Καμπουρης Τηλέμαχος :«Ο Πρόεδρος ξέχασε γι ‘ακόμη μια φορά τον θεσμικό του ρόλο – ο Δήμαρχος κρύφτηκε πίσω από γενικολογίες και υπεκφυγές»

Με αφορμή τη συνε­δρί­αση του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου Ρόδου ο κ. Τηλέ­μα­χος Καμπού­ρης ανα­φέ­ρει τα εξής:

Η χθεσινή συνε­δρί­αση του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου ξεπέ­ρασε κάθε όριο.

Η επιλογή του Προ­έ­δρου, κ. Κυριά­κου Κασάπη, να μη μου δώσει τον λόγο για να απα­ντήσω επί προ­σω­πι­κού είναι θεσμικά απα­ρά­δε­κτη.

Ο Πρό­ε­δρος του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου δεν είναι Πρό­ε­δρος της δημο­τι­κής πλειο­ψη­φίας ούτε ασπίδα προ­στα­σίας του Δημάρ­χου. Είναι Πρό­ε­δρος ολό­κλη­ρου του σώματος και οφείλει να δια­σφα­λί­ζει ότι κάθε εκλεγ­μέ­νος σύμ­βου­λος μπορεί να μιλήσει και να απα­ντή­σει.

Δεν ζητώ χάρη από κανέναν. Απαιτώ τον θεσμικό σεβασμό που οφεί­λε­ται σε κάθε εκλεγ­μένο δημο­τικό σύμ­βουλο.

Το μεγα­λύ­τερο ζήτημα, όμως, είναι πολι­τικό.

Ο Δήμαρ­χος εξα­κο­λου­θεί να απαντά σε συγκε­κρι­μένα ερω­τή­ματα με γενι­κό­λο­γες τοπο­θε­τή­σεις και υπεκ­φυ­γές, σαν η δημο­τική αρχή να βρί­σκε­ται ακόμη στους πρώτους μήνες της θητείας της.

Μόνο που βρι­σκό­μα­στε ήδη στον τρίτο χρόνο. Και ο χρόνος των γενι­κο­λο­γιών τελεί­ωσε.

Στη σημε­ρινή συνε­δρί­αση έθεσα συγκε­κρι­μένα ζητή­ματα που αφορούν την καθη­με­ρι­νό­τητα, την ασφά­λεια και τη λει­τουρ­γία του Δήμου. Δεν είναι τα μονα­δικά προ­βλή­ματα που υπάρ­χουν. Είναι, όμως, ενδει­κτικά του τρόπου με τον οποίο διοι­κεί­ται ο Δήμος και του τρόπου με τον οποίο η δημο­τική αρχή αντι­με­τω­πί­ζει τις ευθύνες της.

Για δευτερη συνε­χό­μενη χρονιά η Ρόδος βρέθηκε αντι­μέ­τωπη με σοβαρό πρό­βλημα στην εξα­σφά­λιση της ναυα­γο­σω­στι­κής κάλυψης.Δεν μάθαμε απ’τα λάθη μας .

Στον Βιο­λο­γικό, ένα έργο 46,6 εκα­τομ­μυ­ρίων ευρώ οδη­γή­θηκε σε αδιέ­ξοδο μετά τους χει­ρι­σμούς που ακο­λου­θή­θη­καν και την ακύρωση της δια­δι­κα­σίας, ενώ το πραγ­μα­τικό πρό­βλημα της εγκα­τά­στα­σης παρέ­μενε και παρα­μέ­νει μπροστά μας.

Στη Μεσαιω­νική Πόλη, ο πολυ­δια­φη­μι­σμέ­νος δια­γω­νι­σμός για τα drones και την επι­τή­ρηση μπλέ­χτηκε σε δια­δο­χικά δια­δι­κα­στικά και θεσμικά προ­βλή­ματα, με απο­τέ­λε­σμα να περάσει ουσια­στικά η του­ρι­στική περί­ο­δος χωρίς το σύστημα φύλαξης που η ίδια η δημο­τική αρχή είχε παρου­σιά­σει ως ανα­γκαίο.

Τρία δια­φο­ρε­τικά ζητή­ματα που «τόλμησα» να θέσω στη συνε­δρί­αση. Όχι τα μόνα προ­βλή­ματα του Δήμου, αλλά τρία χαρα­κτη­ρι­στικά παρα­δείγ­ματα μιας διοί­κη­σης που σχε­διά­ζει πρό­χειρα, καθυ­στε­ρεί, και προ­σπα­θεί να διορ­θώ­σει  εκ των υστέρων ανα­ζη­τώ­ντας  ευθύνες σε όσους επι­μέ­νουν να ρωτούν.

