Το Πρωτοδικείο Ρόδου ακύρωσε κατάσχεση και «πάγωσε» πλειστηριασμό ακινήτου δανειολήπτη

• Με την υπ’ αριθμ. 455/2026 απόφασή του, το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου έκανε δεκτή ανακοπή ημε­δα­πού δανειο­λή­πτη και ακύρωσε τόσο την επιταγή προς εκτέ­λεση όσο και την έκθεση ανα­γκα­στι­κής κατά­σχε­σης, κρί­νο­ντας ότι η εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης απαι­τή­σεων δεν απέ­δειξε ότι νομι­μο­ποιού­νταν να επι­σπεύ­σει ανα­γκα­στική εκτέ­λεση ενα­ντίον του

Σημα­ντική δικα­στική απόφαση, με προ­ε­κτά­σεις που ξεπερ­νούν τα όρια της συγκε­κρι­μέ­νης υπό­θε­σης, εξέδωσε το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, δικά­ζο­ντας κατά την ειδική δια­δι­κα­σία των περιου­σια­κών δια­φο­ρών.

Με την υπ’ αριθμ. 455/2026 απόφασή του το δικα­στή­ριο ακύρωσε τις πράξεις ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης που είχαν στραφεί κατά ημε­δα­πού δανειο­λή­πτη, κατοί­κου Ρόδου, με απο­τέ­λε­σμα να ματαιώ­νε­ται ο ηλε­κτρο­νι­κός δημό­σιος ανα­γκα­στι­κός πλει­στη­ρια­σμός ακι­νή­του του, ο οποίος είχε προσ­διο­ρι­στεί για τις 24 Ιουλίου 2026.

Η δια­δι­κα­σία της ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης σε βάρος του δανειο­λή­πτη είχε ξεκι­νή­σει με βάση διαταγή πλη­ρω­μής που είχε εκδοθεί το 2015 από το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Αθηνών. Στις 4 Απρι­λίου 2025 του κοι­νο­ποι­ή­θηκε επιταγή προς εκτέ­λεση και ακο­λού­θησε, στις 12 Δεκεμ­βρίου 2025, η επίδοση έκθεσης ανα­γκα­στι­κής κατά­σχε­σης ακί­νη­της περιου­σίας του, δυνάμει της οποίας επι­σπευ­δό­ταν ο πλει­στη­ρια­σμός. Την εκτέ­λεση επέ­σπευδε εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης απαι­τή­σεων από δάνεια και πιστώ­σεις, στην οποία είχε ανα­τε­θεί η δια­χεί­ριση απαι­τή­σεων αλλο­δα­πής εται­ρείας, ειδικής δια­δό­χου των απαι­τή­σεων συστη­μι­κής τρά­πε­ζας, κατόπιν δια­δο­χι­κών μετα­βι­βά­σεων και τιτλο­ποί­η­σης.

Ο δανειο­λή­πτης αντέ­δρασε ασκώ­ντας ανακοπή, η οποία επι­δό­θηκε στην αντί­δικη πλευρά στις 15 Ιανουα­ρίου 2026, εντός της νόμιμης προ­θε­σμίας των 45 ημερών από την κατά­σχεση. Με την ανακοπή του ζητούσε την ακύρωση τόσο της επι­τα­γής προς εκτέ­λεση όσο και της έκθεσης ανα­γκα­στι­κής κατά­σχε­σης. Στο δικα­στή­ριο τον εκπρο­σώ­πησε η πλη­ρε­ξού­σια δικη­γό­ρος του, η κ. Ευανθία Μπόνη.

