«Όχι» και από τη Μίκα Ιατρίδη για Πρόεδρο Δημοκρατίας

Η ανε­ξάρ­τητη βου­λευ­τής Μίκα Ιατρίδη δήλωσε πως δεν πρό­κει­ται να ψηφίσει για Πρόεδρο της Δημο­κρα­τίας. «Δεν υπάρχει κανένα δίλημμα. Η πολι­τική της κυβέρ­νη­σης απέτυχε. Είτε τη στα­μα­τούμε και παλεύ­ουμε για την απο­κα­τά­σταση της βλάβης, είτε είμαστε συνέ­νο­χοι στο απο­τε­λεί­ωμα της χώρας», είπε. Δια­βά­στε τι δηλώνει απο­κλει­στικά σε analitis.gr και tvxs.gr για τον ΣΥΡΙΖΑ, τις αγορές και τα σενάρια περί εξόδου από το ευρώ.

Κα Ιατρίδη η ψηφορία της Τετάρ­της είναι, πλέον, πολύ κοντά μας και οι πιέσεις στους ανε­ξάρ­τη­τους βου­λευ­τές είναι αφό­ρη­τες. Εσείς μέχρι τώρα έχετε κρα­τή­σει κρυφή τη στάση σας. Πείτε μας κατ” αρχήν πώς κρίνετε την επιλογή του κ. Σαμαρά για το πρόσωπο του κ. Σταύρου Δήμα για την προ­ε­δρία της Δημο­κρα­τίας;

Ο κ. Δήμας είναι πρόσωπο που χαίρει γενι­κό­τε­ρης εκτί­μη­σης. Όμως εδώ το ζητού­μενο είναι η συνέ­χιση ή όχι μία οικο­νο­μι­κής και κοι­νω­νι­κής πολι­τι­κής που έχει οδη­γή­σει την Ελλάδα στη δρα­μα­τική κατά­σταση που βρί­σκε­ται σήμερα. Και ακόμη και αν ο κ. Δήμας είχε τη θέληση σίγουρα δεν έχει τη δυνα­τό­τητα να επη­ρε­ά­σει και πόσο μάλλον να αλλάξει αυτήν την πολι­τική. Επο­μέ­νως για μένα δεν υπάρχει δίλημμα.

Οπότε τι θα κάνει η Μίκα Ιατρίδη στις επι­κεί­με­νες προ­ε­δρι­κές εκλογές; Δε θα ψηφίσει Πρόεδρο την Τετάρτη; Και αν όχι να μην περι­μέ­νουμε να αλλάξει στάση ως τις 29/12 που είναι η τελική ψηφο­φο­ρία;

Σας θυμίζω ότι είπα «Όχι» στα Μνη­μό­νια, με απο­τέ­λε­σμα να δια­γραφώ από τον κ. Σαμαρά, ακριβώς γιατί ως οικο­νο­μο­λό­γος και ως πολι­τι­κός μπο­ρούσα να δω το αυτο­νό­ητο, πως η πολι­τική που τα συνό­δευε θα ήταν κατα­στρο­φική και αδιέ­ξοδη και ως βου­λευ­τής έπρεπε να υπο­στη­ρίξω, με οποιο­δή­ποτε κόστος, το συμ­φέ­ρον της χώρας και των Ελλήνων.

