Γ.Χατζημάρκος: Δεν σκοπεύω να ξαναασχοληθώ με το παραλήρημα, τα άγχη και τις ανασφάλειες κανενός

Η προ­σω­πική ανα­σφά­λεια και το άγχος προ­βο­λής που χαρα­κτη­ρί­ζουν την ανα­κοί­νωση του κ. Δημήτρη Κρε­μα­στι­νού, δεν συνά­δουν και εν πολλοίς αδικούν την πολι­τική του δια­δρομή.

Λυπάμαι πολύ που ένα τόσο σοβαρό θέμα, όπως η δημιουρ­γία Ογκο­λο­γι­κού Τμή­μα­τος στο Νοσο­κο­μείο της Ρόδου, γίνεται, με τρόπο τόσο απρο­κά­λυ­πτο, εργα­λείο πολι­τι­κής εκμε­τάλ­λευ­σης αλλά και πολι­τι­κής μικρό­τη­τας. Δεν ερμη­νεύ­ε­ται δια­φο­ρε­τικά η ανάγκη του κ. Κρε­μα­στι­νού να παρα­θέ­σει ένα εκτε­νέ­στατο “βιο­γρα­φικό” για να δια­φη­μί­σει την προ­σφορά του στον τόπο, για να κάνει δια­κριτή την κατ’ αυτόν διαφορά ανάμεσα στους “καλούς” που νοιά­ζο­νται για τον τόπο και τους “κακούς” που δήθεν πολε­μούν την δημιουρ­γία του Ογκο­λο­γι­κού.

Οι προ­σω­πι­κές ανη­συ­χίες του κ. Κρε­μα­στι­νού θα με άφηναν αδιά­φορο, αν δεν δια­στρέ­βλωνε τόσο άκομψα την αλήθεια και τις δηλώ­σεις μου, που, είτε δεν τις κατά­λαβε, είτε παρι­στά­νει τεχνηέ­ντως ότι δεν έχει αντι­λη­φθεί τί στ’ αλήθεια συμ­βαί­νει με το Ογκο­λο­γικό, στην προ­σπά­θειά του να επιρ­ρί­ψει ευθύνες εκεί που δεν υπάρ­χουν.

Αν για τους δικούς του λόγους πρέπει να ανα­ζη­τή­σει κάπου ευθύνες, ας τις ανα­ζη­τή­σει στην τέως περι­φε­ρειακή αρχή του Γιάννη Μαχαι­ρίδη ή στους μελε­τη­τές του έργου.

Για μια ακόμη φορά – και τελευ­ταία – ενη­με­ρώνω τον κ. Κρε­μα­στινό:

Η αλήθεια για το Ογκο­λο­γικό Τμήμα είναι ότι κανένας δεν υπο­νο­μεύει την κατα­σκευή του. Αν μέχρι σήμερα δεν έχει εντα­χθεί ούτε στο ΕΣΠΑ, ούτε σε κανένα άλλο πρό­γραμμα, αυτό συμ­βαί­νει διότι το έργο δεν έχει μελέτη.

Αν, όπως ο ίδιος ανα­φέ­ρει, ο “Δημό­κρι­τος” απέρ­ριψε τρεις μελέτες για το έργο, που προ­φα­νώς ήταν εκτός προ­δια­γρα­φών, τότε οι ευθύνες ας ανα­ζη­τη­θούν στους μελε­τη­τές. Ως βου­λευ­τής θα γνω­ρί­ζει ασφαλώς ότι κανένα έργο δεν μπορεί να εντα­χθεί σε κανένα χρη­μα­το­δο­τικό πρό­γραμμα, είτε ευρω­παϊ­κών, είτε εθνικών, είτε ιδίων πόρων, εφόσον στε­ρεί­ται μελέτης.

Η λογική λέει ότι εδώ θα έπρεπε να στα­μα­τή­σει η συζή­τηση περί ευθυνών και υπο­νο­μεύ­σεων.

