ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Πέτρος Λιάκουρας για το καλώδιο Ελλάδας – Κύπρου: Η γαλλική ενημέρωση στην Τουρκία δεν προκαλεί έννομες συνέπειες για την Ελλάδα

news room 10 λεπτά ανάγνωση
ΠΛΟΙΟ ΚΑΛΩΔΙΟ ΕΡΕΥΝΕΣ
✦ Σύνοψη ⌄
  • Ο καθη­γη­τής Διε­θνούς Δικαίου Πέτρος Λιά­κου­ρας υπο­στη­ρί­ζει ότι η δημόσια συζή­τηση για την ηλε­κτρική δια­σύν­δεση Ελλάδας–Κύπρου χαρα­κτη­ρί­στηκε από σύγχυση και πολι­τική αντι­πα­ρά­θεση.
  • Κατά τον ίδιο, η προ­κα­ταρ­κτική έρευνα και η πόντιση υπο­θα­λάσ­σιου καλω­δίου απο­τε­λούν ελευ­θε­ρίες της θάλασ­σας και δεν απαι­τούν άδεια, συναί­νεση ή ενη­μέ­ρωση του παρά­κτιου κράτους.
  • Το σκάφος οφείλει να μην παρε­μπο­δί­ζει τις εργα­σίες του παρά­κτιου κράτους στον βυθό και στους φυσι­κούς πόρους, ενώ εκείνο μπορεί να λαμ­βά­νει εύλογα μέτρα χωρίς να εμπο­δί­ζει την πόντιση.
  • Ο Λιά­κου­ρας κρίνει ορθή την απόφαση της Αθήνας να μην ενη­με­ρώ­σει την Άγκυρα, αλλά χαρα­κτη­ρί­ζει περιττή και σοβαρό ατόπημα τη γαλλική ενη­μέ­ρωση· εκτιμά, πάντως, ότι αυτή δεν επι­φέ­ρει έννομες συνέ­πειες για την Ελλάδα.

Με τη σύγχυση να έχει επι­κρα­τή­σει στη δημόσια συζή­τηση για την πόντιση του καλω­δίου ηλε­κτρι­κής δια­σύν­δε­σης Ελλάδας – Κύπρου (GSI) και το θέμα να εξε­λίσ­σε­ται σε μέρος της πολι­τι­κής αντι­πα­ρά­θε­σης, ο Πέτρος Λιά­κου­ρας, καθη­γη­τής Διε­θνούς Δικαίου στο Πανε­πι­στή­μιο Πει­ραιώς, σημειώ­νει στο in, πως το ότι «η έρευνα για πόντιση καλω­δίου θα προ­κα­λούσε τόσο θόρυβο είναι κάτι που από τον τρόπο που εξε­λί­χθηκε θα κατα­γρα­φεί στην ιστορία».

Όπως τονίζει «ορθώς η Αθήνα αρνή­θηκε να ενη­με­ρώ­σει την Άγκυρα και έσωσε τα προ­σχή­ματα. Η Γαλλική ενη­μέ­ρωση ήταν περιττή και αξιο­λο­γεί­ται ως σοβαρό ατόπημα, δεδο­μέ­νου ότι κινεί­ται εκτός του πλαι­σίου που θέτει το δίκαιο της θάλασ­σας με την αρχή της ελευ­θε­ρίας της πόντι­σης καλω­δίου και της προ­κα­ταρ­κτι­κής έρευνας. Η Γαλλική ενη­μέ­ρωση πρό­σφερε τη διπλω­μα­τική λύση για να προ­χω­ρή­σει το γαλλικό πλοίο τις έρευνες και να μην ζημιώ­σει η ανά­δο­χος εταιρία Meridian» και υπο­γραμ­μί­ζει πως «η πράξη αυτή δεν προ­κα­λεί έννομες συνέ­πειες για την Ελλάδα».