Εκ των υστέρων , ήρθε το ίδιο το ΔΝΤ να επι­βε­βαιώ­σει πως δεν υπήρξε ποτέ σχέδιο διά­σω­σης της Ελλάδας αλλά πλάνο θυσίας της για τη διάσωση των ευρω­παϊ­κών τρα­πε­ζών και του ευρώ, με απο­τέ­λε­σμα η χώρα να δανεί­ζε­ται τερά­στια ποσά για να πλη­ρώ­σει ένα χρέος που ήξεραν όλοι, Τρόικα, Παπαν­δρέου, Σαμαράς, πως ήταν μη βιώσιμο. Αυτό είναι το «προ­πα­το­ρικό αμάρ­τημα» για το οποίο μίλησε την περα­σμένη εβδο­μάδα η κα. Σάντλερ, πρώην υπο­διευ­θύ­ντρια του Ευρω­παϊ­κού Τομέα του ΔΝΤ , λέγο­ντας ότι το ΔΝΤ θα έπρεπε να είχε επι­μεί­νει αμέσως, από το καλο­καίρι του 2010, στη διακοπή από την Αθήνα της απο­πλη­ρω­μής του παλιού χρέους και στη δια­πραγ­μά­τευση με όλους τους δανει­στές μιας δια­γρα­φής χρέους άμεσα.

Όμως σας παρα­πέ­μπω και στη σχετική ομο­λο­γία του ΔΝΤ πέρυσι , ότι ενώ το ελλη­νικό χρέος κρίθηκε μη βιώσιμο το 2010,το ΔΝΤ παρά­τυπα συμ­φώ­νησε στη συμ­με­τοχή του σε ένα πρό­γραμμα παροχής ρευ­στό­τη­τας, όταν η Ελλάδα χρεια­ζό­ταν ανα­διάρ­θρωση άμεσα.

Οι επι­λο­γές των κομ­μά­των που απαρ­τί­ζουν τη σημε­ρινή συγκυ­βέρ­νηση έχουν προ­κα­λέ­σει στη χώρα μία οικο­νο­μική και κοι­νω­νική τρα­γω­δία και θα της κοστί­σουν τρεις χαμένες δεκα­ε­τίες . Πώς μπορώ να τους δώσω αμνη­στία με την ψήφο μου; Οπότε, για να απα­ντήσω και ευθέως στην ερώτηση σας, θα ψηφίσω «Όχι» για πρόεδρο της Δημο­κρα­τίας.

Αν ψηφί­σουν 179 και από τη δική σας μια ψήφο εξαρ­τη­θεί η τύχη της χώρας τι θα κάνετε;

Είτε ψηφί­σουν 179 είτε 178 δε θα αλλάξει το γεγονός ότι η χώρα βομ­βαρ­δί­στηκε και συνε­χί­ζει να βομ­βαρ­δί­ζε­ται από τους 155. Κανένα δίλημμα. Σήμερα γνω­ρί­ζουν όλοι όσα θα έπρεπε να ξέρουν απ’ την αρχή και ακόμη και αν υπήρχαν κάποτε δικαιο­λο­γίες για κάποιους τώρα τελεί­ω­σαν, Η πολι­τική της κυβέρ­νη­σης δοκι­μά­στηκε. Η πολι­τική της κυβέρ­νη­σης απέτυχε. Είτε τη στα­μα­τούμε και παλεύ­ουμε για την απο­κα­τά­σταση της βλάβης, είτε είμαστε συνέ­νο­χοι στο απο­τε­λεί­ωμα της χώρας.

Αν δεν εκλεγεί πρό­ε­δρος τη Δημο­κρα­τίας θα οδη­γη­θούμε σε εκλογές. Τι θα κάνετε τότε; Θα συμ­με­τεί­χατε σε κάποιο άλλο κόμμα; Υπάρχει περί­πτωση να σας δούμε στο ΣΥΡΙΖΑ ή στο ΠΟΤΑΜΙ;

Δεν υπάρχει καμία τέτοια σκέψη. Αν δεν πειστώ για τη βιω­σι­μό­τητα και την απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα ενός εναλ­λα­κτι­κού προ­γράμ­μα­τος τότε δε θα στηρίξω κανέναν . Και προς το παρόν δεν έχω πειστεί.

