Απόρριψη της προσφυγής του 55χρονου για τον φόνο του φίλου του εισηγείται η Εισαγγελία στο Συμβούλιο Πλημμελειοδικών

• Η εισαγγελική πρόταση κρίνει αβάσιμο το αίτημα για νέα ψυχιατρική πραγματογνωμοσύνη και απαράδεκτη την προσφυγή για την αναπαράσταση του εγκλήματος, ενώ η υπεράσπιση, δια του κ. Μανώλη Βλάχου, επανέρχεται με υπόμνημα επιμένοντας στα κενά των εκθέσεων

Σε νέα, κρίσιμη φάση εισέρχεται η υπόθεση του φονικού που συγκλόνισε τη Ρόδο στις 8 Ιουνίου 2026, όταν ένας 63χρονος ημεδαπός έχασε τη ζωή του από τραύμα στον λαιμό σε κοινόχρηστο χώρο της πολυκατοικίας όπου διέμενε. Σύμφωνα με πληροφορίες της «δημοκρατικής», η Εισαγγελία Πρωτοδικών Ρόδου διαβίβασε στο Συμβούλιο Πλημμελειοδικών την πρότασή της επί της προσφυγής που είχε καταθέσει στις 28 Ιουλίου 2026 ο 55χρονος ημεδαπός κατηγορούμενος, δια του συνηγόρου του κ. Μανώλη Βλάχου, εισηγούμενη την απόρριψή της στο σύνολό της.
Ο κατηγορούμενος, σε βάρος του οποίου έχει ασκηθεί ποινική δίωξη για ανθρωποκτονία εκ προθέσεως σε ήρεμη ψυχική κατάσταση, παράνομη οπλοφορία και οπλοχρησία, κρατείται προσωρινά στην Ψυχιατρική Κλινική των Φυλακών Κορυδαλλού και το Συμβούλιο καλείται πλέον να αποφανθεί οριστικά επί των αιτημάτων του.
Τα δύο σκέλη της προσφυγής
Η προσφυγή του 55χρονου κινήθηκε σε δύο άξονες. Με το πρώτο σκέλος, το οποίο η Εισαγγελία χαρακτηρίζει κατ’ ορθό νομικό χαρακτηρισμό ως αίτηση κήρυξης απόλυτης ακυρότητας, ζητήθηκε να κηρυχθούν άκυρες οι 2 εκθέσεις ψυχιατρικής πραγματογνωμοσύνης της 30ής Ιουνίου 2026, που συντάχθηκαν από 2 ψυχιάτρους του Γενικού Νοσοκομείου Ρόδου, και να διαταχθεί νέα, άλλως συμπληρωματική, πραγματογνωμοσύνη από την Ψυχιατρική Κλινική των Φυλακών Κορυδαλλού, όπου νοσηλεύεται σήμερα ο κατηγορούμενος. Με το δεύτερο σκέλος, ο κατηγορούμενος προσέφυγε κατά της σιωπηρής, όπως την χαρακτηρίζει, άρνησης του τακτικού ανακριτή να απαντήσει στο αίτημά του για αναπαράσταση των συνθηκών του μοιραίου περιστατικού, αίτημα που είχε υποβληθεί από τις 10 Ιουνίου 2026 και παρέμενε αναπάντητο επί 1 και πλέον μήνα.
Η υπεράσπιση υποστήριξε ότι οι 2 εκθέσεις, πιστή αντιγραφή η μία της άλλης όπως αναφέρει, εμφανίζουν κενά, ασάφειες και αντιφάσεις. Το βασικό επιχείρημα εντοπίζεται στο ό,τι οι πραγματογνώμονες δεν απάντησαν στα ερωτήματα που η ίδια θεωρεί κρίσιμα, δηλαδή αν κατά τον χρόνο της πράξης ο κατηγορούμενος είχε πλήρη ικανότητα αντίληψης του άδικου χαρακτήρα της, αν συντρέχουν οι προϋποθέσεις εφαρμογής των άρθρων 34 ή 36 του Ποινικού Κώδικα περί ανικανότητας ή μειωμένης ικανότητας προς καταλογισμό και αν ήταν ολοκληρωτικά ανίκανος προς καταλογισμό κατά την τέλεση. Επιπλέον, η υπεράσπιση επισήμανε ως αντίφαση το γεγονός ότι οι εκθέσεις καταγράφουν αφενός παραληρητική συμπεριφορά του εξεταζομένου, ο οποίος φέρεται να ανέφερε ότι θα τον σώσουν εξωγήινοι, και αφετέρου καταλήγουν ότι ενήργησε με πλήρη συνείδηση. Προβλήθηκε ακόμη ότι η εξέταση στηρίχθηκε αποκλειστικά σε συνέντευξη, χωρίς νευρολογικές, απεικονιστικές ή εργαστηριακές εξετάσεις, καθώς και ότι οι πραγματογνώμονες δεν έδωσαν τον προβλεπόμενο όρκο.
