Φάκελος με 100 ευρώ μέσα σε βιβλίο αθλητικού σωματείου θα απασχολήσει την Εισαγγελία

• Υπάλ­λη­λος εντό­πι­σε 2 χαρ­το­νο­μί­σμα­τα των 50 ευρώ πίσω από το εξώ­φυλ­λο βι­βλί­ου που είχε πα­ρα­δο­θεί στην υπη­ρε­σία μαζί με τα υπό­λοι­πα βι­βλία του σω­μα­τεί­ου. Ο δι­κη­γό­ρος που τα κα­τεί­χε δη­λώ­νει ότι επρό­κει­το για προ­σω­πι­κό του δώρο προς συ­νερ­γά­τη που ορ­κι­ζό­ταν και ότι ο φά­κε­λος πα­ρα­δό­θη­κε από πα­ρα­δρο­μή

Στην Ει­σαγ­γε­λία Πλημ­με­λειο­δι­κών βρί­σκε­ται από τις 6 Οκτω­βρί­ου 2026 υπό­θε­ση που έχει προ­κα­λέ­σει θό­ρυ­βο. Αφορά μικρό λευκό φά­κε­λο με 100 ευρώ, ο οποί­ος βρέ­θη­κε μέσα σε βι­βλίο αθλη­τι­κού σω­μα­τεί­ου που είχε πα­ρα­δο­θεί σε υπη­ρε­σία της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου πε­ρι­φε­ρεια­κής αρχής. Η πε­ρι­φε­ρεια­κή αρχή κα­τέ­θε­σε μη­νυ­τή­ρια ανα­φο­ρά κατά πα­ντός υπευ­θύ­νου και ζητεί να ερευ­νη­θεί αν έχει τε­λε­στεί ποι­νι­κό αδί­κη­μα. Την ίδια ημέρα ο δι­κη­γό­ρος που κα­τεί­χε τα βι­βλία απέ­στει­λε εξώ­δι­κο στην υπη­ρε­σία έγ­γρα­φη αί­τη­ση και δή­λω­ση. Υπο­στη­ρί­ζει ότι ο φά­κε­λος είναι προ­σω­πι­κό του αντι­κεί­με­νο, ότι δεν προ­ο­ρι­ζό­ταν για κα­νέ­ναν υπάλ­λη­λο και ότι κα­τέ­λη­ξε εκεί από λάθος.

Η πα­ρά­δο­ση των βι­βλί­ων

Σύμ­φω­να με πλη­ρο­φο­ρί­ες της «δη­μο­κρα­τι­κής», όλα ξε­κί­νη­σαν την Πέμ­πτη 24 Σε­πτεμ­βρί­ου 2026. Εκεί­νη την ημέρα πα­ρα­δό­θη­κε στην αρ­μό­δια διεύ­θυν­ση της πε­ρι­φε­ρεια­κής αρχής η πλή­ρης σειρά των βι­βλί­ων που τηρεί το σω­μα­τείο. Πρό­κει­ται για 2 βι­βλία μελών, πα­λαιό και νέο, τα βι­βλία πρα­κτι­κών του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λί­ου και της γε­νι­κής συ­νέ­λευ­σης, το βι­βλίο πε­ριου­σια­κών στοι­χεί­ων, το βι­βλίο αλ­λη­λο­γρα­φί­ας, το βι­βλίο τα­μεί­ου και ένα μπλοκ απο­δεί­ξε­ων εί­σπρα­ξης.

Για το ποιος τα πα­ρέ­δω­σε και με ποια ιδιό­τη­τα, οι πε­ρι­γρα­φές των δύο πλευ­ρών δεν ταυ­τί­ζο­νται πλή­ρως. Η πε­ρι­φε­ρεια­κή αρχή ανα­φέ­ρει ότι τα βι­βλία προ­σκό­μι­σε ασκού­με­νος δι­κη­γό­ρος, τον οποίο εμ­φα­νί­ζει ως πλη­ρε­ξού­σιο του σω­μα­τεί­ου, και ότι τα πα­ρέ­λα­βε η ανα­πλη­ρώ­τρια προϊ­στα­μέ­νη της διεύ­θυν­σης. Ο δι­κη­γό­ρος ανα­φέ­ρει ότι την πα­ρά­δο­ση έκα­ναν συ­νερ­γά­τες του γρα­φεί­ου του, με­τα­ξύ των οποί­ων ασκού­με­νος δι­κη­γό­ρος, έπει­τα από δική του εντο­λή. Τα βι­βλία, όπως λέει, τα κα­τεί­χε ο ίδιος ως δι­κη­γό­ρος του σω­μα­τεί­ου.

