Στο δεύτερο βαθμό η υπόθεση της πλαστής ιπποδύναμης επιβατηγού πλοίου

Ενώπιον του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου επί κακουρ­γη­μά­των δεύ­τε­ρου βαθμού οδη­γεί­ται, σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες της «δημο­κρα­τι­κής», η υπόθεση της παρα­ποί­η­σης των τεχνι­κών χαρα­κτη­ρι­στι­κών επι­βα­τη­γού πλοίου, με την οποία φέρεται να επι­χει­ρή­θηκε η εξα­σφά­λιση κρα­τι­κής επι­δό­τη­σης και άλλων ωφε­λη­μά­των μέσω ψευδούς δήλωσης της ιππο­δύ­να­μης των μηχανών. Η δίκη έχει προσ­διο­ρι­στεί για τις 28 Σεπτεμ­βρίου 2026 και ανα­μέ­νε­ται να επα­νε­ξε­τά­σει σε δεύτερο βαθμό τα όσα κρί­θη­καν από το πρω­το­βάθ­μιο δικα­στή­ριο, το οποίο τον Μάιο του 2025 είχε κατα­δι­κά­σει τους δύο βασι­κούς κατη­γο­ρού­με­νους και είχε παύσει τη δίωξη για τους υπό­λοι­πους τέσ­σε­ρις λόγω παρα­γρα­φής.

Το Τρι­με­λές Εφετείο Κακουρ­γη­μά­των Δωδε­κα­νή­σου είχε κρίνει τον πρώτο κατη­γο­ρού­μενο, ιδιο­κτήτη του πλοίου, ένοχο για από­πειρα απάτης και πλα­στο­γρα­φία, ανα­γνω­ρί­ζο­ντάς του ελα­φρυ­ντι­κές περι­στά­σεις. Του επι­βλή­θηκε ποινή φυλά­κι­σης 5 ετών, ενώ η ανα­γνώ­ριση των ελα­φρυ­ντι­κών οδήγησε στη μετα­τροπή της αρχικής ποινής κάθειρ­ξης σε ποινή φυλά­κι­σης. Το δικα­στή­ριο είχε εκτι­μή­σει ότι ο συγκε­κρι­μέ­νος κατη­γο­ρού­με­νος ενήρ­γησε με δόλο και με σκοπό την επί­τευξη αθέ­μι­του οικο­νο­μι­κού οφέλους, συνε­κτι­μώ­ντας τη χρονική διάρ­κεια της απάτης, το ύψος της ζημίας και τις μεθο­δεύ­σεις που φέρεται να χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­καν για την παρα­πλά­νηση των αρχών.

Ο τέταρ­τος κατη­γο­ρού­με­νος, επι­θε­ω­ρη­τής νηο­γνώ­μονα που είχε υπο­γρά­ψει κρίσιμη γνω­μά­τευση, κατα­δι­κά­στηκε σε φυλά­κιση 4 ετών με τριετή ανα­στολή. Για τον ίδιο, το δικα­στή­ριο είχε δεχθεί ότι δεν προ­έ­κυ­ψαν απο­δεί­ξεις άμεσου οφέλους, έκρινε ωστόσο ότι η ψευδής βεβαί­ωση που υπέ­γραψε είχε καθο­ρι­στική σημασία για την εξέλιξη της υπό­θε­σης.

Για τους υπό­λοι­πους τέσ­σε­ρις κατη­γο­ρού­με­νους, μεταξύ των οποίων επι­θε­ω­ρη­τές του αρμό­διου υπουρ­γείου, τεχνι­κοί και στελέχη που εμπλέ­κο­νταν στην έκδοση ή την αποδοχή των επί­μα­χων εγγρά­φων, η ποινική δίωξη έπαυσε λόγω παρα­γρα­φής. Οι πράξεις τους αξιο­λο­γή­θη­καν ως πλημ­με­λή­ματα, καθώς το οικο­νο­μικό όφελος που τους απο­δό­θηκε υπο­λει­πό­ταν των 120.000 ευρώ, ορίου που με βάση τη νεότερη ποινική μετα­χεί­ριση των οικο­νο­μι­κών αδι­κη­μά­των καθο­ρί­ζει τον χαρα­κτήρα της πράξης και, κατ’ επέ­κταση, τον χρόνο παρα­γρα­φής.

