ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Στεφανία Παπακωνσταντίνου: «Δεν μπορούν πέντε εθελοντές να σηκώνουν όλο το βάρος των αδέσποτων στη Ρόδο»

Πέγκυ Ντόκου 5 λεπτά ανάγνωση
Στεφανία Παπακωνσταντίνου
Δεν μπορούν πέντε εθελοντές να σηκώνουν όλο το βάρος των αδέσποτων στη Ρόδο

ΣΤΕΦΑΝΙΑ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

✦ Σύνοψη ⌄
  • Η πρό­ε­δρος της Φιλο­ζω­ι­κής Ρόδου περι­γρά­φει συχνά περι­στα­τικά κακο­ποί­η­σης, μεταξύ των οποίων και έξι γερ­μα­νικά ποι­με­νικά στην Ιαλυσό που απο­μα­κρύν­θη­καν με εισαγ­γε­λική εντολή. Τονίζει ότι η παρα­μέ­ληση, όπως η μόνιμη κράτηση χωρίς επαρκή τροφή, νερό και φρο­ντίδα, απο­τε­λεί επίσης βάναυση κακο­ποί­ηση.
  • Καλεί τους πολίτες να μη σιωπούν όταν γίνο­νται μάρ­τυ­ρες κακο­ποί­η­σης και να ενη­με­ρώ­νουν τις αρμό­διες αρχές ή φιλο­ζω­ι­κούς συλ­λό­γους, καθώς ακόμη και ένα τηλε­φώ­νημα μπορεί να σώσει μια ζωή.
  • Η δια­χεί­ριση των αδέ­σπο­των στη Ρόδο επι­βα­ρύ­νει εθε­λο­ντές και δημο­τι­κές δομές, με ελλεί­ψεις σε κτη­νια­τρική κάλυψη και τροφές. Η πρό­ε­δρος ζητά από τον Δήμο ολο­κλη­ρω­μένο, μακρο­πρό­θε­σμο σχέδιο.
  • Ιδιαί­τερη ανη­συ­χία προ­κα­λεί η εγκα­τά­λειψη κυνη­γό­σκυ­λων, ενώ προ­τεί­νο­νται μαζικές στει­ρώ­σεις και κίνητρα υιο­θε­σίας για την αντι­με­τώ­πιση του προ­βλή­μα­τος.

Η πρό­ε­δρος της Φιλο­ζω­ι­κής Ρόδου, Στε­φα­νία Παπα­κων­στα­ντί­νου, μιλά χωρίς περι­στρο­φές για τη σκληρή πραγ­μα­τι­κό­τητα της κακο­ποί­η­σης ζώων στο νησί, τις παθο­γέ­νειες στη δια­χεί­ριση των αδέ­σπο­των από τον Δήμο και την οριακή κατά­σταση στην οποία έχουν περιέλ­θει οι εθε­λο­ντές. Παράλ­ληλα, χτυπάει ηχηρό καμπα­νάκι για την εγκα­τά­λειψη των κυνη­γό­σκυ­λων και κατα­θέ­τει συγκε­κρι­μέ­νες προ­τά­σεις για μαζικές στει­ρώ­σεις και κίνητρα υιο­θε­σίας.

Η δια­χεί­ριση των αδέ­σπο­των ζώων στη Ρόδο παρα­μέ­νει μια ανοιχτή πληγή που δοκι­μά­ζει καθη­με­ρινά τις αντοχές της τοπικής κοι­νω­νίας, των εθε­λο­ντών, αλλά και των δημο­τι­κών δομών. Από περι­στα­τικά βάναυ­σης παθη­τι­κής κακο­ποί­η­σης που απαι­τούν εισαγ­γε­λική παρέμ­βαση, μέχρι την έλλειψη επαρ­κούς κτη­νια­τρι­κής κάλυψης και τροφών, τα προ­βλή­ματα συσ­σω­ρεύ­ο­νται, την ώρα που οι άνθρω­ποι της πρώτης γραμμής φτάνουν στα όρια της εξά­ντλη­σης.

Στη συνέ­ντευξη που ακο­λου­θεί, η πρό­ε­δρος της Φιλο­ζω­ι­κής Ρόδου, Στε­φα­νία Παπα­κων­στα­ντί­νου, σκια­γρα­φεί τη σημε­ρινή κατά­σταση στο νησί, καλεί τους πολίτες να σπάσουν τη σιωπή τους και ζητά από τη δημο­τική αρχή ένα ολο­κλη­ρω­μένο, στρα­τη­γικό σχέδιο με βάθος χρόνου.