Ο ίδιος επι­μέ­νει σε μια λε­πτο­μέ­ρεια που θε­ω­ρεί κρί­σι­μη. Τα βι­βλία, όπως υπο­στη­ρί­ζει, δό­θη­καν άτυπα, χωρίς πρω­τό­κολ­λο πα­ρά­δο­σης, με μο­να­δι­κό σκοπό να του επι­ση­μαν­θούν τυχόν ελ­λεί­ψεις στην τή­ρη­σή τους. Κατά τον χρόνο της πα­ρά­δο­σης, προ­σθέ­τει, δεν εκ­κρε­μού­σε στην υπη­ρε­σία καμία αί­τη­ση, ούτε του σω­μα­τεί­ου ούτε δική του.

Τι βρέ­θη­κε πίσω από το εξώ­φυλ­λο

Κατά την εκ­δο­χή της πε­ρι­φε­ρεια­κής αρχής, στις 2 Οκτω­βρί­ου 2026 και πε­ρί­που στις 9 το πρωί, η ανα­πλη­ρώ­τρια προϊ­στα­μέ­νη άνοι­ξε το βι­βλίο πρα­κτι­κών των γε­νι­κών συ­νε­λεύ­σε­ων για να ελέγ­ξει την ορ­θό­τη­τα των στοι­χεί­ων που είχαν κα­τα­γρα­φεί. Αμέ­σως μετά το εξώ­φυλ­λο φέ­ρε­ται να βρήκε μικρό λευκό φά­κε­λο. Μέσα υπήρ­χαν 2 χαρ­το­νο­μί­σμα­τα των 50 ευρώ.

Η υπάλ­λη­λος κά­λε­σε αμέ­σως τον εκτε­λε­στι­κό γραμ­μα­τέα της πε­ρι­φε­ρεια­κής αρχής, το γρα­φείο του οποί­ου βρί­σκε­ται απέ­να­ντι από τη διεύ­θυν­ση. Το βι­βλίο φω­το­γρα­φή­θη­κε μαζί με τον φά­κε­λο και τα χαρ­το­νο­μί­σμα­τα, οι αριθ­μοί σει­ράς των οποί­ων κα­τα­γρά­φη­καν. Τα χρή­μα­τα πα­ρα­δό­θη­καν στον εκτε­λε­στι­κό γραμ­μα­τέα για φύ­λα­ξη και συ­ντά­χθη­κε ανα­φο­ρά πα­ρά­δο­σης και πα­ρα­λα­βής, στην οποία πε­ρι­γρά­φε­ται το πε­ρι­στα­τι­κό. Για το γε­γο­νός ενη­με­ρώ­θη­κε και ο πε­ρι­φε­ρειάρ­χης.

Η προ­σφυ­γή στην Ει­σαγ­γε­λία

Στις 6 Οκτω­βρί­ου 2026 η πε­ρι­φε­ρεια­κή αρχή, διά του ανα­πλη­ρω­τή πε­ρι­φε­ρειάρ­χη, απευ­θύν­θη­κε στην Ει­σαγ­γε­λία Πλημ­με­λειο­δι­κών με μη­νυ­τή­ρια ανα­φο­ρά κατά πα­ντός υπευ­θύ­νου. Το πε­ρι­στα­τι­κό χα­ρα­κτη­ρί­ζε­ται εκεί «πε­ρί­ερ­γο» και, όπως υπο­στη­ρί­ζε­ται, ποι­νι­κώς ερευ­νη­τέο, με δε­δο­μέ­να τα ελατ­τώ­μα­τα που είχαν ήδη εντο­πι­στεί στην τή­ρη­ση των βι­βλί­ων του σω­μα­τεί­ου. Η πε­ρι­φε­ρεια­κή αρχή δεν απο­δί­δει συ­γκε­κρι­μέ­νη πράξη σε συ­γκε­κρι­μέ­νο πρό­σω­πο. Ζητεί να διε­ρευ­νη­θεί αν έχει τε­λε­στεί ποι­νι­κό αδί­κη­μα, είτε διώ­κε­ται αυ­τε­παγ­γέλ­τως είτε όχι, και από ποιον.

