Η ΔΕΥΑΡ ανακάλυψε ότι το νερό τελείωσε και το είπε πρώτα στους δημοσιογράφους

Ο Σωτήρης Βαγια­νός έστειλε ένα δελτίο τύπου και μέσα σε 5 λεπτά ανά­γνω­σης η Καλ­λι­θέα, η Λίνδος και η Νότια Ρόδος έμαθαν ότι δεν χωράει ούτε 1 ξενο­δο­χείο ακόμη, ότι οι βεβαιώ­σεις λήγουν σε 12 μήνες σαν για­ούρτι και ότι όποιος θέλει να χτίσει ας φέρει τη δική του αφα­λά­τωση με την άλμη επι­στρε­φό­μενη στη θάλασσα. Το χάρισμα του πράγ­μα­τος είναι ότι το έμαθαν ταυ­τό­χρονα με τους ξενο­δό­χους, με τους επεν­δυ­τές που έχουν γερα­νούς στη­μέ­νους και, απ’ ό,τι φαί­νε­ται, με την ίδια τη δημο­τική παρά­ταξη. Η ομόφωνη απόφαση του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λίου έχει τη γοητεία της συλ­λο­γι­κό­τη­τας, φτάνει να θυμηθεί κανείς ότι σε αυτή τη συλ­λο­γι­κό­τητα δεν συμ­με­τείχε κανένας από όσους θα την πλη­ρώ­σουν. Ο Γιάννης Παπα­βα­σι­λείου και το Διοι­κη­τικό Συμ­βού­λιο των ξενο­δό­χων σιωπούν ακόμη, πράγμα που στη Ρόδο δεν σημαί­νει ποτέ συμ­φω­νία, σημαί­νει ότι κάποιος δια­βά­ζει το χαρτί για τρίτη φορά για να βεβαιω­θεί ότι δεν είναι φάρσα.

Το αστείο είναι ότι η ΔΕΥΑΡ έχει δίκιο στην ουσία και το ξέρουν όλοι: γεω­τρή­σεις με 10 έως 20 τοις εκατό λιγό­τερη απόδοση, υφαλ­μύ­ρινση, Β΄ Φάση Γαδουρά που δια­λύ­θηκε τον Ιούνιο και εγκα­τα­στά­σεις κολ­λη­μέ­νες στα 60.000 κυβικά. Ό,τι έφταιγε ήταν γνωστό εδώ και 3 χρόνια, αλλά η λύση ήρθε σαν θεία επι­φοί­τηση ένα πρωί του Σεπτεμ­βρίου, χωρίς μετα­βα­τικά μέτρα, χωρίς δια­βού­λευση και χωρίς τον δήμαρχο να έχει βγει μπροστά να πει «αυτή είναι η πολι­τική μας για το νησί». Μια δημο­τική επι­χεί­ρηση απο­φά­σισε το ανα­πτυ­ξιακό μοντέλο της Ρόδου με ένα PDF και ο δήμος το πλη­ρο­φο­ρή­θηκε από τα σάιτ. Και η εναλ­λα­κτική που προ­σφέ­ρε­ται, να περι­μέ­νουν οι επεν­δυ­τές τον Γαδουρά «χωρίς χρονικό ορί­ζο­ντα», είναι το είδος της διε­ξό­δου που μοιάζει με πόρτα ζωγρα­φι­σμένη στον τοίχο.

Στη Ρόδο το νερό λείπει από τα δίκτυα, οι απο­φά­σεις όμως ρέουν άφθονες, αρκεί να μην τις μάθει κανείς πριν δημο­σιευ­τούν.