Κυρία Παπα­κων­στα­ντί­νου, το τελευ­ταίο διά­στημα έρχο­νται στο φως ολοένα και περισ­σό­τερα περι­στα­τικά κακο­ποί­η­σης αλλά και εγκα­τά­λει­ψης ζώων (κυρίως ζώων συντρο­φιάς) στο νησί. Ποια είναι η εικόνα που αντι­με­τω­πί­ζετε ως Φιλο­ζω­ική Ρόδου;

Δυστυ­χώς, υπάρ­χουν αρκετές περι­πτώ­σεις κακο­ποι­ή­σεων. Χαρα­κτη­ρι­στικό παρά­δειγμα είναι ένα πρό­σφατο περι­στα­τικό, πριν από δύο με τρεις εβδο­μά­δες, με έξι γερ­μα­νικά ποι­με­νικά στην Ιαλυσό. Σε άμεση συνερ­γα­σία με την Αστυ­νο­μία, τον Γιώργο Κρητικό από το κυνο­κο­μείο και την Κτη­νια­τρική Υπη­ρε­σία της Περι­φέ­ρειας, προ­χω­ρή­σαμε –με εισαγ­γε­λική εντολή και προ­σω­ρινά μέτρα– στην αφαί­ρεσή τους, και πλέον τα ζώα φιλο­ξε­νού­νται με ασφά­λεια στο κυνο­κο­μείο. Ωστόσο, πρέπει να τονί­σουμε ότι κακο­ποί­ηση δεν είναι μόνο η σωμα­τική βία, το να χτυ­πή­σει δηλαδή κάποιος ένα ζώο. Υπάρχει και η παθη­τική κακο­ποί­ηση, την οποία συνα­ντάμε πολύ συχνά. Πρό­κει­ται για ζώα που ζουν μόνιμα φυλα­κι­σμένα σε ένα κλουβί, εκτε­θει­μένα σε ακραίες και­ρι­κές συν­θή­κες, χωρίς επαρκή τροφή, νερό ή ανθρώ­πινη επαφή. Προ­σω­πικά, θεωρώ αυτή τη μορφή κακο­ποί­η­σης εξίσου βάναυση –ίσως και χει­ρό­τερη– διότι μπορεί να συνε­χί­ζε­ται αθόρυβα επί χρόνια χωρίς κανείς να αντιδρά.

Τι θα λέγατε στους πολίτες που γίνο­νται μάρ­τυ­ρες τέτοιων περι­στα­τι­κών, αλλά διστά­ζουν να μιλή­σουν;

Το χει­ρό­τερο απ’ όλα είναι να βλέπει κανείς ένα περι­στα­τικό κακο­ποί­η­σης και να μην προ­βαί­νει σε καμία απο­λύ­τως κίνηση. Θέλω να προ­τρέψω τον κόσμο να μην σιωπά. Κατανοώ απόλυτα ότι ορι­σμέ­νοι μπορεί να φοβού­νται ή να διστά­ζουν να εκτε­θούν, όμως έχουν τη δυνα­τό­τητα να απευ­θυν­θούν στις αρμό­διες αρχές ή σε έναν φιλο­ζω­ικό σύλλογο όπως ο δικός μας, ώστε να κινη­θούν οι δια­δι­κα­σίες. Αυτή η ενη­μέ­ρωση, ένα απλό τηλε­φώ­νημα, μπορεί κυριο­λε­κτικά να σώσει μια ζωή.

Παράλ­ληλα, όμως, παρα­τη­ρεί­ται και μια μεγάλη κινη­το­ποί­ηση από φιλό­ζω­ους πολίτες που θέλουν να βοη­θή­σουν. Πώς λει­τουρ­γεί στην πράξη η συνερ­γα­σία σας με τον κόσμο;

Υπάρχει όντως μεγάλη ευαι­σθη­το­ποί­ηση από ανθρώ­πους που αγαπούν και φρο­ντί­ζουν τα ζώα. Αυτό, όμως, που θα ήθελα να επι­ση­μάνω είναι ότι μπορεί ο καθένας από εμάς να προ­σφέ­ρει έμπρα­κτα, χωρίς να μετα­θέ­τει συνεχώς την ευθύνη σε κάποιον άλλον. Οι εθε­λο­ντές που βρι­σκό­μα­στε στο πεδίο είμαστε ελά­χι­στοι. Συχνά, όταν κάποιος εντο­πί­σει ένα τραυ­μα­τι­σμένο ζωάκι στον δρόμο, αρκεί­ται στο να το φωτο­γρα­φί­σει, να το ανε­βά­σει στα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης και να απαι­τή­σει από τους εθε­λο­ντές να τρέξουν να το μαζέ­ψουν. Μακάρι να μπο­ρού­σαμε να αντα­πο­κρι­θούμε σε όλα τα περι­στα­τικά, αλλά πρα­κτικά είναι αδύ­να­τον. Ο καθένας μπορεί να βάλει ένα μικρό λιθα­ράκι για ένα ζώο που βρί­σκε­ται σε ανάγκη, αντί να περι­μέ­νει τα πάντα από πέντε συγκε­κρι­μέ­νους ανθρώ­πους που τρέχουν από το πρωί ως το βράδυ. Και ας μη ξεχνάμε το βασι­κό­τερο: είμαστε εθε­λο­ντές, δεν είναι αυτή η επαγ­γελ­μα­τική μας υπο­χρέ­ωση. Η θεσμική ευθύνη για τη φρο­ντίδα και τη δια­χεί­ριση των αδέ­σπο­των ανήκει απο­κλει­στικά στον εκά­στοτε Δήμο.

