Η Άγκυρα στήνει μεθοδικά το σκηνικό της κλιμάκωσης στο Αιγαίο

• Από τα θα­λάσ­σια πάρκα και την επα­να­φο­ρά των «γκρί­ζων ζωνών» μέχρι το επερ­χό­με­νο νο­μο­σχέ­διο για τη «Γα­λά­ζια Πα­τρί­δα» και τις δη­λώ­σεις του τούρ­κου υπουρ­γού Άμυ­νας για τα νησιά και τη συ­νερ­γα­σία με το Ισ­ρα­ήλ, η Τουρ­κία κι­νεί­ται βήμα βήμα προς τη δη­μιουρ­γία τε­τε­λε­σμέ­νων, με τους δι­πλω­μά­τες να προει­δο­ποιούν για ορατό κίν­δυ­νο νέου γύρου έντα­σης

Η ει­κό­να που δια­μορ­φώ­νε­ται τις τε­λευ­ταί­ες ημέ­ρες στα ελ­λη­νο­τουρ­κι­κά δεν αφή­νει πε­ρι­θώ­ρια εφη­συ­χα­σμού. Η Τουρ­κία, με μια αλ­λη­λου­χία κι­νή­σε­ων που εκτεί­νε­ται από νο­μο­θε­τι­κές πρά­ξεις και χάρ­τες μέχρι δη­λώ­σεις κο­ρυ­φαί­ων κυ­βερ­νη­τι­κών στε­λε­χών, επι­χει­ρεί να με­τα­φέ­ρει τις πά­γιες διεκ­δι­κή­σεις της σε κάθε νέα δρα­στη­ριό­τη­τα που σχε­τί­ζε­ται με τον θα­λάσ­σιο χώρο του Αι­γαί­ου και της Ανα­το­λι­κής Με­σο­γεί­ου.

Το πλέον ανη­συ­χη­τι­κό στοι­χείο, όπως επι­ση­μαί­νουν δι­πλω­μα­τι­κές πηγές, δεν είναι οι κατά και­ρούς ρη­το­ρι­κές εξάρ­σεις, αλλά η ευ­θεία αμ­φι­σβή­τη­ση της κυ­ριαρ­χί­ας ελ­λη­νι­κών νη­σιών και βρα­χο­νη­σί­δων, μια αμ­φι­σβή­τη­ση που επα­νέρ­χε­ται με αυ­ξα­νό­με­νη έντα­ση και συ­νο­δεύ­ε­ται από συ­στη­μα­τι­κή προ­σπά­θεια δη­μιουρ­γί­ας τε­τε­λε­σμέ­νων στη θά­λασ­σα.

Τα θα­λάσ­σια πάρκα και η γε­ω­γρα­φία των διεκ­δι­κή­σε­ων

Η αφε­τη­ρία του νέου κύ­κλου έντα­σης το­πο­θε­τεί­ται στις 15 Αυ­γού­στου 2026, όταν με προ­ε­δρι­κά δια­τάγ­μα­τα που φέ­ρουν την υπο­γρα­φή του κ. Ερ­ντο­γάν η Τουρ­κία ανα­κή­ρυ­ξε 2 «εθνι­κά θα­λάσ­σια πάρκα». Το πρώτο χαρ­το­γρα­φεί­ται στο Βο­ρειο­α­να­το­λι­κό Αι­γαίο, δυ­τι­κά της Ίμ­βρου και της Τε­νέ­δου και ανά­με­σα στη Λήμνο και τη Σα­μο­θρά­κη. Το δεύ­τε­ρο, έκτα­σης πε­ρί­που 21.700 τε­τρα­γω­νι­κών χι­λιο­μέ­τρων, εκτεί­νε­ται στην Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο, στην πε­ριο­χή ανα­το­λι­κά της Ρόδου προς το Κα­στε­λό­ρι­ζο και τον Κόλπο της Ατ­τά­λειας.

