Καμπουρης Τηλέμαχος :«Ο Πρόεδρος ξέχασε γι ‘ακόμη μια φορά τον θεσμικό του ρόλο – ο Δήμαρχος κρύφτηκε πίσω από γενικολογίες και υπεκφυγές»

Με αφορ­μή τη συ­νε­δρί­α­ση του δη­μο­τι­κού συμ­βου­λί­ου Ρόδου ο κ. Τη­λέ­μα­χος Κα­μπού­ρης ανα­φέ­ρει τα εξής:

Η χθε­σι­νή συ­νε­δρί­α­ση του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου ξε­πέ­ρα­σε κάθε όριο.

Η επι­λο­γή του Προ­έ­δρου, κ. Κυ­ριά­κου Κα­σά­πη, να μη μου δώσει τον λόγο για να απα­ντή­σω επί προ­σω­πι­κού είναι θε­σμι­κά απα­ρά­δε­κτη.

Ο Πρό­ε­δρος του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου δεν είναι Πρό­ε­δρος της δη­μο­τι­κής πλειο­ψη­φί­ας ούτε ασπί­δα προ­στα­σί­ας του Δη­μάρ­χου. Είναι Πρό­ε­δρος ολό­κλη­ρου του σώ­μα­τος και οφεί­λει να δια­σφα­λί­ζει ότι κάθε εκλεγ­μέ­νος σύμ­βου­λος μπο­ρεί να μι­λή­σει και να απα­ντή­σει.

Δεν ζητώ χάρη από κα­νέ­ναν. Απαι­τώ τον θε­σμι­κό σε­βα­σμό που οφεί­λε­ται σε κάθε εκλεγ­μέ­νο δη­μο­τι­κό σύμ­βου­λο.

Το με­γα­λύ­τε­ρο ζή­τη­μα, όμως, είναι πο­λι­τι­κό.

Ο Δή­μαρ­χος εξα­κο­λου­θεί να απα­ντά σε συ­γκε­κρι­μέ­να ερω­τή­μα­τα με γε­νι­κό­λο­γες το­πο­θε­τή­σεις και υπεκ­φυ­γές, σαν η δη­μο­τι­κή αρχή να βρί­σκε­ται ακόμη στους πρώ­τους μήνες της θη­τεί­ας της.

Μόνο που βρι­σκό­μα­στε ήδη στον τρίτο χρόνο. Και ο χρό­νος των γε­νι­κο­λο­γιών τε­λεί­ω­σε.

Στη ση­με­ρι­νή συ­νε­δρί­α­ση έθεσα συ­γκε­κρι­μέ­να ζη­τή­μα­τα που αφο­ρούν την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα, την ασφά­λεια και τη λει­τουρ­γία του Δήμου. Δεν είναι τα μο­να­δι­κά προ­βλή­μα­τα που υπάρ­χουν. Είναι, όμως, εν­δει­κτι­κά του τρό­που με τον οποίο διοι­κεί­ται ο Δήμος και του τρό­που με τον οποίο η δη­μο­τι­κή αρχή αντι­με­τω­πί­ζει τις ευ­θύ­νες της.

Για δευ­τε­ρη συ­νε­χό­με­νη χρο­νιά η Ρόδος βρέ­θη­κε αντι­μέ­τω­πη με σο­βα­ρό πρό­βλη­μα στην εξα­σφά­λι­ση της ναυα­γο­σω­στι­κής κά­λυ­ψης.Δεν μά­θα­με απ’τα λάθη μας .

Στον Βιο­λο­γι­κό, ένα έργο 46,6 εκα­τομ­μυ­ρί­ων ευρώ οδη­γή­θη­κε σε αδιέ­ξο­δο μετά τους χει­ρι­σμούς που ακο­λου­θή­θη­καν και την ακύ­ρω­ση της δια­δι­κα­σί­ας, ενώ το πραγ­μα­τι­κό πρό­βλη­μα της εγκα­τά­στα­σης πα­ρέ­με­νε και πα­ρα­μέ­νει μπρο­στά μας.

Στη Με­σαιω­νι­κή Πόλη, ο πο­λυ­δια­φη­μι­σμέ­νος δια­γω­νι­σμός για τα drones και την επι­τή­ρη­ση μπλέ­χτη­κε σε δια­δο­χι­κά δια­δι­κα­στι­κά και θε­σμι­κά προ­βλή­μα­τα, με απο­τέ­λε­σμα να πε­ρά­σει ου­σια­στι­κά η του­ρι­στι­κή πε­ρί­ο­δος χωρίς το σύ­στη­μα φύ­λα­ξης που η ίδια η δη­μο­τι­κή αρχή είχε πα­ρου­σιά­σει ως ανα­γκαίο.

Τρία δια­φο­ρε­τι­κά ζη­τή­μα­τα που «τόλ­μη­σα» να θέσω στη συ­νε­δρί­α­ση. Όχι τα μόνα προ­βλή­μα­τα του Δήμου, αλλά τρία χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά πα­ρα­δείγ­μα­τα μιας διοί­κη­σης που σχε­διά­ζει πρό­χει­ρα, κα­θυ­στε­ρεί, και προ­σπα­θεί να διορ­θώ­σει  εκ των υστέ­ρων ανα­ζη­τώ­ντας  ευ­θύ­νες σε όσους επι­μέ­νουν να ρω­τούν.

