Ένα δάνειο του 1996 ταξίδεψε σε πακέτα και ξέχασε στον δρόμο το χαρτί που μετρούσε

Χρειά­στηκε μια Πρω­το­δί­κης για να θυμίσει κάτι αυτο­νό­ητο που στη βιασύνη των εισπρά­ξεων συχνά ξεχνιέ­ται. Πριν βγάλεις στο σφυρί 16 ακίνητα μιας ξενο­δο­χεια­κής επι­χεί­ρη­σης για οφειλή πάνω από 1 εκατ. ευρώ, πρέπει να απο­δεί­ξεις ότι έχεις το δικαί­ωμα να το κάνεις. Η πίστωση του 1996 πέρασε από τιτλο­ποί­ηση, επα­να­γορά και νέα πώληση από το 2019 ως το 2021. Η σύμβαση δια­χεί­ρι­σης όμως δεν είχε κανένα παράρ­τημα, καμία λίστα απαι­τή­σεων, ούτε καν παρα­πο­μπή στη σύμβαση πώλησης. Το δικα­στή­ριο το ονόμασε «απο­δει­κτικό κενό», δέχθηκε την ανακοπή που χει­ρί­στηκε ο δικη­γό­ρος Στέργος Λεβέ­ντης και με την απόφαση 626/2026 ακύρωσε επιταγή και κατά­σχεση λίγες ημέρες πριν από τον πλει­στη­ρια­σμό της 4ης Νοεμ­βρίου.

Η απόφαση δεν λέει ότι το χρέος δεν υπάρχει, ούτε ακυ­ρώ­νει τη διαταγή πλη­ρω­μής. Αφήνει όμως πίσω της ερω­τή­ματα που δεν πρό­λα­βαν να κριθούν, όπως μια εγγραφή 307.675,14 ευρώ με την ένδειξη «μετά­πτωση», η προ­έ­λευση της οποίας αμφι­σβη­τεί­ται και πάνω στην οποία φέρεται να χτί­στη­καν τόκοι 262.650,94 ευρώ, ή η κατά­σχεση περιου­σίας εκτι­μη­μέ­νης σε 1.239.000 ευρώ για ποσό 250.000. Όταν τα δάνεια ταξι­δεύ­ουν από χαρ­το­φυ­λά­κιο σε χαρ­το­φυ­λά­κιο, η τάξη στα χαρτιά δεν είναι γρα­φειο­κρα­τική λεπτο­μέ­ρεια αλλά προ­ϋ­πό­θεση νομι­μό­τη­τας.

Όποιος ζητά πίσω χρήματα πρέπει πρώτα να απο­δεί­ξει ότι ξέρει ποια ακριβώς ζητά.