Νικηφόρος Παπανικόλας: «Η διαμάχη για το νερό της Ρόδου οδηγείται στις δικαστικές αίθουσες»

• Η «χρυσή ευκαι­ρία» για συνεν­νό­ηση χάθηκε στο Περι­φε­ρειακό Συμ­βού­λιο • Ζητά διάλογο για τη λει­τουρ­γία του φράγ­μα­τος Γαδουρά και προει­δο­ποιεί για τις συνέ­πειες της σύγκρου­σης Περιφέρειας-ΔΕΥΑΡ

Στις δικα­στι­κές αίθου­σες εκτιμά ότι θα μετα­φερ­θεί πλέον η αντι­πα­ρά­θεση μεταξύ της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου και της ΔΕΥΑΡ για τη δια­χεί­ριση και τη λει­τουρ­γία του φράγ­μα­τος Γαδουρά ο επι­κε­φα­λής της παρά­τα­ξης της μειο­ψη­φίας του Περι­φε­ρεια­κού Συμ­βου­λίου, Νικη­φό­ρος Παπα­νι­κό­λας.

Με αφορμή τη συζή­τηση στην τελευ­ταία συνε­δρί­αση του Περι­φε­ρεια­κού Συμ­βου­λίου, επι­ση­μαί­νει ότι χάθηκε μια σημα­ντική ευκαι­ρία να δια­τη­ρη­θούν ανοι­χτοί οι δίαυλοι επι­κοι­νω­νίας μεταξύ των εμπλε­κό­με­νων φορέων. Παράλ­ληλα, υπο­γραμ­μί­ζει ότι η παρα­τε­τα­μένη αντι­πα­ρά­θεση δεν αφορά πλέον μόνο στις σχέσεις των διοι­κή­σεων, αλλά έχει άμεσες πρα­κτι­κές συνέ­πειες για τη Ρόδο και τους κατοί­κους της, καθώς συν­δέ­ε­ται με ένα κρίσιμο ζήτημα: την ασφαλή και απρό­σκο­πτη υδρο­δό­τηση του νησιού.

Οι ενστά­σεις της ΔΕΥΑΡ για τη σύμβαση του Γαδουρά

Ανα­λύ­ο­ντας όσα συζη­τή­θη­καν στο Περι­φε­ρειακό Συμ­βού­λιο, ο κ. Παπα­νι­κό­λας εξηγεί με δηλώ­σεις του προς την ‘δ’ ότι στο επί­κε­ντρο βρέθηκε η πρόταση της ΔΕΥΑΡ για τρο­πο­ποί­ηση της προ­γραμ­μα­τι­κής σύμ­βα­σης που έχει υπο­γρα­φεί μεταξύ της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου, του Δήμου Ρόδου και της ΔΕΥΑΡ και αφορά στη συντή­ρηση και λει­τουρ­γία του φράγ­μα­τος Γαδουρά.

Όπως επι­ση­μαί­νει, η ΔΕΥΑΡ έθεσε δύο βασικές ενστά­σεις. Η πρώτη αφορά στην τιμο­λό­γηση, καθώς, σύμφωνα με την επι­χεί­ρηση, υπάρχει διαφορά μεταξύ του ποσού που χρεώνει ο ανά­δο­χος στην Περι­φέ­ρεια και εκείνου που στη συνέ­χεια χρε­ώ­νε­ται στη ΔΕΥΑΡ. Η δεύτερη σχε­τί­ζε­ται με τα έργα της δεύ­τε­ρης φάσης, τα οποία, όπως υπο­στη­ρί­ζει η δημο­τική επι­χεί­ρηση, δεν έχουν ολο­κλη­ρω­θεί, γεγονός που θα έπρεπε να οδη­γή­σει σε αντί­στοιχη μείωση του τιμή­μα­τος.

Κατά τον ίδιο, η εισή­γηση της Περι­φε­ρεια­κής Αρχής δεν έδωσε επαρ­κείς απα­ντή­σεις στα ζητή­ματα που τέθηκαν. «Άφηνε κενά ορι­σμένα ζητή­ματα», ανα­φέ­ρει χαρα­κτη­ρι­στικά, προ­σθέ­το­ντας ότι η Περι­φέ­ρεια έδειχνε πρόθεση εφαρ­μο­γής των όρων της υφι­στά­με­νης σύμ­βα­σης, χωρίς ωστόσο να απαντά επί της ουσίας στις αιτιά­σεις της ΔΕΥΑΡ.