Το πρό­βλη­μα δεν εντο­πί­ζε­ται στη δια­κη­ρυγ­μέ­νη πρό­θε­ση προ­στα­σί­ας του θα­λάσ­σιου πε­ρι­βάλ­λο­ντος, αλλά στα όρια που απο­τυ­πώ­νο­νται στους χάρ­τες. Και τα 2 πάρκα εκτεί­νο­νται πέραν των τουρ­κι­κών χω­ρι­κών υδά­των, σε διε­θνή ύδατα και, κατά την ελ­λη­νι­κή θέση, σε πε­ριο­χές ελ­λη­νι­κής μη οριο­θε­τη­μέ­νης υφα­λο­κρη­πί­δας. Ιδιαί­τε­ρη ανη­συ­χία προ­κα­λεί η χά­ρα­ξη στην πε­ριο­χή του Κα­στε­λό­ρι­ζου, καθώς το νησί εμ­φα­νί­ζε­ται πε­ριο­ρι­σμέ­νο στα υφι­στά­με­να χω­ρι­κά του ύδατα, με τρόπο που δη­μιουρ­γεί τη χαρ­το­γρα­φι­κή εντύ­πω­ση ότι απο­κό­πτε­ται από τη Ρόδο με ζώνη τουρ­κι­κής δι­καιο­δο­σί­ας. Οι χα­ρά­ξεις αυτές απο­τυ­πώ­νουν στην πράξη βα­σι­κά στοι­χεία της τουρ­κι­κής αντί­λη­ψης περί «Γα­λά­ζιας Πα­τρί­δας», δη­λα­δή πε­ριο­ρι­σμέ­νη επή­ρεια των ελ­λη­νι­κών νη­σιών και οριο­θέ­τη­ση θα­λάσ­σιων ζωνών με ση­μείο ανα­φο­ράς τις ηπει­ρω­τι­κές ακτές.

Το ελ­λη­νι­κό Υπουρ­γείο Εξω­τε­ρι­κών απά­ντη­σε άμεσα και σε υψη­λούς τό­νους, χα­ρα­κτη­ρί­ζο­ντας την εγκα­θί­δρυ­ση των πάρ­κων πα­ρά­νο­μη στο μέτρο που κα­τα­λαμ­βά­νουν διε­θνή ύδατα, καθώς κα­νέ­να κρά­τος δεν έχει δι­καί­ω­μα κατά το Δί­καιο της Θά­λασ­σας να προ­βαί­νει μο­νο­με­ρώς σε τέ­τοιες ενέρ­γειες εκτός εθνι­κής δι­καιο­δο­σί­ας. Όπως το­νί­στη­κε, πρό­κει­ται για ενέρ­γεια που δεν πα­ρά­γει κα­νέ­να έν­νο­μο απο­τέ­λε­σμα και δεν μπο­ρεί να δη­μιουρ­γή­σει τε­τε­λε­σμέ­να, ενώ υπο­γραμ­μί­στη­κε η ου­σιώ­δης δια­φο­ρά με τα ελ­λη­νι­κά θα­λάσ­σια πάρκα σε Ιόνιο και Αι­γαίο, τα οποία θε­σπί­στη­καν απο­κλει­στι­κά εντός ελ­λη­νι­κών χω­ρι­κών υδά­των.

Η επα­να­φο­ρά των «γκρί­ζων ζωνών»

Η έντα­ση δεν πε­ριο­ρί­στη­κε στα πάρκα. Λίγες ημέ­ρες αρ­γό­τε­ρα, με αφορ­μή τη θέση σε ισχύ του ελ­λη­νι­κού Ει­δι­κού Χω­ρο­τα­ξι­κού Πλαι­σί­ου για τις Ανα­νε­ώ­σι­μες Πηγές Ενέρ­γειας στις 19 Αυ­γού­στου 2026, τα τουρ­κι­κά υπουρ­γεία Εξω­τε­ρι­κών και Άμυ­νας αμ­φι­σβή­τη­σαν τον ελ­λη­νι­κό σχε­δια­σμό, κά­νο­ντας λόγο για γε­ω­γρα­φι­κούς σχη­μα­τι­σμούς των οποί­ων η κυ­ριαρ­χία «δεν έχει με­τα­βι­βα­στεί στην Ελ­λά­δα» μέσω διε­θνών συμ­φω­νιών. Πρό­κει­ται για την πλήρη επα­να­φο­ρά της θε­ω­ρί­ας των «γκρί­ζων ζωνών», την οποία η Αθήνα απέρ­ρι­ψε ως αβά­σι­μη και απο­λύ­τως απα­ρά­δε­κτη, υπεν­θυ­μί­ζο­ντας ότι το κα­θε­στώς κυ­ριαρ­χί­ας στο Αι­γαίο είναι ορι­στι­κά κα­θο­ρι­σμέ­νο από τις διε­θνείς συν­θή­κες.