Αυτό ακριβώς είναι ένα μεγάλο κεφά­λαιο: η στάση του Δήμου Ρόδου. Είχε παρου­σια­στεί ένα νέο επι­χει­ρη­σιακό πρό­γραμμα για τα αδέ­σποτα, αλλά στην πράξη φαί­νε­ται να μην προχωρά. Εσείς έχετε δει ουσια­στική αντα­πό­κριση από τη δημο­τική αρχή;

Υπήρξε μια μικρή εξέλιξη το προη­γού­μενο διά­στημα, καθώς δόθηκαν κάποιες τροφές σε εθε­λο­ντές, οι οποίες όμως έχουν πλέον εξα­ντλη­θεί. Ως απο­τέ­λε­σμα, οι εθε­λο­ντές βρί­σκο­νται ξανά χωρίς προ­μή­θειες και φτάνουν στην από­γνωση, μη έχοντας πώς να ταΐσουν τα ζώα που φρο­ντί­ζουν. Επι­πλέον, έγινε μια προ­σπά­θεια σύναψης συμ­βά­σεων με δύο ιδιώτες κτη­νιά­τρους, οι οποίες επίσης έχουν ολο­κλη­ρω­θεί. Ένας ιδιώτης κτη­νί­α­τρος έχει τη δική του πελα­τεία και τα δικά του περι­στα­τικά· είναι αντι­κει­με­νικά αδύ­να­τον να σηκώσει όλο το βάρος των αδέ­σπο­των ενός ολό­κλη­ρου νησιού. Μου έχει τύχει προ­σω­πικά να επι­κοι­νω­νήσω με τον αρμόδιο αντι­δή­μαρχο, τον κύριο Χατζη­κα­λη­μέρη, για ένα σοβαρά τραυ­μα­τι­σμένο ζώο και να με παρα­πέμ­ψει σε συμ­βε­βλη­μένο κτη­νί­α­τρο, ο οποίος όμως δεν μπο­ρούσε να με εξυ­πη­ρε­τή­σει επειδή δεν είχε ούτε χρόνο ούτε χώρο.

Τι χρειά­ζε­ται, επο­μέ­νως, να αλλάξει στον σχε­δια­σμό του Δήμου ώστε να υπάρξει πραγ­μα­τικό απο­τέ­λε­σμα;

Απαι­τεί­ται ένα ολο­κλη­ρω­μένο, στρα­τη­γικό σχέδιο τόσο για τις στει­ρώ­σεις όσο και για την κτη­νια­τρική περί­θαλψη. Πρέπει να απα­σχο­λού­νται περισ­σό­τε­ροι κτη­νί­α­τροι, να δια­τί­θε­νται μεγα­λύ­τερα κον­δύ­λια ώστε να μοι­ρά­ζε­ται ο όγκος των περι­στα­τι­κών και να εξυ­πη­ρε­τού­νται όλα τα ζώα.

Πάνω απ’ όλα, όμως, η μονα­δική ρεα­λι­στική λύση για τον έλεγχο και τη μείωση του πλη­θυ­σμού των αδέ­σπο­των είναι οι μαζικές στει­ρώ­σεις, οι οποίες πρέπει να υλο­ποιού­νται αδιά­λει­πτα, καθ’ όλη τη διάρ­κεια του έτους και σε βάθος χρόνου. Είναι απο­λύ­τως σαφές ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος.

Πρό­σφατα είδαμε τον Δήμο Κερα­τσι­νίου – Δρα­πε­τσώ­νας να θεσπί­ζει έκπτωση 20% στα δημο­τικά τέλη για όσους υιο­θε­τούν αδέ­σποτα από το δημο­τικό κυνο­κο­μείο!!! Θα μπο­ρούσε ένα τέτοιο κίνητρο να εφαρ­μο­στεί στη Ρόδο;

Είναι αναμ­φί­βολα μια εξαι­ρε­τικά έξυπνη ιδέα που ενθαρ­ρύ­νει τις υπεύ­θυ­νες υιο­θε­σίες. Βέβαια, στη Ρόδο τα δημο­τικά τέλη βρί­σκο­νται σε δια­φο­ρε­τικά επίπεδα, οπότε μένει να φανεί πόσο εφικτό θα ήταν ένα τέτοιο μέτρο. Ωστόσο, κλεί­νο­ντας, θα ήθελα να ανα­δείξω ένα ζήτημα που μας απα­σχο­λεί έντονα και χρειά­ζε­ται άμεση διε­ρεύ­νηση: το πρό­βλημα με τα κυνη­γό­σκυλα. Αυτή τη στιγμή, από τα περίπου 600 σκυλιά που φιλο­ξε­νού­νται στο κυνο­κο­μείο της Ρόδου, τα 400 με 500 είναι κυνη­γό­σκυλα. Αυτό το στοι­χείο δεν πρέπει να το προ­σπε­ρά­σουμε. Είναι ένα τερά­στιο καμπα­νάκι που οφεί­λουμε όλοι να τολ­μή­σουμε να το δούμε κατά­ματα.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.