη­ψη του δη­μο­σιο­γρά­φου και πρώην διευ­θυ­ντή της «Ελευ­θε­ρο­τυ­πί­ας», Σε­ρα­φείμ Φυ­ντα­νί­δη, για χρέη ύψους 135.000 ευρώ στο Δη­μό­σιο, μόνον έκ­πλη­ξη προ­κά­λε­σε στους δη­μο­σιο­γρα­φι­κούς – και όχι μόνο – κύ­κλους. Η εται­ρεία στην οποία ο κ. Φυ­ντα­νί­δης φέ­ρε­ται ως συ­νέ­ται­ρος, «Επι­χει­ρή­σεις ΜΜΕ Σε­ρα­φείμ Φυ­ντα­νί­δης και ΣΙΑ», δεν απέ­δι­δε το ΦΠΑ, με απο­τέ­λε­σμα οι αστυ­νο­μι­κοί να πε­ρά­σουν χει­ρο­πέ­δες στον δη­μο­σιο­γρά­φο – «θρύλο».

Δή­λω­ση Βε­νι­ζέ­λου

Σε δή­λω­σή του, ο αντι­πρό­ε­δρος της κυ­βέρ­νη­σης Ευάγ­γε­λος Βε­νι­ζέ­λος, με­τα­ξύ άλλων, έκανε λόγο για εμ­βλη­μα­τι­κή φυ­σιο­γνω­μία του Τύπου:

«Ο Σε­ρα­φείμ Φυ­ντα­νί­δης έφυγε ανή­με­ρα τα Χρι­στού­γεν­να για να φανεί ακόμη πιο έντο­να πόσο αντί­θε­τη με το φαι­νό­με­νο του θα­νά­του ήταν η προ­σω­πι­κό­τη­τα του.

Εμ­βλη­μα­τι­κή φυ­σιο­γνω­μία του με­τα­πο­λι­τευ­τι­κού Τύπου, αλλά και όλης της ευ­φο­ρί­ας της με­τα­πο­λί­τευ­σης, ο Σε­ρα­φείμ Φυ­ντα­νί­δης ταυ­τί­στη­κε με την Ελευ­θε­ρο­τυ­πία, κα­τα­γρά­φο­ντας και σχο­λιά­ζο­ντας τις δια­κυ­μάν­σεις του εθνι­κού βίου, τις κα­τα­κτή­σεις και τις αντι­φά­σεις του.

Όλα αυτά που τέ­θη­καν υπό σκλη­ρή δο­κι­μα­σία τα τε­λευ­ταία πέντε χρό­νια.

Ο Σε­ρα­φείμ Φυ­ντα­νί­δης έχει γρά­ψει ένα ση­μα­ντι­κό κε­φά­λαιο στην ιστο­ρία των ελ­λη­νι­κών ΜΜΕ.

Hμε­ρη­σία