Την ίδια πε­ρί­ο­δο κα­τα­γρά­φη­καν 25 πα­ρα­βιά­σεις του ελ­λη­νι­κού ενα­έ­ριου χώρου κατά μήκος του Αι­γαί­ου από τουρ­κι­κά μα­χη­τι­κά, με μία εμπλο­κή με ελ­λη­νι­κά αε­ρο­σκά­φη, σε μια επί­δει­ξη απο­φα­σι­στι­κό­τη­τας που συ­νό­δευ­σε τις δι­πλω­μα­τι­κές αιχ­μές. Πα­ράλ­λη­λα όμως η τουρ­κι­κή πλευ­ρά φρό­ντι­σε να εμ­φα­νι­στεί και ως υπέρ­μα­χος της επί­λυ­σης των δια­φο­ρών με βάση το διε­θνές δί­καιο και τις σχέ­σεις καλής γει­το­νί­ας, μνη­μο­νεύ­ο­ντας τη Δια­κή­ρυ­ξη των Αθη­νών, σε μια τα­κτι­κή που συν­δυά­ζει την πίεση με την επί­κλη­ση καλής διά­θε­σης, πάντα με τους δι­κούς της όρους.

Οι δη­λώ­σεις Γκιου­λέρ για τα νησιά και το Ισ­ρα­ήλ

Σε αυτό το κλίμα προ­στέ­θη­κε η νέα πα­ρέμ­βα­ση του τούρ­κου υπουρ­γού Άμυ­νας κ. Γκιου­λέρ, ο οποί­ος δή­λω­σε ότι η Άγκυ­ρα πα­ρα­κο­λου­θεί όλες τις δρα­στη­ριό­τη­τες της Ελ­λά­δας που, κατά την τουρ­κι­κή εκτί­μη­ση, πα­ρα­βιά­ζουν τα δι­καιώ­μα­τα και τα συμ­φέ­ρο­ντα της Τουρ­κί­ας, προ­σθέ­το­ντας ότι λαμ­βά­νο­νται τα απα­ραί­τη­τα μέτρα. Η το­πο­θέ­τη­ση έγινε με αφορ­μή δη­μο­σί­ευ­μα τουρ­κι­κής εφη­με­ρί­δας, σύμ­φω­να με το οποίο τέ­θη­κε στην ημε­ρή­σια διά­τα­ξη του τουρ­κι­κού Κοι­νο­βου­λί­ου η σχε­δια­ζό­με­νη ενί­σχυ­ση ελ­λη­νι­κών νη­σιών του Αι­γαί­ου με ισ­ραη­λι­νής κα­τα­σκευ­ής συ­στή­μα­τα αε­ρά­μυ­νας.

Η Άγκυ­ρα εμ­φα­νί­ζε­ται ιδιαί­τε­ρα προ­βλη­μα­τι­σμέ­νη από την εμ­βά­θυν­ση της αμυ­ντι­κής συ­νερ­γα­σί­ας Αθή­νας και Τελ Αβίβ, με το εν­δια­φέ­ρον να εστιά­ζε­ται με­τα­ξύ άλλων στην προ­μή­θεια ισ­ραη­λι­νών οπλι­κών συ­στη­μά­των και στην ανά­πτυ­ξη της ελ­λη­νι­κής πο­λυ­ε­πί­πε­δης αντια­ε­ρο­πο­ρι­κής και αντι­πυ­ραυ­λι­κής άμυ­νας, γνω­στής ως «Ασπί­δα του Αχιλ­λέα», στην οποία ισ­ραη­λι­νά συ­στή­μα­τα ανα­μέ­νε­ται να δια­δρα­μα­τί­σουν κα­θο­ρι­στι­κό ρόλο. Για την τουρ­κι­κή πλευ­ρά η στρα­τη­γι­κή σχέση Ελ­λά­δας, Κύ­πρου και Ισ­ρα­ήλ εκλαμ­βά­νε­ται ως από­πει­ρα πε­ρι­κύ­κλω­σης και απει­λή κατά των συμ­φε­ρό­ντων της.