Ιδιαίτερο βάρος έδωσε η υπεράσπιση και στο ζήτημα της αμεροληψίας της μίας εκ των 2 πραγματογνωμόνων. Όπως υποστήριξε, η συγκεκριμένη ψυχίατρος είχε εξετάσει τον κατηγορούμενο λίγες ημέρες πριν από το φονικό, όταν οι οικείοι του τον οδήγησαν στην Ψυχιατρική Κλινική με τάσεις αυτοκαταστροφής, και του χορήγησε εξιτήριο λίγες ώρες μετά την εισαγωγή του, γνωμάτευση που κατά την υπεράσπιση αποδείχθηκε μοιραία τόσο για το θύμα όσο και για τον ίδιο. Για τον λόγο αυτό ο κατηγορούμενος είχε διατυπώσει μομφή σε βάρος της με έγγραφό του προς τον ανακριτή, ζητώντας μάλιστα να εξεταστεί ως μάρτυρας, αίτημα που κατά τους ισχυρισμούς του αγνοήθηκε.

Το σκεπτικό της εισαγγελικής πρότασης
Η εισαγγελική λειτουργός, εξετάζοντας το σύνολο του υλικού, καταλήγει ότι από κανένα στοιχείο δεν προκύπτει απόλυτη ακυρότητα της προδικασίας, δηλαδή παραβίαση διάταξης που να αφορά την εμφάνιση, την εκπροσώπηση και την υπεράσπιση του κατηγορουμένου ή την άσκηση των δικαιωμάτων του. Όπως χαρακτηριστικά σημειώνεται, ακυρότητα δεν στοιχειοθετείται εκ μόνου του λόγου ότι οι πραγματογνωμοσύνες δεν ανταποκρίνονται στις υπερασπιστικές επιδιώξεις του κατηγορουμένου στο ζήτημα του καταλογισμού.
Ως προς την αιτίαση περί μη όρκισης, η πρόταση την απορρίπτει ως αβάσιμη, καθώς από τις εκθέσεις ορκοδοσίας της 23ης Ιουνίου 2026 προκύπτει ότι οι πραγματογνώμονες ορκίστηκαν εντός της προθεσμίας που έτασσε η σχετική ανακριτική διάταξη. Ως προς την αμφισβήτηση της αμεροληψίας της ψυχιάτρου, η εισαγγελική πρόταση αντιτείνει ότι ο ισχυρισμός δεν επαληθεύεται από το αποδεικτικό υλικό, δεδομένου ότι το συμπέρασμά της είναι συνεπές με προηγούμενη γνωμάτευσή της, όπως αποτυπώνεται στο εξιτήριο της 29ης Μαΐου 2026 από την Ψυχιατρική Κλινική του νοσοκομείου, και συμπορεύεται πλήρως με το συμπέρασμα του έτερου πραγματογνώμονα.
Σύμφωνα με την πρόταση, οι πραγματογνώμονες ανταποκρίθηκαν και με το παραπάνω στο έργο τους, λαμβάνοντας υπόψη το ιστορικό νοσηλείας του κατηγορουμένου, ο οποίος πάσχει από διπολική συναισθηματική διαταραχή με ψυχωσικά συμπτώματα. Με βάση την κλινική εξέταση, αποφάνθηκαν ότι ο εξεταζόμενος είχε πλήρη αντίληψη της κατηγορίας που του αποδίδεται, περιέγραψε με λεπτομέρεια τη στιγμή που αφαίρεσε τη ζωή του θύματος έχοντας πλήρη συνείδηση όσων εξιστορούσε και ότι δύναται να κατανοήσει τη φύση της κατηγορίας, να υπερασπιστεί τον εαυτό του, να παρακολουθήσει την ποινική διαδικασία και να συμμετάσχει σε αυτήν, αντιλαμβανόμενος πλήρως τη διαφορά μεταξύ ομολογίας ενοχής και ενοχής.
Πρόωρη η προσφυγή για την αναπαράσταση
Διαφορετική είναι η νομική βάση απόρριψης του δεύτερου σκέλους. Η εισαγγελική πρόταση κρίνει ότι η προσφυγή κατά της φερόμενης σιωπηρής άρνησης του ανακριτή να διατάξει αναπαράσταση των συνθηκών του εγκλήματος εισάγεται απαραδέκτως, καθώς η κυρία ανάκριση βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη και ο αρμόδιος ανακριτής δεν έχει εισέτι αποφανθεί επί του αιτήματος. Εφόσον δεν υφίσταται ρητή αρνητική κρίση, δεν μπορεί κατά την πρόταση να θεμελιωθεί αρμοδιότητα του Συμβουλίου να επιληφθεί διαφωνίας ανακριτή και διαδίκου κατά το άρθρο 307 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας. Το αίτημα, συνεπώς, παραμένει τυπικά εκκρεμές και θα κριθεί όταν τοποθετηθεί επ’ αυτού ο ανακριτής.