Σύμφωνα με τον Λιά­κουρα «η πόντιση του καλω­δίου και η εγγενής προς τούτο προ­κα­ταρ­κτική έρευνα βυθού υφα­λο­κρη­πί­δας απο­τε­λούν ελευ­θε­ρία της ανοι­κτής θάλασ­σας. Ανε­ξαρ­τή­τως σε τίνος παρά­κτιου κράτους την υφα­λο­κρη­πίδα τοπο­θε­τεί­ται το καλώδιο, ως ελευ­θε­ρία της θάλασ­σας δεν μπορεί να παρε­μπο­δι­στεί. Δεν απαι­τεί­ται άδεια, ούτε συναί­νεση από το παρά­κτιο κράτος, ούτε ενη­μέ­ρωσή του. Για την απρό­σκο­πτη ναυ­σι­πλοΐα αλλά και την ασφά­λεια του σκάφους που κατα­γί­νε­ται στην έρευνα και την πόντιση του καλω­δίου, το κράτος που ανα­θέ­τει την εργασία -κατόπιν αιτή­μα­τος της ανα­δό­χου εταιρίας- εκδίδει την NAVTEX με τις συντε­ταγ­μέ­νες του πλου».

Και όπως ανα­φέ­ρει «δεν συγ­χέ­ο­νται τα δικαιώ­ματα ελευ­θε­ρίας της θάλασ­σας με τα κυριαρ­χικά δικαιώ­ματα της υφα­λο­κρη­πί­δας και της ΑΟΖ. Η μόνη υπο­χρέ­ωση του σκάφους που ερευνά και ποντί­ζει το καλώδιο είναι να μην παρε­νο­χλεί, ούτε εμπο­δί­ζει τις ερευ­νη­τι­κές και εκμε­ταλ­λευ­τι­κές εργα­σίες του παρά­κτιου κράτους, όταν συμ­βαί­νουν, επί του βυθού της υφα­λο­κρη­πί­δας και των φυσικών πόρων του υπε­δά­φους της. Ομοίως το παρά­κτιο κράτος όταν ασκεί τα δικαιώ­ματα αυτά μπορεί να λαμ­βά­νει εύλογα μέτρα, αλλά να μην εμπο­δί­σει την πόντιση. Δεν απαι­τεί­ται άδεια από το κράτος της υφα­λο­κρη­πί­δας, ούτε η μη παροχή άδειας επη­ρε­ά­ζει τα κυριαρ­χικά δικαιώ­ματά του, είτε η υφα­λο­κρη­πίδα είναι οριο­θε­τη­μένη, είτε πολύ λιγό­τερο δεν είναι και διεκ­δι­κεί­ται από τα δύο κράτη».

Όλη η συνέ­ντευξη του Πέτρου Λιά­κουρα στο in:

1.Πως η ιστορία με το καλώδιο κακο­φόρ­μισε εξαρχής; Ποια η σύγχυση που υπήρξε με τις έννοιες;

Στη δημόσια συζή­τηση για την πόντιση του καλω­δίου έχει επι­κρα­τή­σει απόλυτη σύγχυση. Ότι η έρευνα για πόντιση καλω­δίου θα προ­κα­λούσε τόσο θόρυβο είναι κάτι που από τον τρόπο που εξε­λί­χθηκε θα κατα­γρα­φεί στην ιστορία. Πως μια δρα­στη­ριό­τητα ελευ­θε­ρίας της θάλασ­σας επειδή λαμ­βά­νει χώρα σε υφα­λο­κρη­πίδα θα εμπλε­κό­ταν στη διελ­κυ­στίνδα της κατα­κύ­ρω­σης ή αμφι­σβή­τη­σης των κυριαρ­χι­κών δικαιω­μά­των του ενός ή του άλλου κράτους με αιχμή την αδειο­δό­τηση της πόντι­σης, είναι άξιο μνείας. Όμως υπάρχει διέ­ξο­δος που προ­σφέ­ρει άπλετα το δίκαιο της θάλασ­σας.