Οι αγορές αντι­δρούν ήδη αρνη­τικά σε ένα ενδε­χό­μενο κυβέρ­νη­σης αρι­στε­ράς. Εσείς λέτε πως δεν έχετε πειστεί για τη βιω­σι­μό­τητα ενός εναλ­λα­κτι­κού προ­γράμ­μα­τος, προ­φα­νώς δεί­χνο­ντας το πρό­γραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Αν εξαι­τίας τη ψήφου σας πέσει η κυβέρ­νηση και βγει ο ΣΥΡΙΖΑ;

Σας θυμίζω πως από την ημέρα που ήλθε στην εξουσία η παρούσα κυβέρ­νηση και μέχρι αυτή τη στιγμή που μιλάμε η πιστο­λη­πτική αξιο­λό­γηση της Ελλάδας είναι η χει­ρό­τερη μεταξύ όλων των ανα­πτυγ­μέ­νων κρατών του κόσμου και μία από τις χει­ρό­τε­ρες διεθνώς που σημαί­νει ότι για τους οίκους αξιο­λό­γη­σης, δηλαδή αυτούς που ακο­λου­θούν οι αγορές, η κυβέρ­νηση απέτυχε πατα­γω­δώς και τόσο το χρέος όσο και το πρό­γραμμα που ακο­λου­θεί κρί­νο­νται ως μη βιώσιμα.

Πέρα από αυτό, πρέπει να γίνει κατα­νοητό πως οι αγορές επι­ζη­τούν στα­θε­ρό­τητα και προ­ο­πτική και αυτό μπορεί να επέλθει μόνο αν μία κυβέρ­νηση φέρνει τα απο­τε­λέ­σματα εκείνα που πείθουν τους πολίτες να την ακο­λου­θή­σουν και να τη στη­ρί­ξουν. Και σε αυτό η παρούσα κυβέρ­νηση απο­τυγ­χά­νει με συνέ­πεια από την επομένη της συγκρό­τη­σης της.

Και μιλώ­ντας για το ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη και αν ως εκ θαύ­μα­τος σήμερα, αυτή τη στιγμή που μιλάμε ανα­κοί­νωνε πως κάνει στροφή 180 μοιρών και στη­ρί­ζει την κυβέρ­νηση τί πιστεύ­ετε πως θα συνέ­βαινε; Ας το πάμε ακόμη παρα­πέρα, αν και το ΚΚΕ και όλα τα κόμματα και οι 300 βου­λευ­τές έλεγαν ότι στη­ρί­ζουν το πρό­γραμμα και τα μέτρα ακραίας λιτό­τη­τας ποια νομί­ζετε θα ήταν η κατά­ληξη; Το πρό­γραμμα θα παρέ­μενε μη βιώσιμο, η ιστορία θα απο­δεί­κνυε για άλλη μία φορά ότι βιω­σι­μό­τητα χρέους και οικο­νο­μίας με δρα­κό­ντεια μέτρα δεν υπάρχει και ο κόσμος που θα συνέ­χιζε να υπο­φέ­ρει θα στρε­φό­ταν σε όποιον του πρό­τεινε την προ­ο­πτική ενός δια­φο­ρε­τι­κού δρόμου.

Σε ένα αερο­πλάνο σε πτώση μπο­ρούμε να αλλά­ζουμε πιλό­τους αλλά αν δεν αλλά­ξουμε πορεία δε θα απο­φύ­γουμε τη σύγκρουση. Αυτό το οποίο έχω υπο­χρέ­ωση ως βου­λευ­τής να κάνω είναι να δείξω στον κόσμο με τη στάση μου και δη με την ψήφο μου για τον πρόεδρο της Δημο­κρα­τίας πως η τρέ­χουσα πολι­τική είναι αδιέ­ξοδη και θα κοστί­σει στη χώρα άλλα είκοσι – εικο­σι­πέ­ντε χρόνια αργού και βασα­νι­στι­κού οικο­νο­μι­κού και κοι­νω­νι­κού πόνου.