Υπενθυμίζεται ότι η υπεράσπιση επενδύει ιδιαίτερη σημασία στην αναπαράσταση, υποστηρίζοντας ότι αυτή θα φωτίσει τις ακριβείς συνθήκες υπό τις οποίες το μαχαίρι κατέληξε να τραυματίσει θανάσιμα το θύμα στον λαιμό. Κατά τη θέση του κατηγορουμένου, ο οποίος επικαλείται σοβαρά κενά μνήμης λόγω της ψυχικής του πάθησης, ο ίδιος θυμάται μόνο ότι λίγο πριν από το μοιραίο επιχείρησε να στρέψει το μαχαίρι στην κοιλιακή του χώρα για να θέσει τέρμα στη ζωή του και πιθανολογεί ότι το τραγικό αποτέλεσμα επήλθε όταν ο 63χρονος προσπάθησε να τον αποτρέψει, όπως φέρεται να είχε πράξει και στο παρελθόν. Στην προανακριτική του απολογία είχε άλλωστε αναφέρει αυθόρμητα ότι δεν είχε σκοπό να κάνει κακό στο θύμα αλλά στον εαυτό του, με την υπεράσπιση να υποστηρίζει ότι επρόκειτο για τραγικό ατύχημα και όχι για πράξη με δόλο.

Το υπόμνημα της υπεράσπισης μετά την αρνητική πρόταση
Λαμβάνοντας γνώση της εισαγγελικής πρότασης, ο κ. Μανώλης Βλάχος κατέθεσε στις 18 Αυγούστου 2026 υπόμνημα ενώπιον του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών, με το οποίο επιμένει ότι η αρνητική εισήγηση παραλείπει να απαντήσει στον πυρήνα της προσφυγής. Όπως υποστηρίζεται, οι διεξαχθείσες πραγματογνωμοσύνες εξακολουθούν να μην αποφαίνονται επί των 3 κρίσιμων ερωτημάτων που άπτονται της αντικειμενικής και υποκειμενικής υπόστασης του αδικήματος, δηλαδή της ικανότητας αντίληψης του άδικου χαρακτήρα της πράξης κατά τον κρίσιμο χρόνο, της συνδρομής των προϋποθέσεων των άρθρων 34 ή 36 του Ποινικού Κώδικα και της ολοκληρωτικής ανικανότητας προς καταλογισμό. Επαναλαμβάνεται επίσης η αιτίαση ότι η εξέταση περιορίστηκε σε προφορική συνέντευξη, χωρίς νευρολογικό και εργαστηριακό σκέλος που θα εισέφερε βιολογικά στοιχεία και θα άμβλυνε την υποκειμενικότητα της κλινικής εκτίμησης, με συνέπεια, κατά την υπεράσπιση, να παραμένει επιτακτική η ανάγκη νέας, συμπληρωματικής ψυχιατροδικαστικής πραγματογνωμοσύνης.
Το ιστορικό της υπόθεσης
Το φονικό σημειώθηκε το απόγευμα της 8ης Ιουνίου 2026, όπου θύμα και κατηγορούμενος συγκατοικούσαν επί σειρά ετών και διατηρούσαν, κατά τα λεγόμενα του ίδιου του 55χρονου, στενή, πολυετή φιλία. Ο 63χρονος εντοπίστηκε στον αύλειο χώρο χωρίς σφυγμό και αισθήσεις, με θανατηφόρο τραύμα στον λαιμό από νύσσον και τέμνον όργανο, ενώ το φονικό όργανο, μαχαίρι οικιακής χρήσης, κατασχέθηκε στον χώρο. Ο κατηγορούμενος παρέμεινε στο σημείο μέχρι την άφιξη των αρχών και συνελήφθη αυθημερόν, ενώ μετά την απολογία του στις 11 Ιουνίου 2026 κρίθηκε προσωρινά κρατούμενος.
Καθοριστική παράμετρο της υπόθεσης συνιστά το βεβαρημένο ψυχιατρικό ιστορικό του 55χρονου, ο οποίος έχει νοσηλευτεί επανειλημμένα σε δημόσιες ψυχιατρικές δομές, με τελευταία καταγεγραμμένη εισαγωγή στις 29 Μαΐου 2026, περίπου 10 ημέρες πριν από το μοιραίο περιστατικό, όταν οδηγήθηκε από τους οικείους του στην Ψυχιατρική Κλινική με αυτοκαταστροφικές τάσεις και έλαβε εξιτήριο το ίδιο μεσημέρι με νέα φαρμακευτική αγωγή. Το γεγονός αυτό βρίσκεται στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης γύρω από την αξιοπιστία της πραγματογνωμοσύνης και αναμένεται να απασχολήσει και τη συνέχεια της διαδικασίας.