Και σε δεύτερο βαθμό αθώος ο 56χρονος που κατηγορήθηκε για γενετήσιες πράξεις σε βάρος της ανήλικης κόρης της συντρόφου του

• Το δικα­στή­ριο απέρ­ριψε την ένσταση της υπε­ρά­σπι­σης για το απα­ρά­δε­κτο της έφεσης του εισαγ­γε­λέα και, εξε­τά­ζο­ντας την ουσία, τον έκρινε αθώο για την ενδο­οι­κο­γε­νειακή απειλή. Για τις 4 πράξεις που αφο­ρού­σαν στο κορίτσι κηρύ­χθηκε, κατά πλειο­ψη­φία, αθώος λόγω αμφι­βο­λιών

Σχεδόν 3 χρόνια μετά την πρώτη αθω­ω­τική απόφαση, η υπόθεση που είχε διχάσει τη σύνθεση του πρω­το­βάθ­μιου δικα­στη­ρίου έκλεισε και στον δεύτερο βαθμό με απαλ­λαγή. Το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου, που συνε­δρί­ασε τη Δευτέρα 2 Νοεμ­βρίου 2026, κήρυξε αθώο τον 56χρονο ημεδαπό για την ενδο­οι­κο­γε­νειακή απειλή σε βάρος της πρώην συντρό­φου του. Για τις γενε­τή­σιες πράξεις και την κατά­χρηση ανη­λί­κου που του απο­δί­δο­νταν σε βάρος της κόρης της, η απαλ­λαγή ήρθε κατά πλειο­ψη­φία και λόγω αμφι­βο­λιών.

Η έφεση της Εισαγ­γε­λίας Εφετών Δωδε­κα­νή­σου είχε ασκηθεί κατά της από­φα­σης του Νοεμ­βρίου 2023, με την οποία ο κατη­γο­ρού­με­νος είχε κηρυ­χθεί αθώος λόγω αμφι­βο­λιών και για τις 5 πράξεις. Ούτε τότε η κρίση ήταν ομόφωνη. Ο πρό­ε­δρος της σύν­θε­σης και ένας από τους 4 ενόρ­κους είχαν ταχθεί υπέρ της ενοχής, ενώ και η εισαγ­γε­λέας της έδρας είχε ζητήσει κατα­δίκη για μέρος των πράξεων.

Την υπε­ρά­σπιση του κατη­γο­ρου­μέ­νου είχε ο δικη­γό­ρος κ. Μανώλης Χατζηά­μαλ­λος. Την κατη­γο­ρία υπο­στή­ριξε ο δικη­γό­ρος κ. Δημή­τρης Δρόσος.

Οι 2 δια­τυ­πώ­σεις της από­φα­σης

Το δευ­τε­ρο­βάθ­μιο δικα­στή­ριο δεν αντι­με­τώ­πισε ενιαία τις κατη­γο­ρίες. Για το αδίκημα που αφο­ρούσε στη μητέρα, ο 56χρονος κηρύ­χθηκε αθώος χωρίς η απαλ­λαγή να στη­ρι­χθεί σε αμφι­βο­λίες. Για τις 4 πράξεις που σχε­τί­ζο­νταν με την ανήλικη, η αθώωση δόθηκε λόγω αμφι­βο­λιών και με πλειο­ψη­φία, άρα και αυτή τη φορά η σύνθεση δεν κατέ­ληξε ομόφωνα. Πώς μοι­ρά­στη­καν οι ψήφοι των δικα­στών και των ενόρκων δεν διευ­κρι­νί­ζε­ται στα δια­θέ­σιμα στοι­χεία.

Μόλις άνοιξε η δια­δι­κα­σία ο κ. Χατζηά­μαλ­λος υπέβαλε ένσταση, ζητώ­ντας από το Εφετείο να μην προ­χω­ρή­σει στην ουσία και να κρίνει απα­ρά­δε­κτη την έφεση του εισαγ­γε­λέα. Το βασικό του επι­χεί­ρημα ήταν ότι η έφεση στε­ρεί­ται της ειδικής και εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νης αιτιο­λο­γίας που απαιτεί ο νόμος όταν προ­σβάλ­λε­ται αθω­ω­τική απόφαση.