Η πρόταση για διάλογο και η ανάγκη συμ­βι­βα­σμού

Η θέση της παρά­τα­ξής του, όπως την περι­γρά­φει, ήταν να μην κλείσει η πόρτα της συνεν­νό­η­σης, αλλά να ξεκι­νή­σει ουσια­στική δια­πραγ­μά­τευση μεταξύ των δύο πλευρών:

«Καλό θα είναι να μπει η Περι­φέ­ρεια στο τραπέζι των δια­πραγ­μα­τεύ­σεων και να δει επί της ουσίας τους λόγους που προ­βάλ­λει η ΔΕΥΑΡ», σημειώ­νει ο κ. Παπα­νι­κό­λας. Διευ­κρι­νί­ζει, μάλιστα, ότι αυτό δεν σημαί­νει πως η Περι­φέ­ρεια θα πρέπει υπο­χρε­ω­τικά να απο­δε­χθεί τους οικο­νο­μι­κούς όρους που προ­τεί­νει η δημο­τική επι­χεί­ρηση ή το αίτημά της για ανα­δρο­μι­κό­τητα.

Σύμφωνα με τον ίδιο, ζητού­μενο είναι να εξε­τα­στούν όλα τα δεδο­μένα και να ανα­ζη­τη­θεί μια κοινά απο­δε­κτή λύση, ώστε να τερ­μα­τι­στεί μια αντι­πα­ρά­θεση που έχει επι­βα­ρύ­νει σημα­ντικά τις σχέσεις των εμπλε­κό­με­νων φορέων.

«Η διαμάχη αυτή έχει κου­ρά­σει πάρα πολύ τον κόσμο της Ρόδου», τονίζει, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι η αδυ­να­μία συνερ­γα­σίας μεταξύ Δήμου και Περι­φέ­ρειας δημιουρ­γεί προ­βλή­ματα που ξεπερ­νούν τα όρια μιας διοι­κη­τι­κής ή οικο­νο­μι­κής δια­φω­νίας.

Οι αιχμές για τη σύνδεση με τα λύματα στο Βόδι

Ο κ. Παπα­νι­κό­λας ασκεί, παράλ­ληλα, κριτική στον τρόπο με τον οποίο η Περι­φε­ρειακή Αρχή χει­ρί­στηκε τη συζή­τηση, κάνο­ντας ειδική αναφορά στη σύνδεση του θέματος της τρο­πο­ποί­η­σης της προ­γραμ­μα­τι­κής σύμ­βα­σης με το ζήτημα των λυμάτων στο Βόδι.

Κατά την εκτί­μησή του, πρό­κει­ται για δύο δια­φο­ρε­τικά ζητή­ματα, χωρίς ουσια­στική συνά­φεια μεταξύ τους, ενώ η επιλογή να συζη­τη­θούν με αυτόν τον τρόπο δημιουρ­γεί την εντύ­πωση ότι η αντι­πα­ρά­θεση μετα­φέ­ρε­ται σε ένα επίπεδο αντα­γω­νι­σμού μεταξύ των δύο πλευρών.

Όπως χαρα­κτη­ρι­στικά ανα­φέ­ρει, η συγκε­κρι­μένη κίνηση φαί­νε­ται να γίνεται «περισ­σό­τερο σε πνεύμα αντεκ­δί­κη­σης παρά επί της ουσίας».

Κίν­δυ­νος νέων δικα­στι­κών αντι­πα­ρα­θέ­σεων

Ιδιαί­τερη ανη­συ­χία εκφρά­ζει για την επόμενη ημέρα, καθώς θεωρεί ότι η απόφαση του Περι­φε­ρεια­κού Συμ­βου­λίου να μην προ­χω­ρή­σει στην ανα­ζή­τηση μιας συμ­βι­βα­στι­κής λύσης οδηγεί ανα­πό­φευ­κτα σε νέες δικα­στι­κές προ­σφυ­γές.

«Σε περί­πτωση που το Περι­φε­ρειακό Συμ­βού­λιο απο­φα­σί­σει να κλείσει ορι­στικά την πόρτα, αυτό αυτο­μά­τως συνε­πά­γε­ται νέες αντι­δι­κίες, νέες δικα­στι­κές προ­σφυ­γές και τη διαιώ­νιση μιας δια­μά­χης που στο τέλος της ημέρας θα βλάψει το νησί και τους κατοί­κους», υπο­γραμ­μί­ζει.