Δεν είναι αντι­πο­λι­τευ­τι­κές κα­τα­σκευ­ές. Είναι πραγ­μα­τι­κά προ­βλή­μα­τα, με πραγ­μα­τι­κές συ­νέ­πειες για τους πο­λί­τες, τους επι­σκέ­πτες και τη λει­τουρ­γία της πόλης.

Και όταν η δη­μο­τι­κή αρχή, αντί να απα­ντή­σει επί της ου­σί­ας, επι­λέ­γει τις υπεκ­φυ­γές και την επί­θε­ση σε όποιον ασκεί έλεγ­χο, τότε το πρό­βλη­μα γί­νε­ται ακόμη με­γα­λύ­τε­ρο.

Μέχρι σή­με­ρα επέ­λε­ξα συ­νει­δη­τά να ανα­γνω­ρί­ζω τα θε­τι­κά, να στη­ρί­ζω ό,τι θεωρώ σωστό και να ασκώ κρι­τι­κή εκεί όπου υπάρ­χουν λάθη.

Αν κά­ποιοι εξέ­λα­βαν αυτή τη στάση ως αδυ­να­μία ή ως δε­δο­μέ­νη ανοχή, έκα­ναν λάθος.

Η ανοχή στη συ­νερ­γα­σία δεν ση­μαί­νει ανοχή στην αδρά­νεια. Η θε­σμι­κή σο­βα­ρό­τη­τα δεν ση­μαί­νει σιωπή. Και η υπεύ­θυ­νη αντι­πο­λί­τευ­ση δεν ση­μαί­νει ότι θα αφή­σου­με τη δη­μο­τι­κή αρχή να περνά κάτω από τον πήχη χωρίς έλεγ­χο.

Τους δια­βε­βαιώ­νω λοι­πόν ότι ο έλεγ­χος θα συ­νε­χί­σει να είναι εξο­νυ­χι­στι­κός ,πάντα με στοι­χεία και πάντα μέσα στα θε­σμι­κά πλαί­σια . Σε κάθε από­φα­ση, κάθε κα­θυ­στέ­ρη­ση, κάθε αστο­χία και κάθε δέ­σμευ­ση που μένει στα λόγια.Αυτος είναι και ο ρόλος της αντι­πο­λί­τευ­σης όσο κι αν ενο­χλεί.

Και επει­δή επι­χει­ρή­θη­κε να απα­ξιω­θεί και η δική μου προη­γού­με­νη πα­ρου­σία στη διοί­κη­ση, το λέω κα­θα­ρά:

Είχα και συ­νε­χί­σω να δια­τη­ρώ μια εξαι­ρε­τι­κή σχέση και συ­νερ­γα­σία με τις υπη­ρε­σί­ες του Δήμου και μαζί αφή­σα­με συ­γκε­κρι­μέ­νο και με­τρή­σι­μο έργο. Δεν φο­βά­μαι καμία σύ­γκρι­ση.

Πριν κά­ποιοι επι­χει­ρή­σουν να μη­δε­νί­σουν αυτά που πα­ρέ­λα­βαν, ας φρο­ντί­σουν να έχουν κάτι πε­ρισ­σό­τε­ρο να πα­ρου­σιά­σουν από αυτά που βρή­καν.

Και κλεί­νω με δύο κα­θα­ρές κου­βέ­ντες.

Προς τον Πρό­ε­δρο: δεν χρειά­ζε­ται να συμ­φω­νεί­τε μαζί μου. Χρειά­ζε­ται να σέ­βε­στε τον θε­σμι­κό μου ρόλο. Το μι­κρό­φω­νο δεν είναι μέσο πο­λι­τι­κής προ­στα­σί­ας της διοί­κη­σης.

Προς τον Δή­μαρ­χο: δεν είστε πια στην αρχή της θη­τεί­ας σας. Είστε στον τρίτο χρόνο. Οι γε­νι­κο­λο­γί­ες, οι υπεκ­φυ­γές και οι υπο­σχέ­σεις δεν αρ­κούν πλέον.

Η ναυα­γο­σω­στι­κή κά­λυ­ψη, ο Βιο­λο­γι­κός και τα drones της Με­σαιω­νι­κής Πόλης είναι εν­δει­κτι­κά πα­ρα­δείγ­μα­τα από τα ζη­τή­μα­τα που τέ­θη­καν σή­με­ρα. Δεν είναι τα μόνα. Είναι, όμως, αρ­κε­τά για να κα­τα­λά­βου­με ότι το πρό­βλη­μα δεν είναι αυτοί που ασκούν κρι­τι­κή.

Το πρό­βλη­μα είναι όσα δεν λει­τουρ­γούν.

Και υπάρ­χει μόνο ένας τρό­πος να μας στε­ρή­σε­τε τα επι­χει­ρή­μα­τα:

Στρω­θεί­τε στη δου­λειά και πα­ράξ­τε απο­τέ­λε­σμα.

Γιατί μπο­ρεί πρό­σκαι­ρα να επι­χει­ρεί­ται η φί­μω­ση του αντι­λό­γου.

Τα γε­γο­νό­τα όμως δεν φι­μώ­νο­νται.

Και στον τρίτο χρόνο δεν κρί­νο­νται πλέον οι προ­θέ­σεις και τα σχέ­δια. Κρί­νε­ται το απο­τέ­λε­σμα.