Δεν είναι αντι­πο­λι­τευ­τι­κές κατα­σκευές. Είναι πραγ­μα­τικά προ­βλή­ματα, με πραγ­μα­τι­κές συνέ­πειες για τους πολίτες, τους επι­σκέ­πτες και τη λει­τουρ­γία της πόλης.

Και όταν η δημο­τική αρχή, αντί να απα­ντή­σει επί της ουσίας, επι­λέ­γει τις υπεκ­φυ­γές και την επίθεση σε όποιον ασκεί έλεγχο, τότε το πρό­βλημα γίνεται ακόμη μεγα­λύ­τερο.

Μέχρι σήμερα επέλεξα συνει­δητά να ανα­γνω­ρίζω τα θετικά, να στηρίζω ό,τι θεωρώ σωστό και να ασκώ κριτική εκεί όπου υπάρ­χουν λάθη.

Αν κάποιοι εξέ­λα­βαν αυτή τη στάση ως αδυ­να­μία ή ως δεδο­μένη ανοχή, έκαναν λάθος.

Η ανοχή στη συνερ­γα­σία δεν σημαί­νει ανοχή στην αδρά­νεια. Η θεσμική σοβα­ρό­τητα δεν σημαί­νει σιωπή. Και η υπεύ­θυνη αντι­πο­λί­τευση δεν σημαί­νει ότι θα αφή­σουμε τη δημο­τική αρχή να περνά κάτω από τον πήχη χωρίς έλεγχο.

Τους δια­βε­βαιώνω λοιπόν ότι ο έλεγχος θα συνε­χί­σει να είναι εξο­νυ­χι­στι­κός ,πάντα με στοι­χεία και πάντα μέσα στα θεσμικά πλαίσια . Σε κάθε απόφαση, κάθε καθυ­στέ­ρηση, κάθε αστοχία και κάθε δέσμευση που μένει στα λόγια.Αυτος είναι και ο ρόλος της αντι­πο­λί­τευ­σης όσο κι αν ενοχλεί.

Και επειδή επι­χει­ρή­θηκε να απα­ξιω­θεί και η δική μου προη­γού­μενη παρου­σία στη διοί­κηση, το λέω καθαρά:

Είχα και συνε­χίσω να διατηρώ μια εξαι­ρε­τική σχέση και συνερ­γα­σία με τις υπη­ρε­σίες του Δήμου και μαζί αφήσαμε συγκε­κρι­μένο και μετρή­σιμο έργο. Δεν φοβάμαι καμία σύγκριση.

Πριν κάποιοι επι­χει­ρή­σουν να μηδε­νί­σουν αυτά που παρέ­λα­βαν, ας φρο­ντί­σουν να έχουν κάτι περισ­σό­τερο να παρου­σιά­σουν από αυτά που βρήκαν.

Και κλείνω με δύο καθαρές κου­βέ­ντες.

Προς τον Πρόεδρο: δεν χρειά­ζε­ται να συμ­φω­νείτε μαζί μου. Χρειά­ζε­ται να σέβεστε τον θεσμικό μου ρόλο. Το μικρό­φωνο δεν είναι μέσο πολι­τι­κής προ­στα­σίας της διοί­κη­σης.

Προς τον Δήμαρχο: δεν είστε πια στην αρχή της θητείας σας. Είστε στον τρίτο χρόνο. Οι γενι­κο­λο­γίες, οι υπεκ­φυ­γές και οι υπο­σχέ­σεις δεν αρκούν πλέον.

Η ναυα­γο­σω­στική κάλυψη, ο Βιο­λο­γι­κός και τα drones της Μεσαιω­νι­κής Πόλης είναι ενδει­κτικά παρα­δείγ­ματα από τα ζητή­ματα που τέθηκαν σήμερα. Δεν είναι τα μόνα. Είναι, όμως, αρκετά για να κατα­λά­βουμε ότι το πρό­βλημα δεν είναι αυτοί που ασκούν κριτική.

Το πρό­βλημα είναι όσα δεν λει­τουρ­γούν.

Και υπάρχει μόνο ένας τρόπος να μας στε­ρή­σετε τα επι­χει­ρή­ματα:

Στρω­θείτε στη δουλειά και παράξτε απο­τέ­λε­σμα.

Γιατί μπορεί πρό­σκαιρα να επι­χει­ρεί­ται η φίμωση του αντι­λό­γου.

Τα γεγο­νότα όμως δεν φιμώ­νο­νται.

Και στον τρίτο χρόνο δεν κρί­νο­νται πλέον οι προ­θέ­σεις και τα σχέδια. Κρί­νε­ται το απο­τέ­λε­σμα.