Το νο­μο­σχέ­διο για τη «Γα­λά­ζια Πα­τρί­δα» και ο κίν­δυ­νος μο­νο­με­ρούς ΑΟΖ

Το επό­με­νο και ίσως κρι­σι­μό­τε­ρο βήμα ανα­μέ­νε­ται τον Οκτώ­βριο, οπότε υπο­λο­γί­ζε­ται ότι θα κα­τα­τε­θεί στην τουρ­κι­κή Εθνο­συ­νέ­λευ­ση το νο­μο­σχέ­διο για τη «Γα­λά­ζια Πα­τρί­δα». Πρό­κει­ται για κεί­με­νο που, όπως επι­ση­μαί­νουν ανα­λυ­τές, επε­ξερ­γά­ζε­ται η Άγκυ­ρα επί σειρά ετών και φι­λο­δο­ξεί να απο­τε­λέ­σει την ολο­κλη­ρω­μέ­νη απά­ντη­σή της στον νόμο Μα­νιά­τη. Κατά πλη­ρο­φο­ρί­ες, το νο­μο­σχέ­διο εν­δέ­χε­ται να πα­ρέ­χει στον τούρ­κο πρό­ε­δρο την εξου­σιο­δό­τη­ση να οριο­θε­τεί μο­νο­με­ρώς θα­λάσ­σιες ζώνες.

Ει­δι­κοί του διε­θνούς δι­καί­ου εκτι­μούν ότι η επι­λο­γή των πε­ριο­χών των θα­λάσ­σιων πάρ­κων δεν είναι τυ­χαία, καθώς απο­τυ­πώ­νουν την αρχή και το τέλος των συ­νό­ρων με την Τουρ­κία, στο Βό­ρειο Αι­γαίο και στην Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο. Όπως υπο­στη­ρί­ζε­ται, η Άγκυ­ρα επι­διώ­κει να «κλεί­σει» τις πε­ριο­χές αυτές για πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κούς λό­γους μέχρι να επι­τύ­χει οριο­θέ­τη­ση με την Αί­γυ­πτο, ώστε τα πάρκα να λει­τουρ­γή­σουν ως προ­πο­μπός μιας εκτε­τα­μέ­νης ΑΟΖ που θα ανα­κη­ρυ­χθεί μο­νο­με­ρώς δυ­νά­μει του επερ­χό­με­νου νόμου. Η τα­κτι­κή αυτή πε­ρι­γρά­φε­ται ως ερ­πύ­ζου­σα δι­καιο­δο­σία, δη­λα­δή στα­δια­κή με­τα­τρο­πή ζωνών πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κής προ­στα­σί­ας σε στρα­τη­γι­κές, εφό­σον προ­στε­θούν στο πα­κέ­το των θα­λάσ­σιων διεκ­δι­κή­σε­ων. Ο κίν­δυ­νος από μια μο­νο­με­ρή ανα­κή­ρυ­ξη ΑΟΖ είναι προ­φα­νής, αφού θα δη­μιουρ­γού­σε τε­τε­λε­σμέ­νο σε βάρος των ελ­λη­νι­κών δι­καιω­μά­των, πε­ριο­ρί­ζο­ντας πε­ριο­χές τις οποί­ες σή­με­ρα η Ελ­λά­δα μπο­ρεί να επι­κα­λεί­ται ότι δι­καιού­ται να οριο­θε­τή­σει, ενώ θα κα­θι­στού­σε ορατό το εν­δε­χό­με­νο η Τουρ­κία να θε­λή­σει να υπε­ρα­σπι­στεί και στρα­τιω­τι­κά τις δια­κη­ρύ­ξεις της, αυ­ξά­νο­ντας την πι­θα­νό­τη­τα θερ­μού επει­σο­δί­ου.

Η εν­θυ­λά­κω­ση των νη­σιών και οι πρα­κτι­κές συ­νέ­πειες

Στό­χος της Άγκυ­ρας, σύμ­φω­να με δι­πλω­μα­τι­κές πηγές, είναι μέσω των πάρ­κων να εν­θυ­λα­κώ­σει τα νησιά και να τα απο­μο­νώ­σει, σε συ­νέ­χεια των γνω­στών αι­τιά­σε­ων περί απο­στρα­τι­κο­ποί­η­σης, με απώ­τε­ρη επι­δί­ω­ξη να έχει λόγο για ό,τι λαμ­βά­νει χώρα στο Αι­γαίο και να ελέγ­χει τις εξε­λί­ξεις στην Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο. Οι συ­νέ­πειες εκτι­μά­ται ότι θα είναι πολ­λα­πλές, καθώς επη­ρε­ά­ζο­νται η ναυ­σι­πλο­ΐα, η ελεύ­θε­ρη αλιεία που ασκεί­ται από έλ­λη­νες ψα­ρά­δες πέριξ των νη­σιών, η επι­στη­μο­νι­κή έρευ­να και η πό­ντι­ση κα­λω­δί­ων.

