Στο «σφυρί» η κατοικία μητέρας δύο ανήλικων παιδιών!

Στο «σφυρί» για την ικα­νο­ποί­ηση οφειλής ύψους 6.500 ευρώ, που με τους τόκους και τα έξοδα ανήλθε σε 9.642,72 ευρώ, βγαίνει μέσα στα Χρι­στού­γεννα η κατοι­κία μιας χωρι­σμέ­νης 34χρονης, μητέρας δύο ανή­λι­κων παιδιών, που εργά­ζε­ται σε σούπερ μάρκετ.

Πρό­κει­ται για την πρώτη κατοι­κία της γυναί­κας που πασχί­ζει να εξα­σφα­λί­σει τα προς το ζειν για την ίδια και τα παιδιά της, η οποία βρέθηκε αντι­μέ­τωπη με αυστηρή απόφαση του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, που απέρ­ριψε αίτημά της για την ανα­στολή του πλει­στη­ρια­σμού.

Ο πατέρας της, ναυ­τι­κός εν ζωή, απε­βί­ωσε το έτος 1996. Η μητέρα της, ηλικίας σήμερα 73 ετών είναι συντα­ξιού­χος των 500 ευρώ.

Η μητέρα εξέθεσε με την αίτηση ανα­στο­λής ότι κατά του κύρους της έκθεσης ανα­γκα­στι­κής κατά­σχε­σης της κατοι­κίας της και της περί­λη­ψης εκθέ­σεως ανα­γκα­στι­κής κατά­σχε­σης, έχει ασκήσει εμπρό­θε­σμα ανακοπή της οποίας πιθα­νο­λο­γεί την ευδο­κί­μηση.

Κατέ­στησε επίσης σαφές ότι η εκτέ­λεση θα προ­ξε­νούσε στην ίδια ανε­πα­νόρ­θωτη βλάβη.

Πιο συγκε­κρι­μένα επε­σή­μανε ότι το ακίνητο απο­τε­λεί την μία και μονα­δική κατοι­κία στην οποία δια­μέ­νει η ίδια και τα δύο ανήλικα κορί­τσια της, ηλικία 11 και 8 ετών, απουσία του πατρός τους, με τον οποίο ο γάμος τους έχει λυθεί δικα­στι­κώς.

Ο πλει­στη­ρια­σμός έχει προ­γραμ­μα­τι­στεί για την 17η Δεκεμ­βρίου 2014 και ώρα 16.00 στο Ειρη­νο­δι­κείο Ρόδου.

Η μητέρα προ­έ­βαλε και τον ισχυ­ρι­σμό ότι η επι­σπευ­δό­μενη ανα­γκα­στική εκτέ­λεση τυγ­χά­νει κατα­χρη­στική λόγω προ­δή­λου δυσα­να­λο­γίας της ωφέ­λειας του κατά­σχο­ντος και της τερά­στιας και ανε­πα­νόρ­θω­της βλάβης της.

Κατά τον χρόνο έκδοσης της επι­τα­γής των 6.500 ευρώ επί τη βάσει της οποίας εξεδόθη η διαταγή πλη­ρω­μής και συγκε­κρι­μένα από το μήνα Αύγου­στο του έτους 2009 σύστησε μία αφανή εται­ρεία με την αδελφή της.

Η αφανής αυτή εται­ρεία εκμε­ταλ­λευό­ταν μία ατομική επι­χεί­ρηση η οποία επι­σή­μως βρι­σκό­ταν στο δικό της όνομα και δρα­στη­ριο­ποιού­νταν στο χον­δρικό εμπόριο παρα­σκευα­σμά­των για την περι­ποί­ηση των χεριών και των ποδιών ως κύρια δρα­στη­ριό­τητα και στο χον­δρικό εμπόριο παρα­σκευα­σμά­των για μακι­γιάζ χειλιών και ματιών και σαμπουάν, λακ μαλλιών, παρα­σκευα­σμά­των για μόνιμο κατσά­ρωμα ή ίσιωμα μαλλιών ως δευ­τε­ρεύ­ου­σες δρα­στη­ριό­τη­τες.

Απευ­θύν­θη­καν στον αντί­δικο προ­κει­μέ­νου να του ανα­θέ­σουν έναντι αμοιβής ύψους 10.500 ευρώ την κατα­σκευή κάποιων ξύλινων κατα­σκευών και συγκε­κρι­μένα ραφιών, όπου θα τοπο­θε­τού­νταν τα πωλού­μενα από την επι­χεί­ρηση είδη, όπερ και εγένετο.

Ο αντί­δι­κος εκτέ­λεσε τις συμ­φω­νη­μέ­νες εργα­σίες και προς εξό­φληση της ως άνω απαί­τη­σής του  εξέδωσε σε συνεν­νό­ηση με την αδελφή της δύο επι­τα­γές. Η πρώτη ήταν ύψους 4.000 ευρώ, η οποία και εξο­φλή­θηκε.

Η δεύτερη ήταν η με ημε­ρο­μη­νία εκδό­σεως 28.2.2010 τρα­πε­ζική επιταγή η οποία παρά την προ­σπά­θειά της να καλυ­φθεί με δια­θέ­σιμα κεφά­λαια, δεν μπόρεσε.

Η επι­χεί­ρησή λει­τούρ­γησε μέχρι το μήνα Ιανουά­ριο του έτους 2011, οπότε και διέκοψε ορι­στικά τη λει­τουρ­γία της.