Τόνισε ότι η έφεση του εισαγ­γε­λέα κατά αθω­ω­τι­κής από­φα­σης πρέπει να αιτιο­λο­γεί­ται ειδικά και εμπε­ρι­στα­τω­μένα, αλλιώς απορ­ρί­πτε­ται ως απα­ρά­δε­κτη. Κατά την υπε­ρά­σπιση, η αιτιο­λο­γία αυτή είναι πρό­σθε­τος τυπικός όρος για το κύρος του ένδικου μέσου και πρέπει να εκθέτει με σαφή­νεια τις συγκε­κρι­μέ­νες πραγ­μα­τι­κές ή νομικές πλημ­μέ­λειες της από­φα­σης που προ­σβάλ­λε­ται. Γινόταν επίσης επί­κληση των άρθρων 474, 476 και 498 του ίδιου κώδικα.

Ο συνή­γο­ρος του 56χρονου έθεσε και ζήτημα χρόνου. Με την απαγ­γε­λία της αθω­ω­τι­κής από­φα­σης ο εισαγ­γε­λέας έχει, όπως υπο­στή­ριξε, άμεση πρό­σβαση στα απο­δει­κτικά στοι­χεία και στα πρα­κτικά της δίκης, όπου κατα­γρά­φο­νται οι κατα­θέ­σεις και η απο­λο­γία, και μέσα στην προ­θε­σμία των 10 ημερών μπορεί να κρίνει με ασφά­λεια αν υπάρχει λόγος για έφεση.

Για τον κ. Χατζηά­μαλλο, η έφεση περιο­ρι­ζό­ταν σε εκτενή αναφορά στο κατη­γο­ρη­τή­ριο και σε απλή επί­κληση των απο­δει­κτι­κών μέσων, χωρίς να απαντά στους συλ­λο­γι­σμούς που οδή­γη­σαν το πρω­τό­δικο δικα­στή­ριο στην αθώωση. Στην ένστασή του απα­ρίθ­μησε τις παρα­δο­χές που, κατά τη θέση του, έπρεπε να αντι­κρου­στούν καθεμία χωριστά.

Η πρώτη αφο­ρούσε την αξιο­πι­στία της ανή­λι­κης. Το πρω­το­βάθ­μιο δικα­στή­ριο είχε επι­ση­μά­νει ότι ενώπιον του ανα­κριτή δεν επα­νέ­λαβε περι­στα­τικά που είχε περι­γρά­ψει στην αστυ­νο­μία, και ότι όταν μιλούσε για τις σχέσεις της μητέρας της με τον κατη­γο­ρού­μενο ήταν ιδιαί­τερα ομι­λη­τική και έδινε πλήθος λεπτο­με­ρειών, ενώ για όσα αφο­ρού­σαν την ίδια απέ­φευγε να εμβα­θύ­νει. Η διαφορά αυτή, κατά την απόφαση, δημιουρ­γούσε σοβαρές υπό­νοιες ανα­ξιο­πι­στίας και συν­δυά­στηκε με έκθεση πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης που περιέ­γραφε το κορίτσι ως ήρεμο, ευγε­νικό και συνερ­γά­σιμο, με καλή αντί­ληψη και ώριμη σκέψη.

Η δεύτερη ήταν η αντί­φαση που το δικα­στή­ριο εντό­πισε στη συμπε­ρι­φορά της. Σε όλο το διά­στημα κατά το οποίο φέρεται να δεχόταν τις ενο­χλή­σεις, είχε, όπως έγινε δεκτό, άριστη σχέση με τον κατη­γο­ρού­μενο και του έστελνε ευχε­τή­ριες κάρτες για τη γιορτή του πατέρα. Τρίτη ήταν η μαρ­τυ­ρία προ­σώ­που με μακρό­χρονη επαγ­γελ­μα­τική σχέση με τον 56χρονο, ο οποίος κατέ­θεσε ότι 1 εβδο­μάδα πριν από την καταγ­γε­λία είχαν ανταλ­λά­ξει επι­σκέ­ψεις και το κορίτσι ήταν ιδιαί­τερα εύθυμο, έπεφτε στην αγκαλιά του κατη­γο­ρου­μέ­νου και τον παρα­κα­λούσε να του δείξει κάτι με το οποίο έπαιζε με τον μικρό­τερο αδελφό του. Τέταρτη ήταν η κρίση ότι οι κατα­θέ­σεις 2 βασικών μαρ­τύ­ρων κατη­γο­ρίας δεν ανέ­τρε­παν την πεποί­θηση που είχε σχη­μα­τί­σει το δικα­στή­ριο.