Το τε­λευ­ταίο ζή­τη­μα απο­κτά ιδιαί­τε­ρη βα­ρύ­τη­τα ενό­ψει της ηλε­κτρι­κής δια­σύν­δε­σης Ελ­λά­δας και Κύ­πρου, η οποία θε­ω­ρεί­ται το πρώτο ου­σια­στι­κό τεστ για το αν η Άγκυ­ρα θα επι­χει­ρή­σει να με­τα­φέ­ρει την αμ­φι­σβή­τη­ση από το χαρτί στο πεδίο. Η επα­νέ­ναρ­ξη των ανα­γκαί­ων θα­λάσ­σιων ερευ­νών θα απαι­τή­σει την πα­ρου­σία ερευ­νη­τι­κών πλοί­ων σε πε­ριο­χές όπου η Τουρ­κία έχει αντι­δρά­σει και στο πα­ρελ­θόν, όπως στην πε­ρί­πτω­ση της Κάσου και της πα­ρε­νό­χλη­σης πλοί­ου που πό­ντι­ζε κα­λώ­διο με­τα­ξύ Αστυ­πά­λαιας και Κω, ενώ η συμ­με­το­χή γαλ­λι­κών συμ­φε­ρό­ντων στην κοι­νο­πρα­ξία του έργου προ­σθέ­τει ευ­ρω­παϊ­κή διά­στα­ση σε μια πι­θα­νή νέα αντι­πα­ρά­θε­ση.

Το ευ­ρύ­τε­ρο πε­ρι­φε­ρεια­κό σκη­νι­κό

Οι τουρ­κι­κές κι­νή­σεις απέ­να­ντι στην Ελ­λά­δα δεν είναι με­μο­νω­μέ­νες, αλλά εντάσ­σο­νται σε μια συ­νο­λι­κό­τε­ρη στρα­τη­γι­κή πε­ρι­φε­ρεια­κής προ­βο­λής ισχύ­ος. Η Άγκυ­ρα κλι­μα­κώ­νει την αντι­πα­ρά­θε­σή της με το Ισ­ρα­ήλ, με απο­κο­ρύ­φω­μα την έκ­δο­ση διε­θνούς εντάλ­μα­τος σύλ­λη­ψης κατά του πρω­θυ­πουρ­γού κ. Νε­τα­νιά­χου και ενός ακόμη ισ­ραη­λι­νού πο­λί­τη για «γε­νο­κτο­νία», στο πλαί­σιο έρευ­νας για την ανα­χαί­τι­ση του «Στο­λί­σκου για τη Γάζα» σε διε­θνή ύδατα. Είχε προη­γη­θεί ισ­ραη­λι­νό πλήγ­μα σε συ­ρια­κή αε­ρο­πο­ρι­κή βάση, με το Τελ Αβίβ να επι­κα­λεί­ται τουρ­κι­κή στρα­τιω­τι­κή πα­ρου­σία, την οποία η Άγκυ­ρα αρ­νεί­ται, δη­λώ­νο­ντας ότι θα συ­νε­χί­σει να προ­στα­τεύ­ει την κυ­ριαρ­χία και την εδα­φι­κή ακε­ραιό­τη­τα της Συ­ρί­ας.

Πα­ράλ­λη­λα, η αυ­το­πε­ποί­θη­ση της Τουρ­κί­ας ενι­σχύ­ε­ται από τη διε­θνή ανα­βάθ­μι­σή της και από την αμυ­ντι­κή συμ­φω­νία που υπέ­γρα­ψε στις 7 Αυ­γού­στου με τη Σα­ου­δι­κή Αρα­βία και το Πα­κι­στάν, μια συμ­φω­νία με ιδιαί­τε­ρη γε­ω­πο­λι­τι­κή βα­ρύ­τη­τα, καθώς αφορά 3 κράτη με ση­μα­ντι­κές στρα­τιω­τι­κές και οι­κο­νο­μι­κές δυ­να­τό­τη­τες. Σε αυτό το πε­ρι­βάλ­λον, η Άγκυ­ρα αι­σθά­νε­ται ότι εν­δυ­να­μώ­νει τη θέση της στη διε­θνή σκα­κιέ­ρα, γε­γο­νός που κα­θι­στά το ελ­λη­νι­κό στοί­χη­μα ακόμη πιο δύ­σκο­λο.