Πρό­κει­ται για την πόντιση του καλω­δίου ηλε­κτρι­κής δια­σύν­δε­σης (Great Sea Interconnector -GSI) που θα συν­δέ­σει με ηλε­κτρική ενέρ­γεια την Ελλάδα με την Κύπρο και προ­ο­πτικά το Ισραήλ. Ένα έργο το οποίο έχει την χρη­μα­το­δό­τηση της ΕΕ στο πλαίσιο της οποίας εντάσ­σε­ται. Πολλές ποντί­σεις καλω­δίων έχουν κατα­γρα­φεί στους γύρω θαλάσ­σιους βυθούς, όμως σε αυτή τη φάση η παρέμ­βαση της Τουρ­κίας να προ­κα­λέ­σει τη διακοπή της έρευνας του βυθού καταρ­χάς το 2004, έχει καθυ­στε­ρή­σει το έργο ήδη από το στάδιο της έρευνας.

Το επει­σό­διο της Κάσου τον Ιούλιο 2024, ήταν ορόσημο των όσων θα ακο­λου­θού­σαν. Η Άγκυρα επι­μέ­νει να απαιτεί ενη­μέ­ρωση -και μάλιστα για όποια δρα­στη­ριό­τητα στο Αιγαίο και στην Ανα­το­λική Μεσόγειο- ώστε εν συνε­χεία να επι­λέ­ξει εάν θα αδειο­δο­τή­σει τα ερευ­νη­τικά σκάφη που ανα­ζη­τούν την ενδε­δειγ­μένη περιοχή στο βυθό υφα­λο­κρη­πί­δας, για την πόντιση του καλω­δίου ηλε­κτρι­κής δια­σύν­δε­σης Ελλάδας – Κύπρου. Την απαί­τηση αυτή την είχε εγείρει κατά πρώτον τον Ιούλιο 2024 νοτίως της Κάσου σε σχέση με την παρά­νομα οριο­θε­τη­μένη τουρ­κο­λι­βυκή υφα­λο­κρη­πίδα, που επι­κα­λύ­πτει η νόμιμη ελλη­νο­αι­γυ­πτιακή. Η Τουρκία εμπό­δισε την έρευνα παρα­τάσ­σο­ντας πολε­μικά σκάφη. Την ίδια απαί­τηση ήγειρε κατά δεύ­τε­ρον τον Φεβρουά­ριο 2025 όταν απαί­τησε επίσης άδεια στις μη οριο­θε­τη­μέ­νες περιο­χές βορείως της Κρήτης. Απαί­τησε επι­πλέον την τήρηση του Πρα­κτι­κού της Βέρνης (1976) που αφορά σε αποχή από ενέρ­γειες επί της υφα­λο­κρη­πί­δας.

Στις μη οριο­θε­τη­μέ­νες περιο­χές που δεν είναι καθο­ρι­σμένα τα όρια δικαιο­δο­σίας, το κάθε κράτος διεκ­δι­κεί έως τα απώτατα δυνη­τικά όρια, εκεί όπου το ίδιο θεωρεί ότι εκτεί­νε­ται η υφα­λο­κρη­πίδα/ΑΟΖ του. Περι­πλέ­κο­ντας τα πράγ­ματα, μέχρι εκεί θα απαιτεί άδεια ή θα αρνεί­ται την άδεια άλλου κράτους, εάν δεν τηρεί πιστά την ελευ­θε­ρία της ανοι­κτής θάλασ­σας για την πόντιση. Κατά συνέ­πεια, στις επι­κα­λύ­ψεις διεκ­δι­κή­σεων θα δημιουρ­γού­νται προ­σκόμ­ματα στην ελεύ­θερη πόντιση, όπως παρα­τη­ρεί­ται τελευ­ταία.

2. Ποια σύγχυση υπήρξε στο πεδίο;