Η ένσταση χαρα­κτή­ριζε την έφεση «παντε­λώς αναι­τιο­λό­γητη». Το Εφετείο δεν δέχθηκε τα επι­χει­ρή­ματα αυτά, απέρ­ριψε την ένσταση και η δίκη συνε­χί­στηκε με την εξέταση των κατη­γο­ριών.

Οι κατη­γο­ρίες και τα χρονικά δια­στή­ματα

Ο 56χρονος είχε παρα­πεμ­φθεί σε δίκη το 2021 για γενε­τή­σιες πράξεις με ανήλικο κάτω των 12 ετών και από 12 έως 14 ετών, για κατά­χρηση ανη­λί­κου στις ίδιες 2 ηλι­κια­κές περιό­δους, όλες κατ’ εξα­κο­λού­θηση, και για ενδο­οι­κο­γε­νειακή απειλή. Κατά την κατη­γο­ρία, οι πράξεις φέρεται να έγιναν μέσα στο σπίτι όπου συγκα­τοι­κού­σαν, τον Ιούλιο του 2017, στα τέλη του καλο­και­ριού του 2018 και από τις αρχές Ιουλίου του 2019 έως τις 4 Νοεμ­βρίου 2019. Η απειλή τοπο­θε­τεί­ται στις 5 Νοεμ­βρίου 2019, όταν φέρεται να είπε στη σύντροφό του ότι θα τη σκο­τώ­σει.

Από τη συμ­βί­ωση στην καταγ­γε­λία

Ο κατη­γο­ρού­με­νος και η μητέρα του κορι­τσιού, αλλο­δαπή, σήμερα 43 ετών, γνω­ρί­στη­καν γύρω στο 2010 και άρχισαν να συμ­βιώ­νουν το 2014, όταν η κόρη της ήταν 7 ετών. Απέ­κτη­σαν κοινό παιδί χωρίς να παντρευ­τούν. Στην πρώτη δίκη έγινε δεκτό ότι από νωρίς υπήρχαν εντά­σεις και βίαια επει­σό­δια, με τα παιδιά να γίνο­νται συχνά μάρ­τυ­ρες.

Η υπόθεση δεν ήρθε στο φως από τη μητέρα. Τον Οκτώ­βριο του 2019 το κορίτσι αντάλ­λασσε μηνύ­ματα με στενή του φίλη, στα οποία φαι­νό­ταν ανα­στα­τω­μένο και έγραφε ότι κανείς δεν μπορεί να το βοη­θή­σει. Στις 5 Νοεμ­βρίου η φίλη είπε στη μητέρα της ότι μια φίλη της κιν­δυ­νεύει. Το επόμενο πρωί εκείνη ενη­μέ­ρωσε τη μητέρα της ανή­λι­κης, η οποία, όπως κατέ­θεσε, «κυριο­λε­κτικά κατέρ­ρευσε» και απευ­θύν­θηκε στην αστυ­νο­μία. Στις 7 Νοεμ­βρίου 2019 κατέ­θεσε, χωρίς όρκο, και το παιδί.

Οι 2 κατα­θέ­σεις της ανή­λι­κης

Στην πρώτη της κατά­θεση η ανήλικη ανέφερε ότι από τον Ιούλιο του 2017 ο κατη­γο­ρού­με­νος είχε γίνει βίαιος με τη μητέρα της και ότι κάποιο βράδυ τής ζήτησε να τον χαϊ­δέ­ψει ανάμεσα στα πόδια. Είπε ακόμη ότι από τα τέλη του καλο­και­ριού του 2018 κοι­μό­ταν στο κρεβάτι του ζευ­γα­ριού και ότι ορι­σμένα βράδια εκείνος την άγγιζε με τρόπο που την έκανε να νιώθει άβολα, ενώ οι ενο­χλή­σεις εντά­θη­καν τις 3 τελευ­ταίες εβδο­μά­δες πριν από την καταγ­γε­λία.

Στις 23 Ιανουα­ρίου 2020, ενώπιον του ανα­κριτή, δεν επα­νέ­λαβε τα περισ­σό­τερα. Ανέφερε μόνο ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος τη χάιδευε στο στομάχι και ανέβαζε το χέρι του στο στήθος της. Όταν της δια­βά­στηκε η πρώτη κατά­θεση, είπε ότι είχε ξεχάσει κάποια περι­στα­τικά. Εξήγησε ότι δεν είχε μιλήσει νωρί­τερα στη μητέρα της επειδή εκείνη «είχε πολλά βάρη».