Η νέα δίκη θα επα­νε­ξε­τά­σει το σύνολο του απο­δει­κτι­κού υλικού, με έμφαση στα σημεία που απο­τέ­λε­σαν τον πυρήνα της πρω­τό­δι­κης κρίσης. Κεντρικό ζήτημα παρα­μέ­νει η διαφορά ανάμεσα στη δηλω­θείσα και την πραγ­μα­τική ισχύ των μηχανών του πλοίου. Το σκάφος είχε δηλωθεί με μηχανές ισχύος 204 KW, δηλαδή περίπου 275 ίππων, ανά μηχανή, ενώ κατά την κατη­γο­ρία η πραγ­μα­τική ισχύς ξεπερ­νούσε τα 670 KW, δηλαδή περισ­σό­τε­ρους από 900 ίππους, για καθεμία από αυτές.

Ιδιαί­τερο βάρος ανα­μέ­νε­ται να έχει και στον δεύτερο βαθμό η κατά­θεση τεχνι­κού, ο οποίος στην πρώτη δίκη παρα­δέ­χθηκε ότι είχε εκδώσει δύο τιμο­λό­για για τις μηχανές, ένα με την ορθή ιππο­δύ­ναμη, το οποίο στη συνέ­χεια απο­σύρ­θηκε και αντι­κα­τα­στά­θηκε από πλαστό, με σκοπό, όπως ανέφερε, τη μείωση των υπο­χρε­ώ­σεων του πλοιο­κτήτη απέ­να­ντι στις αρχές και τους ασφα­λι­στι­κούς φορείς. Από την πλευρά τους, ορι­σμέ­νοι από τους κατη­γο­ρού­με­νους είχαν υπο­στη­ρί­ξει ότι δεν ήταν σε θέση να δια­πι­στώ­σουν τη διαφορά στην ιππο­δύ­ναμη χωρίς ειδικό εξο­πλι­σμό, ισχυ­ρι­σμός που ανα­μέ­νε­ται να επα­νέλ­θει ενώπιον του δευ­τε­ρο­βάθ­μιου δικα­στη­ρίου.

Η υπόθεση ήρθε στο φως το 2020, έπειτα από ελέγ­χους των λιμε­νι­κών αρχών. Σύμφωνα με την κατη­γο­ρία, η δήλωση χαμη­λό­τε­ρης ιππο­δύ­να­μης επέ­τρεψε στο πλοίο να συμ­με­τά­σχει σε δια­γω­νι­σμό του αρμό­διου υπουρ­γείου για επι­δο­τού­μενα δρο­μο­λό­για, να εντα­χθεί σε ευνοϊ­κό­τερο καθε­στώς στε­λέ­χω­σης πλη­ρώ­μα­τος και να απο­φύ­γει την πρό­σληψη μηχα­νι­κών. Το πλοίο φέρεται να έλαβε κρατική επι­δό­τηση ύψους 180.000 ευρώ για την εκτέ­λεση επι­δο­τού­με­νης γραμμής, ενώ από τη μη πρό­σληψη μηχα­νι­κών εκτι­μά­ται ότι εξοι­κο­νο­μή­θη­καν παρα­νό­μως 125.000 ευρώ σε μισθούς και ασφα­λι­στι­κές εισφο­ρές. Η συνο­λική ζημία του Δημο­σίου υπο­λο­γί­στηκε σε περισ­σό­τερα από 305.000 ευρώ.

Στο εδώλιο είχαν οδη­γη­θεί συνο­λικά 6 άτομα. Πέρα από τον ιδιο­κτήτη του πλοίου, ο οποίος φέρεται να συντό­νισε την από­κρυψη της πραγ­μα­τι­κής ιππο­δύ­να­μης, κατη­γο­ρού­με­νοι ήταν ο μηχα­νι­κός που φέρεται να πούλησε τις μηχανές με έγγραφα που ανέ­φε­ραν μικρό­τερη ισχύ, επι­θε­ω­ρη­τές του υπουρ­γείου που είχαν εγκρί­νει τις αρχικές επι­θε­ω­ρή­σεις, υπάλ­λη­λος νηο­γνώ­μονα που υπέ­γραψε σειρά βεβαιώ­σεων και δύο ακόμη τεχνι­κοί και στελέχη που φέρο­νται να συμ­με­τεί­χαν στην έκδοση ή την αποδοχή των παρα­ποι­η­μέ­νων εγγρά­φων.