Στο επει­σό­διο της Κάσου η Τουρκία ζήτησε επι­τα­κτικά να προ­ϋ­πάρ­χει ενη­μέ­ρωση για να εξα­κρι­βώ­σει τη σκο­πι­μό­τητα της έρευνας και να δώσει έγκριση. Ένα αμφι­σβη­τού­μενο πρω­τό­κολλο, για το οποίο ουδέ­ποτε υπήρξε δια­μαρ­τυ­ρία. Η πόντιση καλω­δίου και η προ­κα­ταρ­κτική έρευνα συνι­στούν ελευ­θε­ρία της ανοι­κτής θάλασ­σας -άρθρο 79 της Σύμ­βα­σης Δικαίου Θάλασ­σας (1982) που δεσμεύει ως εθιμικό δίκαιο. Στο επει­σό­διο της Κάσου η Τουρκία έξω από την αιγια­λί­τιδα ζώνη της νήσου παρέ­ταξε έξι φρε­γά­τες και διέκοψε την έρευνα. Ισχυ­ρί­στηκε τότε ότι το ιταλικό ερευ­νη­τικό σκάφος Ievoli Relume ενερ­γούσε σε τουρ­κική υφα­λο­κρη­πίδα και ότι απαι­τείτο άδεια και ότι δεν είχε ενη­με­ρω­θεί. Η Ελλάδα αντέ­δρασε. Αντέ­τεινε όχι με βάση την ελευ­θε­ρία έρευνας και πόντι­σης καλω­δίου, αλλά με το επι­χεί­ρημα ότι η έρευνα λάμβανε χώρα στην οριο­θε­τη­μένη με την Αίγυπτο υφα­λο­κρη­πίδα/ΑΟΖ. Αυτό ήταν λάθος. Αυτή η θέση έχει δημιουρ­γή­σει αρνη­τικό προη­γού­μενο, δεν βασί­ζε­ται σε ορθή για τα συμ­φέ­ρο­ντά μας ερμη­νεία του δικαίου της  θάλασ­σας και ενείχε εξαρχής τον κίνδυνο ότι σε μια επόμενη φάση -την παρούσα- θα καθι­στούσε δυσχερή τη συνέ­χιση των ερευνών χωρίς την εμβολή της υπο­χρέ­ω­σης της άδειας ή της ενη­μέ­ρω­σης της άλλης πλευράς.

Έπρεπε να έχει κατα­στεί σαφές ότι με το χαρτί της ελευ­θε­ρίας της ανοι­κτής θάλασ­σας δια­σφα­λί­ζε­ται η απρό­σκο­πτη έρευνα και πόντιση καλω­δίου επί της υφα­λο­κρη­πί­δας.   Δεν μπορεί δηλαδή να τίθεται από την Τουρκία ζήτημα τέτοιας άδειας, πόσο μάλλον που η περιοχή του βυθού είναι η παρά­νομη υφα­λο­κρη­πίδα εκ του τουρ­κο­λι­βυ­κού μνη­μο­νίου και μια ευρεία περιοχή μη οριο­θε­τη­μέ­νης και δια­φι­λο­νι­κού­με­νης υφα­λο­κρη­πί­δας. Ούτε αφορά σε έρευνα υφα­λο­κρη­πί­δας που συνιστά κυριαρ­χικό δικαί­ωμα του παρά­κτιου κράτους.

Εκτός από ένα ακόμη τουρ­κικό επι­χεί­ρημα ότι έρευνα στο βυθό της υφα­λο­κρη­πί­δας υπο­κρύ­πτε­ται ανα­ζή­τηση υδρο­γο­ναν­θρά­κων και αυτό αφορά στο καθε­στώς της υφα­λο­κρη­πί­δας, η Τουρκία προ­έ­βαλε και την εκδοχή της θαλάσ­σιας επι­στη­μο­νι­κής έρευνας που απο­δί­δει στην ελλη­νική δρα­στη­ριό­τητα. Για μεν την πρώτη εκδοχή εγείρει ζήτημα υφα­λο­κρη­πί­δας και για την δεύτερη ζήτημα ΑΟΖ. Δεν πρό­κει­ται για καμία από τις δύο που προ­α­να­φέ­ραμε. Πρό­κει­ται για έρευνα σχε­τι­ζό­μενη με την πόντιση καλω­δίου που εμπί­πτει στις ελευ­θε­ρίες της ανοι­κτής θάλασ­σας.