Πέρασαν ήδη πέντε χρόνια και δείτε πώς είναι η Ελλάδα. Τι πιστεύ­ετε πως θα αλλάξει ακο­λου­θώ­ντας την ίδια πολι­τική για τα επόμενα πέντε; Απλά, επειδή τα πάντα είναι κυκλικά θα υπάρξει μία νομο­τε­λειακή ψευ­δο­α­νά­καμψη ορι­σμέ­νων οικο­νο­μι­κών μέτρων αλλά χωρίς πραγ­μα­τική ουσία. Ο πόνος, κοι­νω­νι­κός και οικο­νο­μι­κός θα είναι εκεί, μπροστά μας σε κάθε βήμα, να μας θυμίζει πως δει­λιά­σαμε να ανα­λά­βουμε τις ευθύνες μας το 2010, το 2012 και το 2014. Πού είναι το νόημα σε αυτό; Πού είναι ο σκοπός; Πού είναι η λογική;

Αν μη δίνο­ντας αμνη­στία στην κυβέρ­νηση προ­κύ­ψουν εκλογές τότε το βάρος πέφτει στο λαό να μετα­φέ­ρει το μήνυμα που θέλει στα κόμματα που θα διεκ­δι­κή­σουν την εξουσία και στο κόμμα που θα κερ­δί­σει να μετα­φέ­ρει το μήνυμα αυτό στην Τρόικα και να δια­πραγ­μα­τευ­τεί σθεναρά αλλά και με ευφυΐα και διπλω­μα­τία , εκμε­ταλ­λευό­μενο τα δια­πραγ­μα­τευ­τικά χαρτιά της Ελλάδας αλλά και προ­στα­τεύ­ο­ντας την από ακραίες κατα­στά­σεις.

Είστε καται­γι­στική. Είπατε πως οι αγορές δεν εγκρί­νουν την κυβέρ­νηση. Μα με αυτήν την κυβέρ­νηση βγήκαμε στις αγορές και το χρη­μα­τι­στή­ριο ανέβηκε έτσι δεν είναι;

Και με αυτήν την κυβέρ­νηση οι αγορές έκλει­σαν και το χρη­μα­τι­στή­ριο κατέρ­ρευσε, έτσι δεν είναι; Με δύο δημο­πρα­σίες ομο­λό­γων σε αγγλικό δίκαιο και με υποθήκη στους φόρους του Έλληνα και στην περιου­σία της χώρας, κανείς δε μπορεί να μιλήσει για άνοιγμα των αγορών αλλά για απελ­πι­σμένη και άκρως επι­κίν­δυνη κίνηση της κυβέρ­νη­σης να καλύψει τα χρη­μα­το­δο­τικά κενά που προ­έ­κυ­ψαν από την απο­τυ­χία της πολι­τι­κής της μέσω ενός κεκα­λυμ­μέ­νου ιδιω­τι­κού μνη­μο­νίου με συγκε­κρι­μένα επεν­δυ­τικά ιδρύ­ματα και hedge funds.

Ποτέ δε βγήκαμε πραγ­μα­τικά στις αγορές. Για να συμβεί αυτό πρέπει η χώρα να επι­στρέ­ψει στην ομα­λό­τητα και την κανο­νι­κό­τητα και αυτό συνε­πά­γε­ται ένα βιώσιμο οικο­νο­μικό πρό­γραμμα και ένα βιώσιμο χρέος ώστε η πιστο­λη­πτική αξιο­λό­γηση της χώρας να ανα­βαθ­μι­στεί. Αυτός είναι ο τρόπος που λει­τουρ­γούν τα κράτη σε ολό­κληρο τον κόσμο. Γιατί πρέπει να πει­στούμε απ’ τη συγκυ­βέρ­νηση ότι για άλλη μια φορά η Ελλάδα είναι η εξαί­ρεση που θα κοροϊ­δέ­ψει το σύστημα και ενώ έχει βαθ­μο­λο­γία χει­ρό­τερη απ’ την Ουγκά­ντα θα μπορεί να δανεί­ζε­ται από τις αγορές; Γιατί να μη στρώ­σουμε πραγ­μα­τικά την οικο­νο­μία και να μη λύσουμε το πρό­βλημα του χρέους ώστε να ανοίξει ο δρόμος για μία βιώσιμη ανάρ­ρωση; Επειδή η συγκυ­βέρ­νηση είναι ανίκανη να το κάνει; Ε, τότε ας παραι­τη­θεί. Δε μπορεί να ζητά ψήφο εμπι­στο­σύ­νης στην ανι­κα­νό­τητα και το έγκλημα.