Κι όμως! Η συζή­τηση συντη­ρεί­ται μήνες τώρα, με αλλε­πάλ­λη­λες συνε­ντεύ­ξεις και δηλώ­σεις, με προφανή την προ­σπά­θεια μικρο­πο­λι­τι­κής εκμε­τάλ­λευ­σης, είτε από εκεί­νους που δήθεν το ενέ­τασ­σαν σε φαντα­στικά προ­γράμ­ματα, είτε από εκεί­νους που επι­μέ­νουν να κατη­γο­ρούν τη σημε­ρινή περι­φε­ρειακή αρχή, ενώ γνω­ρί­ζουν την αλήθεια.

Παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχει μελέτη για το Ογκο­λο­γικό, τον περα­σμένο Ιούλιο και λίγο μετά τις εκλογές, πριν αναλάβω επι­σή­μως καθή­κο­ντα, ξεκί­νησα προ­σω­πικά την ανα­ζή­τηση χρη­μα­το­δό­τη­σης του έργου από τα αρμόδια υπουρ­γεία. Εκείνες τις μέρες – όλως τυχαίως – η απερ­χό­μενη τότε περι­φε­ρειακή αρχή, ενέταξε το έργο στο Τεχνικό Πρό­γραμμα της Περι­φέ­ρειας, απο­δυ­να­μώ­νο­ντας με την ενέρ­γειά της τα επι­χει­ρή­ματα διεκ­δί­κη­σης πόρων. Ας ανα­ζη­τή­σει λοιπόν ο κ. Κρε­μα­στι­νός τους υπο­νο­μευ­τές του Ογκο­λο­γι­κού σ’ εκεί­νους που, οι ευαι­σθη­σίες τους για τους καρ­κι­νο­πα­θείς, τελεί­ω­ναν μαζί με τη θητεία τους.

Σε ό,τι με αφορά, όσο κι αν ψάξει δεν πρό­κει­ται να βρει πουθενά δήλωσή μου περί απόρ­ρι­ψης του έργου. Όλες μου οι δηλώ­σεις μέχρι σήμερα αφο­ρού­σαν απο­κλει­στικά και μόνο την απο­κα­τά­σταση της αλή­θειας και την ορθή πλη­ρο­φό­ρηση, αντί της εσκεμ­μέ­νης παρα­πλη­ρο­φό­ρη­σης της κοινής γνώμης, χάριν της απρο­κά­λυ­πτης καπη­λείας του θέματος. Ακόμη και οι τελευ­ταίες μου δηλώ­σεις για το Ογκο­λο­γικό οι οποίες προ­κά­λε­σαν την αντί­δραση του κ. Κρε­μα­στι­νού, είναι απο­λύ­τως σαφείς για τις προ­θέ­σεις μου. Προ­φα­νώς έγινε επι­λε­κτική ανά­γνωσή τους, για να υπάρξει το άλλοθι μιας ακόμη επί­θε­σης στο πρόσωπό μου.

Κατόπιν αυτών, θα τονίσω για μια ακόμη φορά: Η σημε­ρινή περι­φε­ρειακή αρχή πορεύ­ε­ται με γνώμονα την αλήθεια και μόνο αυτή, σε γνώση της ότι αυτή η επιλογή δεν εξυ­πη­ρε­τεί τις προ­σω­πι­κές ατζέ­ντες κανενός πολι­τι­κού παρά­γο­ντα, παρά μόνο τα συμ­φέ­ρο­ντα του τόπου.

Όσο για το ύφος και το περιε­χό­μενο της δήλωσης του κ. Κρε­μα­στι­νού, δύο πράγ­ματα έχω να πω: Είτε δεν κατά­λαβε τι συμ­βαί­νει, πράγμα που δεν τον τιμά, είτε κατά­λαβε και απλά έψαχνε μια αφορμή για να εκδη­λώ­σει μια ακόμη επίθεση ενα­ντίον μου, που επίσης δεν τον τιμά. Δεν σκοπεύω να ξανα­σχο­λιάσω δηλώ­σεις του, όπως δεν σκοπεύω να ξανα­α­σχο­ληθώ με το παρα­λή­ρημα, τα άγχη και τις ανα­σφά­λειες κανενός.