3. Ποια τα νομικά παρά­δοξα και οι «κυμα­τι­σμοί» στα ήρεμα νερά;

Σημειώ­νε­ται μάλιστα ότι και ελλη­νι­κές αρχές ζητούν ενη­μέ­ρωση και εκδί­δουν άδειες (Επι­τροπή Χορή­γη­σης Αδειών Ερευνών Θαλάσ­σης) για ανά­λο­γες ενέρ­γειες τρίτων σε θάλασ­σες, στα δυνη­τικά όρια ελλη­νι­κών διεκ­δι­κή­σεων υφα­λο­κρη­πί­δας/ΑΟΖ, όπως αυτές οι διεκ­δι­κή­σεις δια­τυ­πώ­νο­νται στον νόμο Μανιάτη (4001/2011). Τα όρια αυτά συμπί­πτουν με την απο­τύ­πωση επί χάρτου του θαλάσ­σιου Χωρο­τα­ξι­κού σχε­δια­σμού (Απρί­λιος 2025) που κατέ­θεσε ως υπο­χρε­ω­μένη προς τούτο στην ΕΕ. Δεν είχε άλλες δυνα­τό­τη­τες να το καθυ­στε­ρή­σει -με κίνδυνο ενός ακόμη ακριβού προστίμου- με την δικαιο­λο­γία ότι έναντι μιας τέτοιας χάραξης ορίων χωρίς οριο­θέ­τηση με συμ­φω­νία θα ήγειρε την αντί­δραση της Τουρ­κίας, όπερ και εγένετο. Ανάμεσα στις αντι­δρά­σεις μετά το 2025 συγκα­τα­λέ­γο­νταν ένας θαλάσ­σιος χωρο­τα­ξι­κός σχε­δια­σμός από την Τουρκία, με τον οποίο δημιουρ­γού­νται επι­κα­λύ­ψεις διεκ­δι­κή­σεων υφα­λο­κρη­πί­δας/ΑΟΖ των δύο χωρών τόσο στο Αιγαίο όσο και στην Αν. Μεσό­γειο.

Ανά­λο­γης φύσεως ήταν και η θέσπιση των δύο θαλασ­σίων πάρκων της Τουρ­κίας που εκτεί­νο­νται πέραν της αιγια­λί­τι­δας ζώνης και παίρ­νουν τον χαρα­κτήρα μιας θαλάσ­σιας προ­στα­τευό­με­νης περιο­χής (marine protected area) που διεισ­δύει στην ανοικτή θάλασσα· και εξ αυτού του λόγου θα όφειλε να έχει ανα­ζη­τή­σει συμ­φω­νία με τις όμορες χώρες, όπως επι­βάλ­λει το δίκαιο της θάλασ­σας. Είναι έκδηλη η αυθαί­ρετη στάση της Τουρ­κίας που για να επι­τύ­χει άνομους στόχους παρα­βλέ­πει τους όρους του δικαίου της θάλασ­σας. Το ένα πάρκο εκτεί­νε­ται στο Βορειο­α­να­το­λικό Αιγαίο, το οποίο στην προ­έ­κταση του δια­χω­ρί­ζει τη Σαμο­θράκη από τη Λήμνο. Και το έτερο στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο ενθυ­λα­κώ­νει ασφυ­κτικά το σύμπλεγμα της Μεγί­στης.

Το επει­σό­διο της Κάσου καθυ­στέ­ρησε την έρευνα κατά δύο χρόνια και μερι­κούς μήνες, με συνέ­πεια η ολο­κλή­ρωση του έργου της πόντι­σης του καλω­δίου να έχει μετα­τε­θεί για το 2031-32. Στην καθυ­στέ­ρηση συνέ­βαλε και η παλι­νω­δία της Κυπρια­κής Δημο­κρα­τίας, είναι γνωστές οι επι­φυ­λά­ξεις του Υπουρ­γού Οικο­νο­μι­κών κ. Κεραυ­νού. Στο μεταξύ διά­στημα το ιταλικό πλοίο δια­δέ­χθηκε το γαλλικό Abeille Marengo το οποίο -μετά από τις τουρ­κι­κές δια­μαρ­τυ­ρίες όπως δια­τυ­πώ­θη­καν στην τουρ­κική αντι-NAVTEX και την τυπική ενη­μέ­ρωση της Γαλλίας- έχει απο­πλεύ­σει για να συνε­χί­σει ως σημέρα από εκεί που στα­μά­τησε το ιταλικό ερευ­νη­τικό όταν απο­χώ­ρησε.