Η δικα­στική κρίση επι­κε­ντρώ­θηκε στον δεύτερο λόγο της ανα­κο­πής, με τον οποίο ο ανα­κό­πτων υπο­στή­ριζε ότι η εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης δεν νομι­μο­ποιού­νταν ενερ­γη­τικά να επι­σπεύ­σει ανα­γκα­στική εκτέ­λεση ενα­ντίον του. Όπως προ­κύ­πτει από την απόφαση, κατά την κοι­νο­ποί­ηση της επι­τα­γής προς εκτέ­λεση είχε μεν συγκοι­νο­ποι­η­θεί το ιδιω­τικό συμ­φω­νη­τικό δια­χεί­ρι­σης απαι­τή­σεων του Νοεμ­βρίου 2022, δεν προ­έ­κυ­πτε ωστόσο δημο­σί­ευση περί­λη­ψής του στο Ενε­χυ­ρο­φυ­λα­κείο Αθηνών, όπως απαιτεί ο νόμος. Κατά συνέ­πεια, δεν είχε συγκοι­νο­ποι­η­θεί στον οφει­λέτη το από­σπα­σμα της δημο­σί­ευ­σης που θα απο­δεί­κνυε ότι η συγκε­κρι­μένη εται­ρεία είχε πράγ­ματι το δικαί­ωμα να εισπρά­ξει την απαί­τηση, ακόμη και ανα­γκα­στικά.

Το δικα­στή­ριο έκρινε ότι η παρά­λειψη αυτή συνιστά μη τήρηση του νόμιμου συστα­τι­κού τύπου ως προς το ελά­χι­στο ουσιώ­δες περιε­χό­μενο της σύμ­βα­σης δια­χεί­ρι­σης. Όπως σημειώ­νε­ται στο σκε­πτικό, μολο­νότι η μετα­βί­βαση της ένδικης απαί­τη­σης έγινε λόγω τιτλο­ποί­η­σης με βάση τον Ν. 3156/2003, η εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης, ως εται­ρεία συστα­θείσα κατά τον Ν. 4354/2015, όφειλε, προ­κει­μέ­νου να έχει τη δικο­νο­μική δυνα­τό­τητα να επι­σπεύ­δει ανα­γκα­στική εκτέ­λεση, να πληροί το σύνολο των προ­ϋ­πο­θέ­σεων του σχε­τι­κού άρθρου του νόμου αυτού, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νης της δημο­σιό­τη­τας της σύμ­βα­σης δια­χεί­ρι­σης.

Ιδιαί­τερη βαρύ­τητα έχει η αναφορά της από­φα­σης στην ασφά­λεια δικαίου και στην ασφά­λεια των συναλ­λα­γών. Το δικα­στή­ριο υπο­γράμ­μισε ότι ο δανειο­λή­πτης πρέπει να γνω­ρί­ζει ανά πάσα στιγμή τόσο το πρόσωπο του δανει­στή της απαί­τη­σης όσο και το πρόσωπο του εγκα­τε­στη­μέ­νου στην Ελλάδα δια­χει­ρι­στή που δύναται να την εισπρά­ξει, ακόμη και ανα­γκα­στικά, πλη­ρο­φο­ρία που χαρα­κτη­ρί­ζε­ται εξίσου ή και περισ­σό­τερο σημα­ντική. Εφόσον η εκ του νόμου προ­βλε­πό­μενη δημο­σιό­τητα δεν καλύ­φθηκε, η σύμβαση δια­χεί­ρι­σης κρίθηκε ότι πάσχει από­λυ­της ακυ­ρό­τη­τας, με απο­τέ­λε­σμα η κοι­νο­ποί­ησή της στον οφει­λέτη να μην αρκεί για να απο­δει­χθεί η ενερ­γη­τική νομι­μο­ποί­ηση της εται­ρείας προς επί­σπευση της εκτέ­λε­σης.

Με το σκε­πτικό αυτό, το δικα­στή­ριο δέχθηκε την ανακοπή ως βάσιμη κατ’ ουσίαν, χωρίς να χρεια­στεί να εξε­τά­σει τους υπό­λοι­πους λόγους της, οι οποίοι κατέ­στη­σαν άνευ αντι­κει­μέ­νου. Ακύρωσε την από 4 Απρι­λίου 2025 επιταγή προς εκτέ­λεση και την από 12 Δεκεμ­βρίου 2025 έκθεση ανα­γκα­στι­κής κατά­σχε­σης και κατα­δί­κασε την εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης στην πληρωμή των δικα­στι­κών εξόδων του ανα­κό­πτο­ντος, τα οποία όρισε στο ποσό των 700 ευρώ.