Στο πλαίσιο αυτό, ανα­φέ­ρε­ται και στην απο­κά­λυψη του προϊ­στα­μέ­νου της αρμό­διας υπη­ρε­σίας της Περι­φέ­ρειας, κ. Μαυ­ρομ­μάτη, κατά τη διάρ­κεια της συνε­δρί­α­σης, ότι σε προη­γού­μενο χρονικό διά­στημα είχαν πραγ­μα­το­ποι­η­θεί επαφές μεταξύ των εμπλε­κό­με­νων πλευρών και είχε δια­μορ­φω­θεί ένας κοινός άξονας συνεν­νό­η­σης. Ωστόσο, για λόγους που δεν διευ­κρι­νί­στη­καν, η συμ­φω­νία αυτή δεν προ­χώ­ρησε στην εφαρ­μογή της.

Σε κάθε περί­πτωση, ο ίδιος εκτιμά ότι ακόμη και τώρα υπάρ­χουν περι­θώ­ρια να ανα­ζη­τη­θεί λύση, αρκεί να υπάρξει πραγ­μα­τική διάθεση συνεν­νό­η­σης.

Τι θα συμβεί μετά την 1η Ιουλίου 2027;

Ένα ακόμη κρίσιμο ζήτημα που θέτει αφορά στη χρονική διάρ­κεια της υφι­στά­με­νης προ­γραμ­μα­τι­κής σύμ­βα­σης, η οποία λήγει την 1η Ιουλίου 2027. Όπως επι­ση­μαί­νει, η συζή­τηση για το πλαίσιο λει­τουρ­γίας του φράγ­μα­τος την επόμενη ημέρα δεν μπορεί να μετα­τε­θεί για αργό­τερα.

«Πρέπει να δούμε ποια θα είναι και η επόμενη μέρα. Τι γίνεται μετά την πρώτη Ιουλίου του 2027; Πώς θα συνε­χί­σει να υλο­ποιεί­ται, σε ποιο πλαίσιο;» διε­ρω­τά­ται.

Προ­σθέ­τει, μάλιστα, ότι τότε θα βρί­σκε­ται ήδη σε εξέλιξη η του­ρι­στική περί­ο­δος, ενώ θα έχουν προη­γη­θεί και οι εκλογές, γεγονός που ενδέ­χε­ται να περι­πλέ­ξει περαι­τέρω τις συν­θή­κες. Για τον λόγο αυτό θεωρεί ότι η ανα­ζή­τηση λύσης πρέπει να ξεκι­νή­σει άμεσα και όχι όταν θα έχουν δημιουρ­γη­θεί νέα τετε­λε­σμένα.

«Ο δρόμος προς τα δικα­στή­ρια είναι πλέον μονό­δρο­μος»

Ερω­τη­θείς για το πώς εκτιμά ότι θα εξε­λι­χθεί η υπόθεση μετά την απόφαση του Περι­φε­ρεια­κού Συμ­βου­λίου, ο Νικη­φό­ρος Παπα­νι­κό­λας εμφα­νί­ζε­ται ιδιαί­τερα απαι­σιό­δο­ξος.

«Θεωρώ ότι μετά την απόφαση του Περι­φε­ρεια­κού Συμ­βου­λίου τα πράγ­ματα θα οδη­γη­θούν στις δικα­στι­κές αίθου­σες», δηλώνει, χαρα­κτη­ρί­ζο­ντας αυτή την εξέλιξη μονό­δρομο.

Όπως εξηγεί, η τελευ­ταία συνε­δρί­αση απο­τε­λούσε μια σημα­ντική ευκαι­ρία για να δια­τη­ρη­θεί ανοι­χτός ο δίαυλος επι­κοι­νω­νίας μεταξύ των φορέων, προ­κει­μέ­νου να απο­φευ­χθεί η περαι­τέρω όξυνση της αντι­πα­ρά­θε­σης.

«Είχαμε μια χρυσή ευκαι­ρία σαν Περι­φε­ρειακό Συμ­βού­λιο να δια­τη­ρή­σουμε ανοιχτό το διάβημα κοι­νω­νίας μεταξύ των φορέων, αλλά πιστεύω ότι μετά την απόφαση αυτή ο δρόμος αυτός έκλεισε ορι­στικά», κατα­λή­γει.

Το ζητού­μενο, πάντως, παρα­μέ­νει η δια­σφά­λιση της λει­τουρ­γίας του φράγ­μα­τος Γαδουρά και της υδρο­δό­τη­σης της Ρόδου. Και αυτό είναι που, σύμφωνα με την παρέμ­βαση του επι­κε­φα­λής της μειο­ψη­φίας, καθιστά ανα­γκαία την αντι­με­τώ­πιση της δια­φο­ράς πέρα από τις αντι­πα­ρα­θέ­σεις και τις διοι­κη­τι­κές δια­φω­νίες.