4. Ποια τα νομικά θεμέλια που δεν εφαρ­μό­στη­καν σωστά;

Η πόντιση του καλω­δίου και η εγγενής προς τούτο προ­κα­ταρ­κτική έρευνα βυθού υφα­λο­κρη­πί­δας απο­τε­λούν ελευ­θε­ρία της ανοι­κτής θάλασ­σας. Ανε­ξαρ­τή­τως σε τίνος παρά­κτιου κράτους την υφα­λο­κρη­πίδα τοπο­θε­τεί­ται το καλώδιο, ως ελευ­θε­ρία της θάλασ­σας δεν μπορεί να παρε­μπο­δι­στεί. Δεν απαι­τεί­ται άδεια, ούτε συναί­νεση από το παρά­κτιο κράτος, ούτε ενη­μέ­ρωσή του. Για την απρό­σκο­πτη ναυ­σι­πλοΐα αλλά και την ασφά­λεια του σκάφους που κατα­γί­νε­ται στην έρευνα και την πόντιση του καλω­δίου, το κράτος που ανα­θέ­τει την εργασία -κατόπιν αιτή­μα­τος της ανα­δό­χου εταιρίας- εκδίδει την NAVTEX με τις συντε­ταγ­μέ­νες του πλου.

Δεν συγ­χέ­ο­νται τα δικαιώ­ματα ελευ­θε­ρίας της θάλασ­σας με τα κυριαρ­χικά δικαιώ­ματα της υφα­λο­κρη­πί­δας και της ΑΟΖ. Η μόνη υπο­χρέ­ωση του σκάφους που ερευνά και ποντί­ζει το καλώδιο είναι να μην παρε­νο­χλεί, ούτε εμπο­δί­ζει τις ερευ­νη­τι­κές και εκμε­ταλ­λευ­τι­κές εργα­σίες του παρά­κτιου κράτους, όταν συμ­βαί­νουν, επί του βυθού της υφα­λο­κρη­πί­δας και των φυσικών πόρων του υπε­δά­φους της. Ομοίως το παρά­κτιο κράτος όταν ασκεί τα δικαιώ­ματα αυτά μπορεί να λαμ­βά­νει εύλογα μέτρα, αλλά να μην εμπο­δί­σει την πόντιση. Δεν απαι­τεί­ται άδεια από το κράτος της υφα­λο­κρη­πί­δας, ούτε η μη παροχή άδειας επη­ρε­ά­ζει τα κυριαρ­χικά δικαιώ­ματά του, είτε η υφα­λο­κρη­πίδα είναι οριο­θε­τη­μένη, είτε πολύ λιγό­τερο δεν είναι και διεκ­δι­κεί­ται από τα δύο κράτη.  Υπάρχει δε η τάση οι απαι­τή­σεις σε μη οριο­θε­τη­μέ­νες περιο­χές επι­κα­λυ­πτό­με­νων διεκ­δι­κή­σεων να προ­ω­θού­νται με βάση μονο­με­ρώς κατα­τε­θει­μέ­νων συντε­ταγ­μέ­νων. Αυτή η παρα­τή­ρηση έχει σημασία εξε­τά­ζο­ντας τη διένεξη για την πόντιση.

Είναι ευκρι­νές ότι τόσο στην ελλη­νο­αι­γυ­πτιακή οριο­θε­τη­μένη υφα­λο­κρη­πίδα, όσο και στην άκυρη τουρ­κο­λι­βυκή, η πόντιση πραγ­μα­το­ποιεί­ται ελεύ­θερα χωρίς καμία άδεια σύμφωνα με τους παρα­πάνω όρους που σημειώ­σαμε. Πέραν δε του ορίου του 28ου μεσημ­βρι­νού, στην μη οριο­θε­τη­μένη/δια­φι­λο­νι­κού­μενη υφα­λο­κρη­πίδα, η παροχή, ή η μη παροχή αδείας δεν συνε­πά­γε­ται ανα­γνώ­ριση, ούτε αμφι­σβή­τηση κυριαρ­χι­κών δικαιω­μά­των του ενός ή του άλλου κράτους.