Η ελ­λη­νι­κή απά­ντη­ση

Η Αθήνα έχει ξε­κα­θα­ρί­σει σε όλους τους τό­νους ότι η κυ­ριαρ­χία των νη­σιών δεν είναι υπό δια­πραγ­μά­τευ­ση και ότι δεν γί­νε­ται απο­δε­κτή καμία συ­ζή­τη­ση περί «γκρί­ζων ζωνών» και δήθεν αμ­φι­σβη­τού­με­νων νη­σιών ή βρα­χο­νη­σί­δων. Η μόνη δια­φο­ρά που η Ελ­λά­δα δέ­χε­ται να πα­ρα­πεμ­φθεί σε διε­θνή διαι­τη­σία είναι η οριο­θέ­τη­ση υφα­λο­κρη­πί­δας και ΑΟΖ, εφό­σον η Τουρ­κία απο­δε­χθεί ότι δεν υφί­στα­νται άλλα ζη­τή­μα­τα που ακου­μπούν την κυ­ριαρ­χία. Δι­πλω­μα­τι­κές πηγές μά­λι­στα ση­μειώ­νουν με νόημα πως αν η Άγκυ­ρα θέλει να φτά­σει σε πό­λε­μο για το θέμα των νη­σιών, «ας τον κάνει», απο­τυ­πώ­νο­ντας το μη δια­πραγ­μα­τεύ­σι­μο της ελ­λη­νι­κής θέσης.

Την ίδια στιγ­μή ωστό­σο δια­τυ­πώ­νε­ται έντο­νη κρι­τι­κή ότι η τριε­τία των «ήρε­μων νερών» από το 2023 δεν αξιο­ποι­ή­θη­κε με πρω­το­βου­λί­ες και διά­λο­γο επί της ου­σί­ας, καθώς ο πο­λι­τι­κός διά­λο­γος που αντι­κα­τέ­στη­σε τις διε­ρευ­νη­τι­κές επα­φές άφησε εκτός συ­ζή­τη­σης το φλέ­γον ζή­τη­μα των θα­λάσ­σιων ζωνών. Στο ίδιο πλαί­σιο, ει­ση­γή­σεις όπως η επέ­κτα­ση των χω­ρι­κών υδά­των αυ­στη­ρά νότια της Κρή­της στα 12 ναυ­τι­κά μίλια χα­ρα­κτη­ρί­ζο­νται από δι­πλω­μά­τες ως κι­νή­σεις επι­κοι­νω­νια­κού χα­ρα­κτή­ρα, αφού δεν αφο­ρούν και δεν επη­ρε­ά­ζουν την Τουρ­κία. Ως ου­σια­στι­κές απα­ντή­σεις προ­κρί­νο­νται η επα­να­φο­ρά των διε­ρευ­νη­τι­κών επα­φών και η με­τα­φο­ρά του ζη­τή­μα­τος στην Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση με αί­τη­μα κυ­ρώ­σε­ων.

Με την Ελ­λά­δα να βρί­σκε­ται ήδη σε προ­ε­κλο­γι­κή πε­ρί­ο­δο, ο πει­ρα­σμός της επι­κοι­νω­νια­κής αξιο­ποί­η­σης των εθνι­κών θε­μά­των είναι υπαρ­κτός τόσο για την κυ­βέρ­νη­ση όσο και για την αντι­πο­λί­τευ­ση. Το ζη­τού­με­νο όμως, όπως το­νί­ζουν οι πλέον έμπει­ροι δι­πλω­μά­τες, δεν είναι η δια­χεί­ρι­ση των εντυ­πώ­σε­ων, αλλά μέτρα επί της ου­σί­ας που θα ανα­κό­ψουν τις τουρ­κι­κές με­θο­δεύ­σεις, οι οποί­ες πα­ρα­μέ­νουν συ­νε­πείς και αμε­τα­κί­νη­τες από τον στόχο τους. Η απο­κλι­μά­κω­ση των τε­λευ­ταί­ων ετών δεν πρέ­πει να συγ­χέ­ε­ται με επί­λυ­ση των δια­φο­ρών. Το επό­με­νο διά­στη­μα θα κρί­νει αν η πα­ρού­σα φάση θα μεί­νει στο επί­πε­δο της έντο­νης ρη­το­ρι­κής και των χαρ­τών ή αν η Άγκυ­ρα θα δο­κι­μά­σει στην πράξη τα όρια της ελ­λη­νι­κής αντί­δρα­σης, με­τα­τρέ­πο­ντας τη ση­με­ρι­νή έντα­ση σε μια πραγ­μα­τι­κή νέα κρίση στο Αι­γαίο.