Πολλοί λένε, ωστόσο, πως με μία κυβέρ­νηση ΣΥΡΙΖΑ θα παγώσει η ρευ­στό­τητα και μπορεί ακόμη και να βγούμε απ’ το ευρώ.

Με ρωτάτε και πάλι για το ΣΥΡΙΖΑ ενώ σας είπα ξεκάθρα πως δεν έχω καμία σχέση με το κόμμα της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης και καμία σκέψη για να απο­κτήσω σχέση μαζί του. Αλλά επειδή σας είπα και ότι δεν έχω πειστεί για τη βιω­σι­μό­τητα κανενός απ’ τα εναλ­λα­κτικά προ­γράμ­ματα που έχουν κατα­τε­θεί, γι’ αυτό και θα απα­ντήσω στην ερώτηση σας.

Έχουν περάσει πέντε χρόνια Μνη­μο­νίων, ακραίας λιτό­τη­τας και κατα­στρο­φι­κής ύφεσης και εμείς ακόμη συζη­τάμε για το τι θα συμβεί αν θα αλλά­ξουμε πολι­τική. Μα καλά τόσο καιρό με αυτήν την πολι­τική που ακο­λου­θεί­ται δεν είδαμε τί συνέβη; Ας τα θυμη­θούμε μαζί:

Μεγα­λύ­τερη ανεργία μεταξύ όλων των ανα­πτυγ­μέ­νων κρατών του κόσμου.

Μεγα­λύ­τερη ύφεση διεθνώς σε εκατό χρόνια.

Μεγα­λύ­τερο απόθεμα επι­σφα­λών δανείων των τρα­πε­ζών ως ποσοστό του συνόλου των δανείων διεθνώς

Μεγα­λύ­τερη μείωση μισθών, συντά­ξεων που υπήρξε ποτέ σε χώρα εν καιρώ ειρήνης

Μεγα­λύ­τερα ποσοστά φτώ­χειας στην Ευρώπη

Μεγα­λύ­τε­ρος αριθμός επι­χει­ρή­σεων που έκλει­σαν ως προς το σύνολο των επι­χει­ρή­σεων μεταξύ όλων των ανα­πτυγ­μέ­νων κρατών

Να συνε­χίσω; Θα μας πάρει πολύ ώρα. Για να το κλεί­σουμε, λοιπόν, το θέμα, αυτό που περι­μένω από μία εναλ­λα­κτική κυβέρ­νηση, όποια και αν είναι αυτή και αν και όποτε προ­κύ­ψει, είναι να επι­δεί­ξει την κοι­νω­νική ευαι­σθη­σία και την οικο­νο­μι­κο­πο­λι­τική ευφυΐα που δεν επέ­δειξε η παρούσα και οι προη­γού­με­νες. Αν το πράξει αυτό τότε θα μπο­ρέ­σει να αντέξει τα χτυ­πή­ματα και να αρχίσει να κερ­δί­ζει μάχες για τη χώρα, εξα­λεί­φο­ντας κάθε απειλή. Αν όχι τότε θα είναι άλλη μία πολι­τική απο­τυ­χία και άλλη μία εθνική δυστυ­χία.

