13 χρόνια χρειάστηκαν για να μετρηθεί σωστά η απώλεια ενός δασκάλου

Ο Κων­στα­ντί­νος Αργυ­ρό­που­λος έφυγε από το σχολείο του Παρα­δει­σίου το μεση­μέρι της 22ας Νοεμ­βρίου 2013, μετα­φέ­ρο­ντας με το αυτο­κί­νητό του τη συνά­δελφό του Ανα­στα­σία Κατσα­ρού στο σπίτι της. Η γέφυρα της Κρε­μα­στής ήταν το τελευ­ταίο σημείο της δια­δρο­μής τους και η σορός του βρέθηκε 3 ημέρες αργό­τερα στις ακτές της Τουρ­κίας. Σχεδόν 13 χρόνια μετά, το Διοι­κη­τικό Εφετείο Πειραιά με την απόφαση 1781/2026 απέρ­ριψε τις εφέσεις Δημο­σίου και Περι­φέ­ρειας και ανέβασε την απο­ζη­μί­ωση για την ψυχική οδύνη της Βακίνας Πεζου­βάνη από 8.000 σε 36.000 ευρώ και του Δημή­τριου Αργυ­ρό­που­λου από 50.000 σε 180.000 ευρώ. Η διόρ­θωση έχει σημασία, γιατί ανα­γνω­ρί­ζει ότι ο πόνος μιας χήρας και ενός παιδιού δεν χωρά στα ποσά μιας τυπικής διοι­κη­τι­κής δια­φο­ράς.

Το πραγ­μα­τικό πρό­βλημα όμως είναι ο χρόνος. Ο γιος που έχασε τον πατέρα του το 2013 είδε την πρω­τό­δικη κρίση το 2022 και τη δεύτερη το 2026, ενώ οι οικο­γέ­νειες της Ανα­στα­σίας Κατσα­ρού και του ζεύγους Ιωάννη και Καλ­λιό­πης Μπαϊ­ράμη περι­μέ­νουν ακόμη. Τα χρήματα δεν γεμί­ζουν το κενό 4 ανθρώ­πων, μια δικαιο­σύνη όμως που φτάνει σχεδόν 13 χρόνια μετά κιν­δυ­νεύει να μοιάζει περισ­σό­τερο με επέτειο παρά με απο­κα­τά­σταση. Οι υπο­θέ­σεις που εκκρε­μούν οφεί­λουν να κλεί­σουν γρήγορα, γιατί οι συγ­γε­νείς έχουν ήδη πλη­ρώ­σει το δικό τους τίμημα στην αναμονή.

Στη Ρόδο η 22α Νοεμ­βρίου 2013 δεν έχει γίνει ακόμη παρελ­θόν, όσο οι οικο­γέ­νειες μετρούν το πένθος τους σε αριθ­μούς απο­φά­σεων.