Στην Ει­σαγ­γε­λία πα­ρα­δό­θη­καν φω­το­γρα­φί­ες του βι­βλί­ου, του φα­κέ­λου και των χαρ­το­νο­μι­σμά­των, τα ίδια τα 2 χαρ­το­νο­μί­σμα­τα μέσα στον φά­κε­λο όπου βρέ­θη­καν, καθώς και αντί­γρα­φο της ανα­φο­ράς πα­ρά­δο­σης και πα­ρα­λα­βής που είχε συ­ντα­χθεί στις 2 Οκτω­βρί­ου 2026.

Η εκ­δο­χή του δι­κη­γό­ρου για το δώρο της ορ­κω­μο­σί­ας

Δια­φο­ρε­τι­κή ει­κό­να δίνει ο δι­κη­γό­ρος. Όπως ανα­φέ­ρει, τη Δευ­τέ­ρα 5 Οκτω­βρί­ου 2026 πήγε στην υπη­ρε­σία για να πα­ρα­λά­βει τα βι­βλία, έπει­τα από πρό­σκλη­ση που του είχε απευ­θύ­νει η αρ­μό­δια υπάλ­λη­λος στις 29 Σε­πτεμ­βρί­ου 2026. Εκεί, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς του, πλη­ρο­φο­ρή­θη­κε για πρώτη φορά ότι σε βι­βλίο του σω­μα­τεί­ου είχε βρε­θεί φά­κε­λος με 100 ευρώ. Του ανα­κοι­νώ­θη­κε, πα­ρου­σία συ­νερ­γά­τη του, ότι τα βι­βλία δεν θα του πα­ρα­δο­θούν και ότι το θέμα θα ανα­φερ­θεί στην Ει­σαγ­γε­λία.

Ο ίδιος δια­τεί­νε­ται ότι δή­λω­σε επι­τό­που πως ο φά­κε­λος και τα χρή­μα­τα του ανή­κουν και ζή­τη­σε να δει τον εκτε­λε­στι­κό γραμ­μα­τέα. Στη συ­νά­ντη­ση που ακο­λού­θη­σε, με πα­ρού­σα την ανα­πλη­ρώ­τρια προϊ­στα­μέ­νη, επι­χεί­ρη­σε να εξη­γή­σει πώς βρέ­θη­κε ο φά­κε­λος ανά­με­σα στα βι­βλία. Υπο­στη­ρί­ζει όμως ότι ο εκτε­λε­στι­κός γραμ­μα­τέ­ας αρ­νή­θη­κε να ακού­σει εξη­γή­σεις και του απά­ντη­σε πως θα τις δώσει εκεί που πρέ­πει. Αυτός είναι, κατά τον δι­κη­γό­ρο, ο λόγος για τον οποίο κα­τέ­θε­σε εγ­γρά­φως όσα δεν του δό­θη­κε η δυ­να­τό­τη­τα να πει προ­φο­ρι­κά.

Η εξή­γη­ση που δίνει είναι συ­γκε­κρι­μέ­νη. Ο φά­κε­λος πε­ριεί­χε δώρο του προς τον ασκού­με­νο συ­νερ­γά­τη του γρα­φεί­ου του για την ορ­κω­μο­σία του ως δι­κη­γό­ρου. Εκεί­νη την ημέρα ο δι­κη­γό­ρος είχε προ­γραμ­μα­τί­σει ανα­χώ­ρη­ση για το εξω­τε­ρι­κό και δεν θα πα­ρευ­ρι­σκό­ταν στην τε­λε­τή στο Δι­κα­στι­κό Μέ­γα­ρο. Άφησε λοι­πόν τον φά­κε­λο στο γρα­φείο του, μαζί με τα βι­βλία. Από πα­ρα­δρο­μή, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται, ο φά­κε­λος πα­ρα­δό­θη­κε μαζί τους χωρίς ο ίδιος να το γνω­ρί­ζει. Δεν έφερε καμία έν­δει­ξη και δεν ήταν σφρα­γι­σμέ­νος.