Δεν απο­φα­σίζω εγώ για το πρό­γραμμα κανενός κόμ­μα­τος ούτε για τις επι­λο­γές της κυβέρ­νη­σης, ούτε για το τι θα ψηφίσει ή όχι ο κόσμος. Η ευθύνη μου είναι να πω στον κόσμο την αλήθεια και να μη στηρίξω τίποτε που μπορεί να τον βλάψει. Δε μπορεί να μου ζητάτε να διαλέξω μεταξύ μίας απο­δε­δειγ­μένα κατα­στρο­φι­κής πολι­τι­κής και μίας εικα­σίας για το τι θα συμβεί στην περί­πτωση που στις εκλογές ο λαός στη­ρί­ξει ένα κόμμα το οποίο, ίσως κατα­φέ­ρει να κάνει κυβέρ­νηση και στη συνέ­χεια ίσως απο­δει­χθεί περισ­σό­τερο κακό από αυτά που κατέ­στρε­ψαν τα χώρα τα τελευ­ταία πέντε χρόνια. Δε γίνεται να ψηφί­ζουμε εικα­σίες. Εδώ μιλάμε για μία απο­δε­δειγ­μένη τρα­γω­δία.

Τι να κάνω; Να ψηφίσω να συνε­χι­στεί; Είναι δυνατόν; Και τι θα πω μετά στους ψηφο­φό­ρους μου όταν θα τους κατά­σχουν τις περιου­σίες, όταν θα είναι άνεργοι και όταν θα πεινούν; Συγνώμη αλλά υπήρχε περί­πτωση να εκλεγεί μία άλλη κυβέρ­νηση και τότε μπορεί και να ήταν καλύ­τερα αλλά μπορεί και χει­ρό­τερα αλλά επειδή δεν ήξερα ψήφισα τη συνέ­χιση της σίγου­ρης κατα­στρο­φής; Σοβα­ρο­λο­γούμε;

Δηλαδή δε φοβάστε μία έξοδο απ’ το ευρώ;

Νομίζω πως όσοι μιλούν για έξοδο απ’ το ευρώ δεν αντι­λαμ­βά­νο­νται τι ακριβώς σημαί­νει αυτό. Το ευρώ είναι το νόμισμα που δια­τη­ρεί τη διεθνή ισορ­ρο­πία στο διεθνές νομι­σμα­τικό σύστημα λει­τουρ­γώ­ντας ως αντι­στάθ­μι­σμα για το δολάριο.

Αν η Ελλάδα έφευγε απ’ το ευρώ η αμφι­σβή­τηση για το ευρω­παϊκό νόμισμα θα απο­γειώ­νο­νταν στα ύψη και θα προ­κα­λούσε μία σειρά από ανε­ξέ­λεγ­κτες κρίσεις. Επι­πλέον, μόλις μία χώρα θα έβγαινε απ’ το ευρώ οι αγορές θα ρωτού­σαν ποιος είναι ο επό­με­νος και θα βομ­βάρ­δι­ζαν προς κάθε κατεύ­θυνση. Αλλά μετά θα προ­έ­κυ­πτε και ένα άλλο βασα­νι­στικό πρό­βλημα όταν οι αγορές θα ρωτού­σαν «και αν η χώρα τα κατα­φέ­ρει εκτός ευρώ;». Φαντα­στείτε τι θα σήμαι­ναν όλα αυτά για την ευρω­ζώνη. Σκε­φτείτε από τη μία να αμφι­σβη­τη­θεί η βιω­σι­μό­τητα του ίδιου του ευρώ – θυμη­θείτε έρχο­νται εκλογές στην Ισπανία το 2015 με τα κόμματα που στή­ρι­ξαν τη λιτό­τητα να έρχο­νται δεύτερα , κάτι που ισχύει και στην Ιρλαν­δία αλλά και τη Γαλλία! – και από την άλλη μία χώρα που έφυγε από αυτό, μία στο εκα­τομ­μύ­ριο σας λέω εγώ, να πάει καλύ­τερα μετά το πρώτο σοκ.