Το άρθρο 79 της Σύμ­βα­σης Δικαίου Θάλασ­σας του 1982 είναι σαφές και κατο­χυ­ρώ­νει την ελεύ­θερη πόντιση. Η Ελλάδα έχει το ακλό­νητο έρεισμα στην ελευ­θε­ρία της ανοι­κτής θάλασ­σας να ερευ­νή­σει το βυθό της και να ποντί­σει σε αυτό το καλώδιο ηλε­κτρι­κής δια­σύν­δε­σης. Θα ήταν άσκοπο να δημιουρ­γη­θεί διένεξη περί αυτό όταν έχει ρυθ­μι­στεί εξαρχής από το δίκαιο θάλασ­σας. Αρι­στο­τε­χνικά συνυ­πάρ­χουν αφενός κυριαρ­χικά δικαιώ­ματα σε υφα­λο­κρη­πίδα/ΑΟΖ, αφε­τέ­ρου συντρέ­χο­ντα δικαιώ­ματα ανοι­κτής θάλασ­σας, με τη ρήτρα να λαμ­βά­νο­νται δεόντως υπόψη (due regard) τα εκα­τέ­ρω­θεν δικαιώ­ματα στην ίδια θαλάσ­σια περιοχή. Η υφα­λο­κρη­πίδα δεν συνε­πά­γε­ται αρμο­διό­τητα επί της πόντι­σης καλω­δίων. Ούτε τυχόν αδειο­δό­τηση έρευνας και πόντι­σης καλω­δίου  κατο­χυ­ρώ­νει αξιώ­σεις υφα­λο­κρη­πί­δας.

5.Ποιες οι πολι­τι­κές εκτι­μή­σεις;

Με την τακτική της η Τουρκία επι­χει­ρεί να ασκεί πλη­ρέ­στερο έλεγχο στην περιοχή όπου διεκ­δι­κεί υφα­λο­κρη­πίδα. Και επι­χει­ρεί να φέρει την Ελλάδα στο σημείο να ανα­γνω­ρί­σει ακόμη και μέσω μιας ενη­μέ­ρω­σης δική της υφα­λο­κρη­πίδα στις μη οριο­θε­τη­μέ­νες – δια­φι­λο­νι­κού­με­νες περιο­χές. Θα ήταν λίαν επι­κίν­δυνο να υπάρχει μια ενη­μέ­ρωση από τη γραπτή δια­τύ­πωση της οποίας θα μπο­ρούσε εύκολα να προ­κύ­ψει ότι εκλαμ­βά­νε­ται ως μια υπο­χρε­ω­τική κίνηση. Οι τουρ­κι­κές απαι­τή­σεις απο­σκο­πούν να απο­σπά­σουν από την Ελλάδα ένα σήμα ότι δέχεται στο εξής υπο­χρε­ω­τική ενη­μέ­ρωση και προ­ο­πτικά άδεια, όπως πρότερα, και να συν­δέ­σει την ενη­μέ­ρωση με ανα­γνώ­ριση δικαιω­μά­των υφα­λο­κρη­πί­δας.

Ορθώς η Αθήνα αρνή­θηκε να ενη­με­ρώ­σει την Άγκυρα και έσωσε τα προ­σχή­ματα. Η Γαλλική ενη­μέ­ρωση ήταν περιττή και αξιο­λο­γεί­ται ως σοβαρό ατόπημα, δεδο­μέ­νου ότι κινεί­ται εκτός του πλαι­σίου που θέτει το δίκαιο της θάλασ­σας με την αρχή της ελευ­θε­ρίας της πόντι­σης καλω­δίου και της προ­κα­ταρ­κτι­κής έρευνας. Η Γαλλική ενη­μέ­ρωση πρό­σφερε τη διπλω­μα­τική λύση για να προ­χω­ρή­σει το γαλλικό πλοίο τις έρευνες και να μην ζημιώ­σει η ανά­δο­χος εταιρία Meridian. Η πράξη αυτή δεν προ­κα­λεί έννομες συνέ­πειες για την Ελλάδα.

Πηγή: in.gr

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.