Αρ­νεί­ται κάθε σχέση με αξιό­ποι­νη πράξη

Ο δι­κη­γό­ρος απο­κρού­ει κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κά κάθε συ­σχέ­τι­ση του πε­ρι­στα­τι­κού με αξιό­ποι­νη πράξη και χα­ρα­κτη­ρί­ζει τη σχε­τι­κή υπό­νοια αβά­σι­μη και προ­σβλη­τι­κή για το πρό­σω­πό του. Υπο­στη­ρί­ζει ότι ο φά­κε­λος δεν προ­ο­ρι­ζό­ταν για υπάλ­λη­λο ή όρ­γα­νο της πε­ρι­φε­ρεια­κής αρχής και δεν έχει σχέση ούτε με το σω­μα­τείο και τα μέλη του ούτε με άλλον εντο­λέα του. Δεν υπήρ­ξε, κατά τα λε­γό­με­νά του, προ­σφο­ρά ή υπό­σχε­ση προς οποιον­δή­πο­τε, δεν υπήρ­ξε απο­δέ­κτης, δεν ζη­τή­θη­κε καμία υπη­ρε­σια­κή ενέρ­γεια και δεν υπήρ­ξε πρό­θε­ση να δοθεί οτι­δή­πο­τε σε υπάλ­λη­λο. Κάνει λόγο για αντι­κεί­με­νο που χά­θη­κε και βρέ­θη­κε, του οποί­ου ο κύ­ριος εμ­φα­νί­στη­κε αμέ­σως και επώ­νυ­μα. Το μπέρ­δε­μα το απο­δί­δει στη συ­νη­θι­σμέ­νη ει­κό­να δι­κη­γο­ρι­κού γρα­φεί­ου, όπου έγ­γρα­φα και αρ­χεία ανα­κα­τεύ­ο­νται με­τα­ξύ τους.

Στο ίδιο κεί­με­νο αμ­φι­σβη­τεί και την αρ­μο­διό­τη­τα της υπη­ρε­σί­ας. Υπο­στη­ρί­ζει ότι η θε­ώ­ρη­ση των βι­βλί­ων των αθλη­τι­κών σω­μα­τεί­ων δεν ανή­κει πλέον στην πε­ρι­φε­ρεια­κή αρχή και ότι, αφού δεν είχε υπο­βλη­θεί αί­τη­ση, δεν υπήρ­χε υπη­ρε­σια­κή δια­δι­κα­σία σε εξέ­λι­ξη. Η θέση αυτή έρ­χε­ται σε αντί­θε­ση με όσα προ­βάλ­λει η πε­ρι­φε­ρεια­κή αρχή για τον ελεγ­κτι­κό ρόλο της διεύ­θυν­σης, ζή­τη­μα που δεν ξε­κα­θα­ρί­ζε­ται από τα δια­θέ­σι­μα στοι­χεία.

Το­νί­ζει ακόμη ότι η υπό­νοια τέ­λε­σης αξιό­ποι­νης πρά­ξης τον θίγει προ­σω­πι­κά και επαγ­γελ­μα­τι­κά, καθώς η αξιο­πι­στία και η υπό­λη­ψη απο­τε­λούν προ­ϋ­πό­θε­ση για την άσκη­ση της δι­κη­γο­ρί­ας. Καλεί την υπη­ρε­σία να χει­ρι­στεί το θέμα με σε­βα­σμό στην επαγ­γελ­μα­τι­κή του φήμη και την προ­σω­πι­κή του αξιο­πρέ­πεια, αλλά και στην υπο­χρέ­ω­ση εχε­μύ­θειας των υπαλ­λή­λων.

Ο δι­κη­γό­ρος δη­λώ­νει τέλος ότι η κρά­τη­ση των βι­βλί­ων και των χρη­μά­των χωρίς νό­μι­μη βάση εν­δέ­χε­ται να θε­με­λιώ­νει αστι­κή και ποι­νι­κή ευ­θύ­νη των υπευ­θύ­νων. Το ίδιο υπο­στη­ρί­ζει για κάθε γνω­στο­ποί­η­ση του πε­ρι­στα­τι­κού σε τρί­τους ή σε μέσα ενη­μέ­ρω­σης που θα οδη­γού­σε σε άμεση ή έμ­με­ση ανα­φο­ρά στο πρό­σω­πό του ή στους συ­νερ­γά­τες του και σε συ­σχέ­τι­σή τους με αξιό­ποι­νες πρά­ξεις. Επι­φυ­λάσ­σε­ται για κάθε νό­μι­μο δι­καί­ω­μά του κατά πα­ντός υπευ­θύ­νου.