Μητέρα, μάρ­τυ­ρες και η απο­λο­γία

Η μητέρα κατέ­θεσε με διερ­μη­νέα ότι το 2017 είδε η ίδια ένα περι­στα­τικό και ότι τα υπό­λοιπα τα έμαθε αργό­τερα από την κόρη της. Είπε ότι ζούσε τρο­μο­κρα­τη­μένη και ότι στις 5 Νοεμ­βρίου 2019, σε καβγά για τις υποψίες της περί απι­στίας, ο σύντρο­φός της απεί­λησε να τη σκο­τώ­σει. Νωρί­τερα στην εξέτασή της είχε ανα­φέ­ρει ότι δεν την απεί­λησε ευθέως αλλά άφηνε υπο­νο­ού­μενα.

Οι μητέρες 2 φίλων της ανή­λι­κης μίλησαν για ένα παιδί που έκλαιγε και είχε απο­μο­νω­θεί, χωρίς όμως να γνω­ρί­ζουν λεπτο­μέ­ρειες. Εκπαι­δευ­τι­κός που την είχε μαθή­τρια ανέφερε ότι του είχε μιλήσει για άσχημο κλίμα στο σπίτι, όχι για πράξεις σε βάρος της.

Η υπε­ρά­σπιση επι­κα­λέ­στηκε μήνυμα που η μητέρα έστειλε στην πρε­σβεία της χώρας της στις 06:05 το πρωί της 6ης Νοεμ­βρίου 2019, όπου περιέ­γραφε μόνο κακο­ποί­ηση της ίδιας. Κατά την υπε­ρά­σπιση, το μεση­μέρι η πρε­σβεία την προει­δο­ποί­ησε ότι αν έφευγε με τον γιο της χωρίς συγκα­τά­θεση του πατέρα κιν­δύ­νευε να κατη­γο­ρη­θεί για αρπαγή, και το βράδυ ακο­λού­θησε νέο μήνυμα για σεξουα­λική κακο­ποί­ηση της κόρης της. Η μητέρα απά­ντησε ότι ζήτησε ξανά βοήθεια μόλις έμαθε τι είχε συμβεί.

Ο 56χρονος αρνή­θηκε τα πάντα. Χαρα­κτή­ρισε ψέματα όσα κατέ­θεσε η ανήλικη, είπε για τη μητέρα ότι «αυτή τη δασκά­λεψε» και απέδωσε τις εντά­σεις στη ζήλια της. Ισχυ­ρί­στηκε ότι σκοπός της ήταν να τον τιμω­ρή­σει και να φύγει με τα 2 παιδιά, επι­κα­λού­με­νος ότι το κορίτσι τον αγκά­λιαζε έως την παρα­μονή της απο­χώ­ρη­σης και ότι το 2019 τού είχε στείλει κάρτα για τη γιορτή του πατέρα.

Η πρω­τό­δικη

κρίση του 2023

Στην πρώτη δίκη η εισαγ­γε­λέας είχε ζητήσει την ενοχή του για τις 2 πράξεις της περιό­δου από 12 έως 14 ετών, με περιο­ρι­σμό της κατη­γο­ρίας, και για την απειλή. Η πλειο­ψη­φία όμως έκρινε ότι τα στοι­χεία δεν αρκού­σαν, καθώς στη­ρί­ζο­νταν σε όψιμες διη­γή­σεις της ανή­λι­κης, η οποία βίωνε τις συγκρού­σεις της μητέρας της με τον κατη­γο­ρού­μενο και ήθελε να τη βοη­θή­σει. Βάρος δόθηκε στην κάρτα και στη μαρ­τυ­ρία για την τρυφερή σχέση τους λίγο πριν από την καταγ­γε­λία.

Με την απόφαση του Εφε­τείου, η απαλ­λαγή του 56χρονου επι­βε­βαιώ­νε­ται και σε δεύτερο βαθμό. Η διαφορά σε σχέση με το 2023 εντο­πί­ζε­ται στην απειλή σε βάρος της πρώην συντρό­φου του, για την οποία η αθώωση δεν συνο­δεύ­ε­ται πλέον από την επι­φύ­λαξη των αμφι­βο­λιών.