Είναι ερω­τή­ματα τα οποία είναι σχεδόν αδια­νό­ητο να θελήσει ο οποιοσ­δή­ποτε να θέσει. Ειλι­κρινά, αν οι αξιω­μα­τού­χοι της ΕΕ είναι τόσο τζο­γα­δό­ροι και τόσο «μικροί» ώστε να αντι­λη­φθούν τι δια­κυ­βεύ­ε­ται εν προ­κει­μένω και να επι­τρέ­ψουν την έξοδο μιας χώρας απ’ το ευρώ, τότε είναι μαθη­μα­τικά σίγουρο ότι με τον ένα ή τον άλλον τρόπο, αργά ή γρήγορα, θα κατα­στρέ­ψουν την ευρω­ζώνη. Δε μπορεί να προ­σά­ψουμε την κατη­γο­ρία του «βομ­βι­στή» στον πει­να­σμένο που παλεύει για την επι­βί­ωση του και να αφή­σουμε στο απυ­ρό­βλητο τις πλού­σιες χώρες της ΕΕ αν αντί να δείξουν αλλη­λεγ­γύη θα προ­τι­μή­σουν να τον αφήσουν να εκραγεί, προ­κει­μέ­νου να μην τον βοη­θή­σουν να μην πεθάνει απ’ την πείνα.

Πιστεύω πως έχουν πήξει τον κόσμο στα ψέματα με στόχο να τον τρο­μο­κρα­τή­σουν και να τον υπο­τά­ξουν. Η αλήθεια είναι πως δεν έχουν καν ιδέα τί ακριβώς σημαί­νουν όσα λένε, απλά αντι­λαμ­βά­νο­νται ότι είναι τρο­μα­κτικά για τον κόσμο και αυτό τους αρκεί.

Το οχι σας για τον πρόεδρο απο­τε­λεί προϊόν συν­διαλ­λα­γής με τον ΣΥΡΙΖΑ, προ­κει­μέ­νου να επα­νε­κλε­γείτε;

Μία τέτοια ερώτηση θα την περί­μενα από τον κ. Καμμένο.

Το ρωτάω γιατί είναι λογικό να ανα­ρω­τη­θεί κανείς

Νομίζω ότι είναι λογι­κό­τερο να ανα­ρω­τη­θεί γιατί ένας βου­λευ­τής θα πρέπει να στη­ρί­ξει μία κυβέρ­νηση που κατα­στρέ­φει τη χώρα αλλά αφού με ρωτάτε κατη­γο­ρη­μα­τικά όχι. Δεν υπάρχει καμία απο­λύ­τως συν­διαλ­λαγή με κανένα. Είπα «Όχι» στον κ. Σαμαρά όταν μου ζήτησε να ψηφίσω το Μνη­μό­νιο υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι η πολι­τική του θα προ­κα­λέ­σει πολύ μεγάλο κακό στη χώρα, είπα «Αντίο» στους ΑΝΕΛ και δέχτηκα φοβερό πόλεμο κάτω από τη ζώνη γι’ αυτό, γιατί είπα στον κ. Καμμένο ότι τα προ­βλή­ματα της χώρας δε λύνο­νται με τις συνω­μο­σιο­λο­γίες αλλά με τις σαφείς και ολο­κλη­ρω­μέ­νες εναλ­λα­κτι­κές και τώρα λέω «Όχι» στον πρόεδρο της Δημο­κρα­τίας γιατί είναι ανήθικο και παρά­λογο να πεις «Ναι» σε μία αδιέ­ξοδη και κατα­στρο­φική πολι­τική. Ο ΣΥΡΙΖΑ ακο­λου­θεί το δρόμο του και εγώ το δικό μου. Δεν έχει καμία σχέση με την απόφαση μου για τον πρόεδρο, δεν έχω καμία σχέση με τη δική του στάση και τις δικές του θέσεις.

tvxs.gr