Εκτοτε λαμ­βά­νει μισθό από 522,48 ευρώ έως 860,05 ευρώ. Ο μισθός αυτός αφαι­ρου­μέ­νων των κρα­τή­σεων υπέρ του ΙΚΑ – ΕΤΑΜ και του φόρου, μαζί με τα 250 ευρώ που λαμ­βά­νει μηνιαίως ως δια­τροφή από τον πρώην σύζυγό της είναι και τα μονα­δικά εισο­δή­ματα με τα οποία καλεί­ται να επι­βιώ­σει η ίδια  και η οικο­γέ­νειά της και να ανα­θρέ­ψει τα δύο ανήλικα κορι­τσά­κια της.

Τόνισε ότι ουδέ­ποτε αρνή­θηκε ότι οφείλει το ποσό της μετα­χρο­νο­λο­γη­μέ­νης επι­τα­γής και δια­τεί­νε­ται ότι πρό­τεινε να καλύψει την οφειλή σε μηνιαίες δόσεις των 300 ευρώ, πράγμα, που όπως ισχυ­ρί­στηκε, δεν δέχεται ο αντί­δι­κος.

Σημειώ­νε­ται ότι το δικα­στή­ριο έχει δεχτεί ότι το κατα­σχε­θέν ακίνητο είναι επι­βα­ρυ­μένο με προ­ση­μεί­ωση υπο­θή­κης υπέρ τρα­πε­ζι­κού ιδρύ­μα­τος για το ποσό των 384.000 ευρώ, που προη­γεί­ται της απαί­τη­σης του πιστωτή της 34χρονης, ο οποίος ούτως ή άλλως δεν θα ικα­νο­ποι­η­θεί από το τυχόν επι­τευ­χθέν εκπλει­στη­ρί­α­σμα. Σημειώ­νε­ται ακόμη ότι η τιμή πρώτης προ­σφο­ράς για το ακίνητο προσ­διο­ρί­στηκε στα 140.000 ευρώ.

Το δικα­στή­ριο πιθα­νο­λό­γησε ότι ο συγκε­κρι­μέ­νος λόγος ανα­κο­πής θα απορ­ρι­φθεί γιατί μόνη η επι­δί­ωξη της απαί­τη­σης του πιστωτή παρά το γενονός ότι υφί­στα­νται και άλλοι δανει­στές της οφει­λέ­τι­δας του, δεν μπορεί να θεω­ρη­θεί ότι υπερ­βαί­νει και μάλιστα προ­φα­νώς, τα όρια που θέτουν η καλή πίστη, τα συναλ­λα­κτικά ήθη και ο οικο­νο­μι­κός σκοπός του δικαιώ­μα­τός του.

Τονί­ζε­ται μάλιστα ότι δεν απο­κλεί­ε­ται (του­λά­χι­στον σε θεω­ρη­τικό επίπεδο) η ικα­νο­ποί­ηση τινός εκ των πιστω­τών ή και του συνόλου αυτών μέχρι την περαί­ωση της ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης.

Στην απόφαση επι­ση­μαί­νε­ται ακόμη ότι η απαί­τηση του πιστωτή επι­σπεύ­δε­ται από το έτος 2011 και μέχρι σήμερα η 34χρονη δεν έχει κατα­βά­λει τίποτε έναντι της οφειλής.

Τονί­ζε­ται ότι το κατα­σχε­θέν ακίνητο απο­τε­λεί το μονα­δικό περιου­σιακό στοι­χείο της και η επί­σπευση της δια ανα­γκα­στι­κής εκποι­ή­σεως ικα­νο­ποί­ηση της απαί­τη­σης του δανει­στή κρί­νε­ται ως η μόνη δυνα­τό­τητά του για την ικα­νο­ποί­ηση της απαι­τή­σεως του.

Δέχεται εξάλλου το δικα­στή­ριο ότι η αξία του ακι­νή­του ανερ­χό­ταν τον Οκτώ­βριο του 2007 σε 211.490,65 ευρώ και σήμερα στο ποσό των 140.000 ευρώ, ενώ τονί­ζε­ται στην απόφαση ότι «παρά το γεγονός ότι το προς πλει­στη­ρια­σμό ακίνητο είναι πολ­λα­πλά­σιας αξίας σε σχέση με την απαί­τηση του επι­σπεύ­δο­ντος η οποία ανέρ­χε­ται σε 9.642,72 ευρώ (κεφά­λαιο, τόκοι και έξοδα), η επιβολή της κατά­σχε­σης πιθα­νο­λο­γεί­ται ότι δεν υπερ­βαί­νει προ­φα­νώς τα όρια τα επι­βαλ­λό­μενα από την καλή πίστη και τα χρηστά ήθη, αλλά και από τον κοι­νω­νικό και οικο­νο­μικό σκοπό του δικαιώ­μα­τος, στοι­χεία που κρί­νο­νται in concreto σε κάθε περί­πτωση, καθόσον δεν πιθα­νο­λο­γεί­ται ότι είναι έκδηλη η δυσα­να­λο­γία μεταξύ του μέσου εκτε­λέ­σεως και του σκοπού, για τον οποίο επι­βάλ­λε­ται, κατά παρα­βί­αση της αρχής ανα­λο­γι­κό­τη­τας και της περί δικαίου και ηθικής αντι­λή­ψεως του μέσου κοι­νω­νι­κού ανθρώ­που, ενόψει της ύπαρξης ενυ­πό­θη­κου δανει­στή και των εξόδων της εκτε­λέ­σεως, που θα ικα­νο­ποι­η­θούν προ­νο­μοιακά από το επι­τευ­χθέν πλει­στη­ρί­α­σμα, καθώς και του ό,τι το κατα­σχε­θέν απο­τε­λεί το μονα­δικό περιου­σιακό στοι­χείο της καθ’ ης η εκτέ­λεση».